Κοίτα να δεις, που οι φαν του Αργυρού και του Ρέμου, της Θεοδωρίδου και της Βανδή βγήκανε ροκάδες και πήγαν να ακούσουν (να δουν μάλλον) τους Metallica στο Ολυμπιακό Στάδιο. «Εσύ δεν θα πας, που είσαι και ροκάς;» με ρώτησε φίλη που σκοτώνεται για τη Βίσση και δεν χάνει «συναυλία» του Κιάμου και του Οικονομόπουλου!
«Οχι, δεν θα πάω, και δεν θα πάω επειδή είμαι ροκάς και επειδή έχω ακούσει και δει τους Metallica όταν ήταν… Metallica!» της απάντησα. Oπως δεν είδα και τους Rolling Stones στο ΟΑΚΑ, αφού τους έχω δει τόσο το 1967 στη Λεωφόρο (όπου φάγαμε το ξύλο της αρκούδας) όσο και μια φορά στο Λονδίνο, το 1976. Τι να δω; Τον Τζάγκερ και τον Ρίτσαρντς να συνοδεύονται από «σέσιον»; Οχι, ευχαριστώ, έχω καλό στέρεο και καλά ακουστικά στο σπίτι…
Πήγαν, λοιπόν, ο Κίτσος, ο Μήτσος, η Κούλα και η Σούλα να δουν τους Metallica και εκστασιάστηκαν οι ιφλουένσερ και οι σελεμπριτάδες (έτσι αποκαλούνται σήμερα οι βλαχομπαρόκες που λυμαίνονται τις μικρές συσκευές και τις οθόνες) και άκουγαν χωρίς να καταλαβαίνουν τι άκουγαν, αλλά όταν ο κιθαρίστας έπαιξε τις δυο νότες του Μίκη από τον χορό του Ζορμπά, κατάλαβαν ότι το ροκ είναι… ελληνικό!
Ρε, άντε από δω, που θα πάω να δω τους Metallica. Πήγα και είδα κι άκουσα τους AC/DC στο Μαρούσι και ευχαριστήθηκα ήχο, αυθεντικό ροκ, καθαρό και γάργαρο. Πήγα και είδα τον Τζο Κόκερ, τον Ερικ Μπάρτον, τον Αλις Κούπερ, όπως είδα στο ΟΑΚΑ και τον Φρανκ Σινάτρα στα τελευταία του. Αλλά να πάω στους Metallica για να πέσω επάνω στις «τραβηγμένες» της υψηλής κοινωνίας, που ούτε ξέρουν τι θα πει Metallica, αλλά είχαν να πληρώσουν τα 250 ευρώ για να μπουν στον «καθαγιασμένο» χώρο του Αμαρουσίου; Οχι, δεν θα πάρω, ευχαριστώ.
«Καλά, δεν σου αρέσουν οι Metallica;» με ρώτησε φίλος. Φυσικά και μου αρέσουν (όχι σε όλα), αλλά δεν θα μου άρεσε μια συναυλία με οπαδούς της Ελλης Κοκκίνου στην κερκίδα. Αντίθετα, θα πάω να ακούσω τους Iron Maiden, που είναι πιο «σκληροί», αλλά δεν τους έχω δει μέχρι σήμερα. Θα είναι μια καλή εμπειρία.
Να μην ξεχνάμε ότι το ροκ δεν είναι μόνον ένα είδος μουσικής. Είναι τρόπος ζωής και διαβίωσης. Είναι μεν μουσική, αλλά δεν «παίρνει πολύ νερό». Και μόνο που είδα τις φάτσες εκείνες που βγαίνουν στην τηλεόραση και «πεθαίνουν» με την Κατερίνα Λιόλιου ή παίρνουν συνεντεύξεις από κάτι άφωνους καλοχτενισμένους να «φτιάχνονται» δήθεν με τους Metallica, μου γύρισαν τα μάτια ανάποδα! Ε, όχι κι έτσι, ρε φίλε…
Η ΑΚΙΣ
