Οι γονείς μας είχαν φύγει για διακοπές, αλλά εμείς το είχαμε ξεκόψει: «Δεν πάμε πουθενά μέχρι να τελειώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο». Μείναμε στον Πειραιά, κάποια Σαββατοκύριακα πήγαμε στη Σαλαμίνα, αλλά κι εκεί τρέχαμε τα βράδια στα καφενεία για να δούμε τα ματς!
Και τι ματς! Βραζιλία με Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Τοστάο, Κάρλος Αλμπέρτο, Ζίλμαρ, Ριβελίνο, Ζέρσον. Ιταλία με Αλμπερτόζι, Μπονινσένια, Μπούρνιτς, Μπερτίνι, Φακέτι, Ρίβα, Ριβέρα, Ντομενγκίνι, Ντεσίστι, Αναστάζι, Πράτι και αναπληρωματικό τον Ντίνο Τζοφ. Γερμανία με Ζέελερ, Σνέλιγκερ, Μπεκενμπάουερ, Φογκτς, Οβερατ, Λιμπούντα, Χάινκες, Βέμπερ, Σουλτς, Μάιερ, Μίλερ. Αγγλία με Μπανκς, Μουρ, Στάιλς, Κούπερ, Μπόμπι και Τζάκι Τσάρλτον, Μπολ, Μάλερι, Λι, Κλαρκ, Χερστ, Οσγκουντ.
Ουρουγουάη με Κουμπίλιας, Μαζούρκεβιτς, Μοντέρο, Εσπάραγκο, Μοράλες και Χούλιο Λοσάντα. Περού με Τσούπιταζ, Σοτίλ, Τεόφιλο Κουμπίγιας, Ελάδιο Ρέγες. Ρωσία με Καβαζασβίλι, Λόβτσεφ, Μετρεβέλι, Σβελίνσκι, Εβριουζίχιν και αναπληρωματικό τον Λεβ Γιασίν! Τσεχοσλοβακία με Βίκτορ, Ντόμπιας, Πέτρας, Πόλακ, Βέσελι, Ανταμετς. Η Ρουμανία με Ραντουκάνου, Μιρτσέα Λουτσέσκου, Ντουμίτρου, Ντουμιτράκε. Η ομάδα που μας απέκλεισε με δύο ισοπαλίες.
Ο εκκεντρικός προπονητής Νταν Γεωργιάδης απέκλεισε τον Δομάζο, επειδή… δεν φορούσε το επάνω μέρος της φόρμας στη διδασκαλία των παικτών και φέραμε 2-2 στο Καραϊσκάκη, ενώ είχαμε κερδίσει 4-2 στο Φάληρο και φέρει 2-2 στην Πορτογαλία με την ομάδα του Εουσέμπιο, του Τόρες και του Κολούνα! Με την πίκρα μας, λοιπόν, ξενυχτούσαμε στη βεράντα του σπιτιού μας (δεν είχε άλλο σπίτι γύρω, τότε, τηλεόραση και μαζεύονταν εκεί καμιά εικοσαριά γειτονόπουλα!
Ετσι, χορτάσαμε Πελέ, εγώ ήμουν με την Αγγλία, αλλά στο ματς με τη Γερμανία δεν έπαιξε ο Μπανκς (τραυματίας) και έπαιξε ο Πίτερ Μπονέτι της Τσέλσι που έφαγε δύο γκολ «φάβες» και η Αγγλία, που προηγήθηκε με 2-0, έχασε 2-3 από τους Γερμανούς στην παράταση! Ομαδάρα είχε και η Ιταλία, με την οποία ήμουν στον τελικό (μου αρέσει το ιταλικό ποδόσφαιρο), αλλά φάγαμε μια ξεγυρισμένη τεσσάρα (4-1) από την υπερομάδα του Πελέ και του Ζαϊρζίνιο! Συναρπαστικό το ματς, με τον Σνέλιγκερ, που έπαιζε στη Μίλαν, να ισοφαρίζει τους Ιταλούς στο ενενηκοστό λεπτό!
Τι ενδιαφέρον να έχει τώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο, όταν έχεις δει εκατοντάδες φορές τα «αστέρια», όταν κάθε μέρα έχει η τηλεόραση ποδόσφαιρο, όταν βλέπεις να διακινούνται δισεκατομμύρια και να παίζονται όλα στο Πάμε Στοίχημα; Και μπορεί να «αρχίζει το ματς», που τραγούδησε ο Λουκιανός, αλλά δεν αδειάζουν οι δρόμοι, καθώς το ποδόσφαιρο έγινε «μαϊντανός» και οι παίκτες αναλώσιμα στρατιωτάκια. Ο,τι και να κάνει η FIFA, εκείνα τα βράδια του ̓70, με τον Πελέ να καρφώνει κεφαλιά και τον Μπανκς να αποκρούει κάτω στη γωνία, δεν ξανάρχονται!
Η ΑΚΙΣ
