Μετά την εισβολή του Ξέρξη έσβησε το λυχνάρι της θεάς Αθηνάς στον Παρθενώνα διότι ο Αριστίων είχε κλέψει ακόμα και το λάδι…
➜ Προσέχοντας πώς κορδώνονται οι εκπρόσωποι της τυχάρπαστης εγχώριας ελίτ, κάθε φορά που ασημικά της δημόσιας περιουσίας περνάνε για «αξιοποίηση» σε ξένα χέρια, επιστρέφεις υποχρεωτικά στη γωνιά της απαισιοδοξίας, εάν θέλεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Τίποτε δεν γίνεται με σχέδιο για την εθνική οικονομία και το δημόσιο συμφέρον. Η ρακένδυτη χώρα χορεύει σαν την αρκούδα δεμένη στον χαλκά και δείχνει «πώς κάνει η Αλίκη (Βουγιουκλάκη)» στους άξεστους επικυρίαρχους, που κρατάνε την κοιλιά τους και πετάνε αποφάγια στον γλοιώδη αρκουδιάρη.
➜ Το αφήγημα που πλασάρεται απλά αλλάζει ένδυμα. Αλλοτε «Δανία του Νότου» και «όαση ασφάλειας», τώρα «μπαταρία της Ευρώπης» και «διεθνής ενεργειακός και διαμετακομιστικός κόμβος», αλλά στην πράξη τίποτε απ’ όλα αυτά. Η Ελλάδα μεταμφιέζεται και βγαίνει βαμμένη στο μεροκάματο, ανάλογα με τα γούστα των προστατών της. Τα κέρδη πάνε στο δικό τους πορτοφόλι.
Στο μεταξύ, η ελληνική γη μετατρέπεται ραγδαία σε μια τεράστια, ανοιχτή χωματερή. Εκεί όπου άλλοτε στον θεσσαλικό κάμπο λυγίζανε στο θρόισμα του ανέμου καρποφόρα στάχυα, τώρα αντικρίζεις πεδιάδες με γυάλινους καθρέφτες φωτοβολταϊκών και τα υπερήφανα βουνά έχουνε γεμίσει σταυρούς ανεμογεννητριών, προαναγγέλλοντας ένα μεσίστιο μέλλον.
Εργοστάσια καύσης σκουπιδιών στις πόλεις, αντί της ανακύκλωσης, εξορύξεις υδρογονανθράκων και φαραωνικά έργα σταθμών παραλαβής αμερικανικού υγροποιημένου αερίου συμπληρώνουν μια εικόνα λεηλασίας εθνικών πόρων και χαμένων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Δε βαριέσαι… Ο τουρισμός και η ιδιωτική κατανάλωση με εισαγόμενα να ’ναι καλά, την ώρα που όλοι ψεύτικα μιλάνε για «αλλαγή παραγωγικού προτύπου»…
➜ Συνειρμικά έρχεται στον νου το μυθιστόρημα «Οι Γραικύλοι» του Ρόδη Ρούφου, που εκδόθηκε από τον «Ικαρο» για πρώτη φορά το 1967, παραμονές της δικτατορίας, και αναφέρεται σε ένα σχετικά άγνωστο γεγονός της Ιστορίας της Αθήνας, που κατέληξε με την καταστροφή της πόλης από τον Ρωμαίο Σύλλα.
➜ Στην Αθήνα του 1ου αιώνα προ Χριστού, ο σοφιστής Αθηνίων, συνωμοτώντας με τον βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη, ξεσηκώνει τους πολίτες εναντίον της ρωμαϊκής κατοχής. Αυτός με τη σειρά του ανατρέπεται από τον Αριστίωνα, που επιβάλλει στυγνή δικτατορία, πριν υποκύψει στη δύναμη των ρωμαϊκών λεγεώνων. Με αφορμή αυτό το όχι και τόσο γνωστό επεισόδιο της ελληνικής παρακμής, ο Ρόδης Ρούφος εξιστορεί ένα συναρπαστικό αφήγημα για τον πολιτικό και ηθικό ξεπεσμό ολόκληρου πολιτισμού. «Γραικύλοι» ονομάστηκαν υποτιμητικά από τους Ρωμαίους οι ξεπεσμένοι Ελληνες εκείνου του καιρού.
➜ Στη σαιξπηρικής εμπνεύσεως σκηνή της ιστορίας πρωταγωνιστούν όλες οι ανθρώπινες δυνάμεις, με φόντο τον αχαλίνωτο πόθο της εξουσίας, τη λατρεία του πλούτου και το τσαλαπάτημα κάθε ηθικής αξίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι το μυθιστόρημα, παρότι διαδραματίζεται τόσους αιώνες πριν, μοιάζει τραγικά επίκαιρο, σαν να ‘χει γραφτεί για να καταγράψει την αγωνία του δικού μας κόσμου.
➜ Οι αντιστοιχίες εντυπωσιάζουν. Ο Αριστίων έχει ρημάξει την πόλη για να συντηρήσει το… «επιτελικό του κράτος». Οπως μάλιστα γράφει ο Πλούταρχος, για πρώτη φορά μετά την εισβολή του Ξέρξη έσβησε το λυχνάρι της θεάς Αθηνάς στον Παρθενώνα, διότι ο Αριστίων είχε κλέψει ακόμα και το λάδι…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
