Μένω έκπληκτος από τη διαδικασία που ακολουθείται μετά τον τραγικό χαμό δίχρονου παιδιού από άγρια επίθεση σκύλου ράτσας πίτμπουλ. Πόρισμα επιτροπής κτηνιάτρων και έκθεση πραγματογνώμονα, ώστε να εξεταστούν από δημοτική επιτροπή κι έτσι να αποφασιστεί εάν ο σκύλος θα θανατωθεί.
- Του Κωνσταντίνου Σχοινά
Το κενό πληροφοριών, λέει, που υπάρχει γύρω από τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του σκύλου δεν μας επιτρέπει να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα για το ακριβές γενεσιουργό αίτιο της επιθετικής μανίας του! Με κάποιους άγνωστους, λέει επίσης, είναι ήσυχος, με κάποιους αδιάφορος, ενώ με κάποιους άλλους παίρνει αμυντική θέση και γρυλίζει. Τι πρωτότυπο! Χρειάστηκε, λοιπόν, μια εκτενής αναφορά στη σωματοδομή, στο βάρος, στην κατάσταση υγείας και στον χαρακτήρα του σκύλου, για να καταλήξουν οι ειδικοί σε αυτό που λέμε κι εμείς οι μη ειδικοί για ένα σκυλί: «Ζώο είναι, δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει»…
Ακολουθούμε με υποδειγματική υπομονή χρονοβόρες διαδικασίες για να αφαιρέσουμε τη ζωή ενός επικίνδυνου σκυλιού, μέλους μιας από τις πιο επίφοβες ράτσες του ζωικού βασιλείου (σύμφωνα με το ίδιο το κτηνιατρικό πόρισμα: «Τα πίτμπουλ είναι ισχυροί σκύλοι, μαχητικής ιδιοσυγκρασίας, με ισχυρό αίσθημα ελέγχου του χώρου τους, υψηλή κυριαρχικότητα, ενστικτώδη αντίδραση στην απειλή και ισχυρό θηρευτικό ένστικτο που μπορεί να πυροδοτηθεί ακόμα και από το μέγεθος, τις κινήσεις και τους ήχους ενός μικρού παιδιού. Είναι ιδιαίτερα ενεργητικά ζώα, έχουν δύναμη και ταχύτητα αντίδρασης στα ερεθίσματα. Οταν υπάρξει αποτυχία ελέγχου ή κοινωνικοποίησης, η βλάβη που μπορεί να προκαλέσει ένας σκύλος αυτής της φυλής είναι δραματικά μεγαλύτερη λόγω της δύναμης και της ανατομίας τους».
Την ίδια στιγμή έχουμε εθιστεί σε γρήγορες καταδίκες ανθρώπων, εν είδει λαϊκής, τηλεοπτικής απονομής δικαιοσύνης (βλ. MeToo κ.ά.), θεωρώντας συχνά… περιττό διακοσμητικό στοιχείο το τεκμήριο της αθωότητας.
Αλήθεια, κάποιες φορές μου έρχεται… να γαβγίσω με τις προτεραιότητες που δίνουμε ως πολίτες…
Παρέδωσαν μοναστήρι στους τουρίστες
Οι τουρκικές Αρχές παρέδωσαν… στους τουρίστες το αναστηλωμένο Μοναστήρι της Παναγίας στη Νικόπολη του Πόντου και τα μέσα ενημέρωσης εξηγούν: «Ενα παλιό μοναστήρι λαξευμένο στον βράχο έχει επιστρέψει στη δημόσια ζωή, όχι πια ως χώρος λατρείας, αλλά ως σταθμός στον χάρτη του πολιτιστικού και θρησκευτικού τουρισμού της Τουρκίας […] Το νέο αφήγημα δεν επικεντρώνεται στη θρησκευτική λειτουργία του μνημείου, αλλά στη γεωγραφική του ιδιαιτερότητα, στη βραχώδη κατασκευή του και στην “αρχαιολογική εμπειρία” που προσφέρει […] Το τουρκικό κράτος επενδύει στη σύνδεση της μνημειακής αρχιτεκτονικής με τον τουρισμό και τη φύση, επιχειρώντας να αναδείξει το μνημείο μέσα από μια πολιτιστική οικονομία που εστιάζει στον χώρο και όχι στην καταγωγή του».
Αναρωτιέται κανείς γιατί εμείς οι Έλληνες που -ορθά και κόσμια πράττοντας- αναστηλώσαμε και προστατέψαμε από παλαιοτάτων χρόνων τζαμιά και άλλα οθωμανικά κτίρια, για ποιον λόγο λοιπόν βαλθήκαμε τώρα τελευταία να τα παραδίδουμε και για συχνή λατρευτική χρήση! Υπήρξαν και μερικοί που μετά βεβαιότητος, βλέποντας, π.χ., την παρακάτω φωτογραφία από προσευχή στο Γενί Τζαμί της Θεσσαλονίκης, δήλωσαν ότι η παραχώρηση είχε σκοπό να προσελκύσει Ελληνες Πομάκους!
Ζούμε χωρίς αναστολές πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι και το δείχνουμε με πολλές ευκαιρίες…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
