Ο όρος «άπλυτοι» χρησιμοποιείται υποτιμητικά για φοιτητές, γιατρούς και νοσηλευτές αγρότες, ταξιτζήδες, ντελιβεράδες
➜ Ο λιγομίλητος παππούς μου, με τον οποίο έβγαλα όλα μου τα καλοκαίρια στην οικοδομή, δυσανασχετούσε όταν άκουγε να αποκαλούν «κάθαρμα» κάποιον που όντως… ήταν! «Δεν το λες σωστά» διόρθωνε καλόκαρδα τον συνομιλητή του. «Διότι κάθαρμα θα πει καθαρός. Ακάθαρμα πρέπει να τον λες»!
- Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου
➜ Μπορεί η ανάγκη να του έκλεισε τον δρόμο στη γνώση, αλλά, με την τεράστια εμπειρία που απέκτησε σπουδάζοντας όπως έλεγε, τη σκληρή ζωή και «το ίρτζι» των ανθρώπων, μπορούσε ενστικτωδώς να καταλάβει τη δύναμη που έχει αυτό το στερητικό «άλφα» και την απαξία που προσθέτει στο ηθικό ποιόν κάποιου.
➜ Παρατηρώ σχολαστικά εδώ και καιρό στην αρθρογραφία εμπύρετων αρθρογράφων, τους οποίους καθόλου δεν εκτιμώ, αλλά επίτηδες τους διαβάζω ώστε να γνωρίζω πώς σκέφτεται ένα μέρος του κόσμου -ζουν ανάμεσά μας άλλωστε-, ότι έχουν αναγάγει τον χαρακτηρισμό «άπλυτοι» σε μια τοξική κατηγορία για να περιγράψουν με ανήμπορη λύσσα όσους αντιδρούν στη νεοφιλελεύθερη σύμβαση και δεν αποδέχονται πρόθυμα την κρατική βία.
➜ Παρέκβαση: Στην άκρως διδακτική ελληνική μυθολογία η Βία και το Κράτος ήταν αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα, όπως γράφει ο Ησίοδος στη Θεογονία, και είχαν την τιμή να αποτελούν μόνιμους συνοδούς του Δία, επειδή πολέμησαν στο πλευρό του κατά την Τιτανομαχία.
➜ Αυτή η πειθήνια στράτευση, όπως ήταν επόμενο, γεννούσε αντιπάθειες. Ο Αισχύλος, στην τραγωδία «Προμηθεύς Δεσμώτης», παρουσιάζει τη Βία και το Κράτος ως αφοσιωμένους υπηρέτες του Δία -κάτι σαν τα σημερινά ΜΑΤ- να βοηθούν τον Ηφαιστο να δέσει τον Προμηθέα, τον πιο φιλάνθρωπο μυθικό ήρωα, ο οποίος έκλεψε τη φωτιά από τον Ολυμπο για να τη δωρίσει στο γένος των ανθρώπων, στα αιχμηρά βράχια του Καυκάσου, όπου κάθε μέρα ένας αετός τού κατέτρωγε το συκώτι, μέχρι να τον λυτρώσει ο Ηρακλής από τα βάσανα.
➜ Φυσικά, ο όρος «άπλυτοι» δεν στηρίζεται σε κάποια πραγματολογική βάση. Ούτε σχετίζεται με θέματα υγιεινής. Από όσο γνωρίζω, κανένας «άπλυτος» φέρ’ ειπείν δεν αφήνει νυχάκι πένθιμο στο μικρό δάχτυλο για να ξύνει το αυτί του, ούτε και εχθρεύεται το νερό, όπως συμβαίνει με πολλά συντηρητικά «καθάρματα».
➜ Χρησιμοποιείται υποτιμητικά ο χαρακτηρισμός σε καταχρηστικό βαθμό από κάτι άκαπνους και πολιτικούς ογκόλιθους επιπέδου Μπέου, για τους φοιτητές που βγαίνουν στους δρόμους εξαιτίας της μεθοδικής υποβάθμισης του δημόσιου πανεπιστημίου, γιατρούς και νοσηλευτές που διαμαρτύρονται για την κατάρρευση του ΕΣΥ, αγρότες που ζητάνε από τον Κ. Μητσοτάκη πίσω τα κλεμμένα του ΟΠΕΚΕΠΕ, ταξιτζήδες, φίλους των Παλαιστινίων, ντελιβεράδες, όσους ενοχλούνται από την προσαρμογή της εθνικής αξιοπρέπειας στα σουσούμια της αδίστακτης Γκίλφοϊλ, γενικώς ανθρώπους ανυπόταχτους, αδιαβάθμητους και απείθαρχους που ιδεολογικά, δεν συμφιλιώνονται με την κοινωνική αδικία και με βιοτικές συνθήκες όπου, σύμφωνα με τον Σπυράδωνη Γεωργιάδη, μπορεί κανείς να τη βγάλει (σαν ασπάλακας), «με 200 ευρώ τον μήνα»!
➜ Ποια Δεξιά και ποια Αριστερά, τώρα. Ο νέος δικομματισμός ορίζεται από το «Κόμμα των καθαρμάτων (καθαρών)» και το «Κόμμα των άπλυτων» (φτωχοί, οργισμένοι, «λαϊκιστές», «ψεκασμένοι» κι αμόλα κορδέλα) που υπερασπίζονται ιδέες ρυπαρές και πρέπει να υποστούν «υγειονομικό αποκλεισμό» -τα έχει πει ο Αδόλφος-, γιατί η διαφορετική άποψη είναι μεταδοτική.
➜ Πόσοι είναι όλοι αυτοί; Οχι πολλοί. Το 70% του λαού που στο ερώτημα «Μητσοτάκης ή χάος;» προτιμά το χάος.
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
