Οχι, δεν παρακολούθησα τους προκριματικούς ούτε τους ημιτελικούς ούτε τον τελικό για το ποιο τραγούδι θα μας εκπροσωπήσει στη φετινή Eurovision. Ωστόσο, για να μπορώ να γράψω πέντε κουβέντες, άκουσα «λίγο από το καθένα» τα τραγούδια. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν πρόκειται πλέον για Διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά για μια σχεδόν καρναβαλική φιέστα, με γκλίτερ και πούπουλα, στην οποία η έννοια «τραγούδι» έχει τη λιγότερη σημασία.
Θα επιμείνω στην άποψη του Κηλαηδόνη. «Ενα τραγούδι, για να ‘ναι τραγούδι, θέλει λόγια απλά./Ενα τραγούδι, για να ‘ναι τραγούδι, θέλει μια μουσική,/ ένα τραγούδι, για να ‘ναι τραγούδι, θέλει τέλος κι αρχή»… Να με συμπαθούν οι Eurovision fans, αλλά στίχο της προκοπής δεν άκουσα. Ούτε στα ελληνικά ούτε στα αγγλικά. Βεβαίως, ένα ελληνικό τραγούδι, που εκπροσωπεί την Ελλάδα, πρέπει, νομίζω, να ομιλεί ελληνικά! Χωρίς να είμαι βέβαιος, έχω την εντύπωση ότι κάποιοι από τους δημιουργούς των «τραγουδιών» που διαγωνίστηκαν έχουν ζητήσει τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης. Θα το δείξει ο καιρός.
Αλλά, βρε παιδί μου, τι μας έχει πιάσει όλους με αυτήν την ξενομανία; Εδώ ο καημένος ο Κουμουτσάκος, ως πρέσβης στην UNESCO, πέτυχε να καθιερωθεί Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας κι εμείς πάμε σε διεθνή διαγωνισμό πετώντας τη γλώσσα μας στο καλάθι; Δεν είναι περίεργο; Τώρα θα μου πείτε αυτά που λένε όλοι. «Ποια είναι η ελληνική αγορά; Ελάχιστη, μικρή. Διεθνώς, μπορείς να κάνεις καριέρα μόνο με αγγλικό στίχο». Ναι, αλλά η περισσότερο ομιλούμενη γλώσσα στον κόσμο είναι η ισπανική!
Γιατί όχι στα ισπανικά; Στα κινέζικα; Στα ινδικά; Ας σοβαρευτούμε, η γλώσσα μας είναι τα ελληνικά και πρέπει να τη σεβόμαστε. Ο Ντέμης Ρούσσος, που τραγουδούσε σε όλες τις γλώσσες και πούλησε δεκάδες εκατομμύρια δίσκους, έβαζε πάντα στα τραγούδια του και κάποιες ελληνικές λέξεις. Ακόμη θυμάμαι τον χαμό που έγινε σε μια συναυλία, στο Παρίσι, που τραγούδησε μαζί με τη Νάνα Μούσχουρη «το γελεκάκι που φορείς, εγώ στο ‘χω ραμμένο». Με το που έμπαινε το ρεφρέν, ολόκληρο το θέατρο σειόταν από τα ρυθμικά χειροκροτήματα!
Αλλά και η μουσική, τα όργανα, το ύφος στα «ελληνικά» τραγούδια που διαγωνίστηκαν για το ποιο θα πάει στη Eurovision ελάχιστα ελληνικά στοιχεία είχαν. Τέλος πάντων, για να μη θεωρηθούμε οπισθοδρομικοί, ας παραδεχθούμε ότι «αλλάζουν οι εποχές». Και όπως αλλάζουν αυτές, αλλάζουν και οι άνθρωποι και οι συνήθειες… Ετσι, αλλάζουν και τα «μουσικά γούστα». Ο πατέρας μου δεν ανεχόταν τους Beatles. Εγώ τους λατρεύω. Αλλά, όλα έχουν κάποια όρια. Και η μουσική και ο στίχος καλό θα είναι να απολαμβάνουν την αγάπη και την τρυφερότητα που αξίζουν…
Η ΑΚΙΣ
