Μια τελευταία ματιά πίσω, ένα παγωμένο χαμόγελο στη μαμά, στον μπαμπά, στο κορίτσι, στα… κολλητάρια που τον συνόδεψαν αμήχανοι όλοι τους μέχρι το στρατόπεδο και τον καμαρώνουν τώρα μέχρι να περάσει την πύλη με τον αγέλαστο Αλφαμίτη. Πρωί πρωί στον Αυλώνα! «Τρέχουμε τώρα!» Δίνει τα στοιχεία του στη φρουρά, που ψοφάει για πλάκα κι ακούει στη ζούλα ραδιόφωνο, και τρώει το πρώτο «ψάρωμα» από τον «παλιό» που μετράει «90 και σήμερα». Απολύομαι / απολύομαι / απολύομαι, μωρό μου / και… τρελαίνομαι!
Στο συνεργείο ελέγχου, δείχνει το παλιό του κινητό -χωρίς βεβαίως κάμερα, ειδική παραγγελία για τον στρατό- και απαντάει στις βαριεστημένες ερωτήσεις ενός ΕΠ.ΟΠ. με «σαρδέλες» στο πέτο, την ίδια στιγμή ένας άλλος ελέγχει τις φανέλες, τα ξυριστικά, το aftershave και τα σαμπουάν που έχει στο σακ βουαγιάζ του. «Τι σπουδάζεις; Δουλεύεις; Τι έκανες στην άλλη σου ζωή; Πάμε μέσα, παικταρά μου. Ο κουρέας σε περιμένει, με… ρώταγε για σένα! Θα πήξεις, το… ξέρεις;»
Αφήνει τα πράγματά του σε μια στοίβα που πιάνει μισό δωμάτιο, δίνει την ακτινογραφία θώρακος (πεντακάθαρη, δόξα τω Θεώ), λέει ακόμα τρεις τέσσερις φορές ποιος είναι, πού κατοικεί και πόσες γλώσσες μιλάει, εκτός από ελληνικά και… κυπραίικα, κατατάσσεται σε λόχο και κάνει τις πρώτες «φιλίες» στην ουρά. (Κάποιες απ’ αυτές θα κρατήσουν 40 χρόνια). «Σκέφτηκες ποτέ να αυτοκτονήσεις;» ρωτάει αψυχολόγητα ο ψυχολόγος, αλλά αυτό είναι το καθήκον του και πρέπει να το κάνει. Γελάει, λέει «όχι φυσικά» (κωλώνουν τα τεθωρακισμένα;) και ψάχνει παραβάν (μη κατειλημμένο από συνάδελφο), προτού βγάλει τα ρούχα του, ένα ξεβαμμένο μπλου τζιν κι ένα πουκάμισο, για να τον εξετάσουν οι γιατροί.
Υστερα τον «τσιμπάνε» δυο φορές στα μπράτσα -μαντού, αντιτετανικό, για χολέρα; Ποιος ξέρει!- και μια στο μικρό δάχτυλο του χεριού – «απλή αίματος είναι, μη… μασάτε, παλικαράδες μου!» Το τρίτο «τσίμπημα» μπορεί και να το γλίτωνε, αν κάποιος σκεφτόταν να τον ρωτήσει σε ποια ομάδα αίματος ανήκει. Θα το… ήξερε όμως;
Γεμίζει το… ρημάδι το «λουκάνικο» (έτσι λέγεται ο σάκος στις Ενοπλες Δυνάμεις) με ρούχα και άρβυλα και, φορτωμένος -εν, δυο, κάτω!-, την κάνει για τον θάλαμο. Προσχιούουουου! Στέκεται δίπλα στο σκονισμένο διώροφο κρεβάτι του με στολή παραλλαγής και μαύρο μπερέ και στα άδεια βλέμματα των αγνώστων απέναντί του βλέπει τον εαυτό του. Πρώτη μέρα στον στρατό!Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο! «Νέουουους, παρουσιάσου!
Εξω άπαντες όλοι για αναφορά! Αύριο εγερτήριο στις 5.45 ακριβώς!» Ο αιώνιος πλακατζής ρωτάει: «Το πρωινό είναι μπουφέ ή έχει και… room service;» O δεκανέας εκπαιδευτής αγριεύει κάτω από το τζόκεϊ (που κρύβει τα μάτια του), αν και θα ‘θελε πολύ να γελάσει. «Πάρε 20 κάμψεις με παλαμάκια, χιουμορίστα ποντικέ, να με θυμάσαι!» Ξεχνιέσαι;
