«Η συνεχιζόμενη σφαγή αμάχων στη Συρία από τις δυνάμεις του καθεστώτος μοιάζει πια σαν να συνέβαινε πάντα. Μοιάζει να αποτελεί μια παγιωμένη κατάσταση, που κανείς πραγματικά δεν θέλει να σταματήσει» σχολίαζαν χθες αναλυτές, με αφορμή τους νέους βομβαρδισμούς συνοικιών της Χομς, όπου έβρισκαν καταφύγιο αντάρτες. Οι βομβαρδισμοί άφηναν πίσω τους εκτός από νεκρούς και τραυματίες, τους οποίους οι γιατροί υποχρεώνονταν να ακρωτηριάσουν εξαιτίας της έλλειψης ιατρικής βοήθειας και υλικών.
Γιατί όμως η διεθνής κοινότητα δεν αποφασίζει να τερματίσει τη βία στη χώρα; Από τη μια η Δύση δείχνει ότι φοβάται νέα εμπλοκή της σε εμφύλια διαμάχη σε μια γεωγραφική περιοχή που μοιάζει με πυριτιδαποθήκη. Ως εκ τούτου προσπαθεί με διπλωματικά ημίμετρα να κατευνάσει την ένταση. Από την άλλη, η Κίνα και η Ρωσία δηλώνουν ανοιχτά ότι αντιτίθενται σε οποιοδήποτε σενάριο ξένης συμμαχικής επέμβασης στη Συρία. Ειδικότερα δε η Ρωσία έχει τους λόγους-συμφέροντά της να το κάνει. Λόγοι-συμφέροντα που γεννήθηκαν πριν από δεκαετίες, όταν ακόμη υπήρχε η ΕΣΣΔ.
Σύμφωνα με άρθρο των «New York Times», η Μόσχα εκτός από τα στρατηγικά συμφέροντα που έχει με τη χώρα της Μέσης Ανατολής -όπως τα συμβόλαια πώλησης όπλων αξίας 700.000.000 δολαρίων τον χρόνο, αλλά και η πρόσβασή της στο μεσογειακό λιμάνι της Λαττάκειας- δένεται με τη Δαμασκό και με άλλους δεσμούς. Οπως ανέφερε το σχετικό ρεπορτάζ, ήδη από το 1963 οι Σοβιετικοί έδιναν κίνητρα σε Σύριους να σπουδάσουν στη Μόσχα, με αποτέλεσμα οι νέοι φοιτητές σε πολλές περιπτώσεις να συνάπτουν δεσμούς πολλοί εκ των οποίων οδηγούσαν στον γάμο και βέβαια τελικά πίσω στη Συρία. Σήμερα στη χώρα ζουν μόνιμα περίπου 30.000 Ρώσοι πολίτες, οι οποίοι έχουν κάνει οικογένειες κι έχουν δεθεί με τη χώρα της Μέσης Ανατολής.
Τέλος, οι σχέσεις της Συρίας με τη Μόσχα όμως ατσαλώθηκαν και με τη βοήθεια της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία υποστηρίζει σθεναρά τους τελευταίους μήνες την κυβέρνηση Ασαντ, ως ανάχωμα απέναντι στους φανατικούς μουσουλμάνους, που επιχειρούν -όπως λένε- να αναλάβουν την εξουσία.
Μαρία Παναγιώτου
