Τα τηλεφωνήματα, οι επιστολές και τα e-mails προς τη «δημοκρατία» για το νοσταλγικό και όμορφο κομμάτι της παλιάς Αθήνας που βουλιάζει στις ακαθαρσίες, στο έγκλημα και στην πολιτισμική ισοπέδωση των λαθροεισβολέων είναι πλέον πολλά και συγκινητικά. Αφορμή για ακόμη ένα ρεπορτάζ για τους «απόκληρους» Ελληνες που προσπαθούν να επιβιώσουν στο «μαύρο σκοτάδι» της πλατείας Κολιάτσου (πατρογονική εστία δημιουργικών αστών, εμπόρων, καλλιτεχνών και ανθρώπων του πνευματικού κόσμου που μεγαλουργούσαν μέχρι και τη δεκαετία του ’80) μας έδωσε η ηλεκτρονική «επιστολή-κατηγορώ» κάτοικου της περιοχής των Πατησίων.
«Εμείς οι λίγοι πλέον Ελληνες, που δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε τα σπίτια που γεννηθήκαμε στην Πλατεία Κολιάτσου, ζούμε έναν πραγματικό εφιάλτη, εγκαταλελειμμένοι από το κράτος και κυρίως από την αδιαφορία του Δήμου της Αθήνας για την περιοχή» μας γράφει ο αναγνώστης, εκφράζοντας προβλήματα και σκέψεις της γενιάς των εναπομεινάντων Ελλήνων, που έγιναν μουσαφίρηδες στην πόλη τους. Το μείζον ζήτημα υποβάθμισης και ισοπέδωσης της μεγάλης γειτονιάς της πλατείας Κολιάτσου εστιάζεται σε «ένα δήμαρχο που τα τελευταία δυο χρόνια μάς… “έλυσε” όλα μας τα προβλήματα και έχει το θράσος να μας λέει ότι θέλει και δεύτερη τετραετία για να ολοκληρώσει το έργο του!!!..» αναφέρεται από τους ξεμοναχιασμένους κατοίκους. Ως παράδειγμα της ενθάρρυνσης από τον δήμαρχο Καμίνη στο βασίλειο του τρόμου των αλλοδαπών είναι ο ηλεκτροφωτισμός των δρόμων. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα βυθισμένα στο σκοτάδι της «μαυρίλας της Πλατείας Κολιάτσου». Και το σκοτάδι επωάζει το έγκλημα. Αφρικανικών εσμών και εισαγόμενων φονιάδων που πεινάνε και ζητούν φαΐ στο σπίτι του νοικοκύρη. «Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου πρωί. Πάω να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου και τη βρήκα σπασμένη! Ενας εσωτερικός μεταλλικός σύρτης -που λύγισε- με έσωσε από τη μανία των διαρρηκτών. Μια πόρτα που άντεξε περισσότερο από εκατό χρόνια (μιλάμε για πόρτα “ιστορικού διατηρητέου μνημείου”, όπως το χαρακτήρισε το υπουργείο Πολιτισμού και μετά το άφησε στην κακή του τύχη!) λύγισε στη μανία των αδίστακτων αλητών που μας έφεραν στην Ελλάδα για να μας διαλύσουν εντελώς. Με την ίδια μανία έσπασαν και την πόρτα της διπλανής ακατοίκητης μονοκατοικίας».
Στέφανος Χίος
