Στα στοιχεία που βάζουν οι οικονομολόγοι στα προγράμματα των Η/Υ δεν υπάρχουν άνθρωποι, παρά μόνο αριθμοί. Κάπως έτσι προκύπτουν άλλωστε και οι θεωρίες που χρησιμοποιούνται από τα κέντρα λήψης αποφάσεων κατά το δοκούν.
Αμφιλεγόμενη
Οπως όλα δείχνουν, οι πολιτικές της άγριας λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη βασίστηκαν σε τέτοιου είδους έρευνες, που μάλιστα αποδεικνύονται λανθασμένες. Πρώτα ήταν το λάθος του ΔΝΤ με τον πολλαπλασιαστή του Κέινς. Τώρα ένα νέο λάθος προστίθεται στην αμφιλεγόμενη έρευνα του Κένεθ Ρογκόφ και της Κάρμεν Ράιχαρντ του πανεπιστημίου Harvard για την επίπτωση του χρέους στην ανάπτυξη. Οι δύο οικονομολόγοι βρήκαν ότι ενώ σε μια χώρα με χαμηλό χρέος τα ελλείμματα μπορεί να βοηθήσουν την ανάκαμψη, γίνονται επιζήμια, αν το χρέος ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ, καθώς προκαλεί αρνητική ανάπτυξη (-0,1%). Η ανάπτυξη πέφτει και ο πληθωρισμός αυξάνει είναι το συμπέρασμα, που οδηγεί σε ένα άλλο συμπέρασμα, ότι υπάρχει βάση στο σκεπτικό έντασης της λιτότητας για να μειωθεί το χρέος κάτω από το 90% του ΑΕΠ.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου Αμχερστ της Μασαχουσέτης δήλωσαν ότι επανέλαβαν το μοντέλο της ανάλυσης χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία και κατέληξαν στο ότι η ανάπτυξη αυξάνεται κατά 2,2%. Οι καθηγητές Τόμας Εντον, Μάικλ Ας και Ρόμπερτ Πόλιν αποκάλυψαν το λάθος βάζοντας όλα τα στοιχεία τα οποία οδηγούν σε μια διαφορετική εικόνα. Κοιτώντας το Εxcel και μια σειρά στοιχείων που δεν καταγράφονται ώστε να σταθμιστούν, για οικονομίες όπως της Δανίας, του Καναδά, του Βελγίου, της Αυστρίας και της Αυστραλία, προκύπτει ότι, εάν συμπεριληφθούν -μαζί με μερικές ακόμα σταθμίσεις-, το αποτέλεσμα της ανάπτυξης του ΑΕΠ είναι 2,2% (και όχι -0,1%, όπως είχε αρχικά υπολογιστεί). Η αποκάλυψη έχει προκαλέσει νέο σάλο στην μπλογκόσφαιρα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Να διασκεδάσει τις εντυπώσεις ότι οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζει η ευρωζώνη βασίστηκαν σε εσφαλμένες θεωρίες επιχείρησε ο Ολι Ρεν, λέγοντας ότι η Κομισιόν δεν σχεδιάζει τις προτάσεις της πάνω σε μία μόνο οικονομική έρευνα. «Θάνατος με ένα Excel» είναι το σχόλιο του νεοκεϊνσιανού βραβευμένου με Νόμπελ οικονομολόγου Π. Κρούγκμαν, ο οποίος από την αρχή αντέκρουε τα επιχειρήματα Ρογκόφ – Ράινχαρντ.
