Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει σε λίγους μόνο μήνες η ελληνική αμυντική βιομηχανία τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες δεκαετιών ασφυκτικών κρατικών και κομματικών εναγκαλισμών. Ομως στο σημείο στο οποίο έχουν φτάσει τα μεγαλύτερα εργοστάσιά της, αντιμετωπίζουν το δίλημμα του να ληφθούν δραστικά μέτρα εξυγιάνσεως και αναπτύξεως ή να αντιμετωπίσουν τη διαδικασία πτωχεύσεως και το κλείσιμο.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι βιομηχανίες αυτές έχουν εδώ και χρόνια πολύ περιορισμένο έως και μηδενικό κύκλο εργασιών, γεγονός που δημιουργεί σε ορισμένους τη σκέψη ότι μπορεί να μην έχουν αντικείμενο στη σύγχρονη εποχή. Καθεμιά από τις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες είναι μια διαφορετική περίπτωση, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και προβλήματα.
Η πλέον σημαντική είναι τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), τα οποία για έναν ανεξήγητο λόγο υιοθέτησαν το νέο τους όνομα απεμπολώντας την κληρονομιά των δύο σημαντικών brand names ΕΒΟ και ΠΥΡΚΑΛ, από τη συγχώνευση των οποίων δημιουργήθηκαν. Επειδή η περίοδος της συγχωνεύσεως δεν ήταν η καλύτερη για το εργοστάσιο, η επάνοδος στα παλιά ονόματα ΕΒΟ – ΠΥΡΚΑΛ θα μπορούσε να έχει τη σημειολογία ενός νέου ξεκινήματος στις βάσεις του δυνατού παρελθόντος του ομίλου.
Η εταιρία θα μπορούσε να εξασφαλίσει έναν κύκλο εργασιών βασισμένη όχι αποκλειστικά στις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις αλλά αναπτύσσοντας δίκτυο συμπαραγωγών και επανενεργοποιήσεως επιτυχημένων γραμμών παραγωγής του παρελθόντος. Ο τομέας των πυρομαχικών ήταν πάντα ισχυρό χαρτί για τα ΕΑΣ, τα οποία για ανεξήγητους λόγους τα τελευταία χρόνια δεν προχώρησαν σε συμβόλαια υποκατασκευών φυσιγγίων μικρών διαμετρημάτων, τα οποία θα μπορούσαν να κρατήσουν ένα ρυθμό παραγωγής και κάποιες θέσεις εργασίας ενεργές. Ακόμη, η εταιρία θα μπορούσε να ανταποκριθεί στην απαίτηση της εσωτερικής αγοράς που καταναλώνει αριθμούς πυρομαχικών φορητού οπλισμού, τα οποία σήμερα εισάγονται σε μεγάλες ποσότητες. Ακόμη και τα φυσίγγια κυνηγίου της ΠΥΡΚΑΛ, τα οποία κάποτε κυριαρχούσαν στην Ελλάδα, σήμερα δεν υπάρχουν.
Στο παρελθόν η ΕΒΟ είχε κατασκευάσει και ραβδωτά κυνηγετικά τυφέκια σε δύο διαμετρήματα. Και παρόλο που η νομοθεσία δεν επέτρεπε την πώλησή τους εντός Ελλάδος, σημείωσαν τεράστια εξαγωγική επιτυχία και μερικές δεκάδες χιλιάδες τυφέκια πωλήθηκαν. Η γραμμή παραγωγής και αυτών των όπλων για ανεξήγητους λόγους έχει κλείσει. Η ενεργοποίηση τέτοιων κατασκευών μπορεί να φαίνεται ανεπαρκής για την επιβίωση της εταιρίας. Θα ήταν όμως ενδεικτική μιας νέας προσπάθειας να σταθεί στα πόδια της και να κινητοποιήσει τις παραγωγικές δυνάμεις της.
Το σημαντικότερο όμως πλεονέκτημα είναι η τεχνογνωσία της σε συγκεκριμένο τύπο πυρομαχικού (40 χιλ. L60), ο οποίος πλέον δεν παράγεται σε άλλες χώρες. Παραγγελίες για τέτοια πυρομαχικά υπάρχουν και ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια. Η εταιρία μπορεί να τις διεκδικήσει προβάλλοντας μάλιστα και τις ευρεσιτεχνίες της, που έχουν αποτέλεσμα την εξαιρετικά μειωμένη λάμψη κατά την πυροδότηση, κάτι που σε συνθήκες επιχειρήσεων είναι σημαντικό πλεονέκτημα.
Η μεγάλη ευκαιρία της ΕΛΒΟ χάθηκε όταν ενεπλάκη στην περιπέτεια της αναπτύξεως ενός τεθωρακισμένου οχήματος, το οποίο ουδέποτε κέρδισε την εμπιστοσύνη του Ελληνικού Στρατού. Την ίδια στιγμή, εγκατέλειπε το πρόγραμμα συμπαραγωγής ενός επιτυχημένου σχεδίου, το οποίο είχε διαμορφωθεί από επιχειρησιακή εμπειρία. Τελικά, το υιοθέτησαν η Αυστρία και η Ισπανία, αλλά η ΕΛΒΟ δεν το προώθησε.
Οι συγκυρίες
Τα πράγματα είναι δυσμενή για τη ΛΑΡΚΟ, λόγω των συγκυριών της αγοράς και των πολύ χαμηλών διεθνών τιμών για τα προϊόντα της. Για την εταιρία αυτή, που θα μπορούσε πριν από λίγα χρόνια να ιδιωτικοποιηθεί με πολύ καλούς όρους, η κυβέρνηση σήμερα θα πρέπει να κερδίσει χρόνο. Να μεριμνήσει για την επιβίωση και την εκκαθάρισή της, έως ότου η συγκεκριμένη αγορά παρουσιάσει σημεία ανακάμψεως, οπότε και θα είναι εφικτές η εξυγίανση και η ιδιωτικοποίηση.
Ευθύμιος Πέτρου
