Η προσπάθεια να μπει τέλος στον «χορό» των 320.000.000 ευρώ που σπαταλώνται ετησίως για τα κρατικά αυτοκίνητα, με εξορθολογισμό των δαπανών, περιορισμό των δικαιούχων και απόσυρση των παλαιών οχημάτων, βρίσκεται στο σημείο μηδέν, εκεί δηλαδή όπου ήταν στο τέλος του 2010, όταν και θα έπρεπε να είχαν αποσυρθεί τα συγκεκριμένου κυβισμού αυτοκίνητα. O αριθμός του στόλου που κυκλοφορεί σήμερα παραμένει απροσδιόριστος, ενώ υπάρχει η τάση στα υψηλά κλιμάκια του κράτους να μην εγκαταλείπουν τη λογική των πολυτελών αυτοκινήτων για τις μετακινήσεις τους.
Τα απαραίτητα
Η παραίνεση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τους συναδέλφους του, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, να περιορίσουν τον αριθμό των κρατικών αυτοκινήτων που χρησιμοποιούσαν στα απολύτως απαραίτητα μάλλον έπεσε στο κενό τους 18 μήνες που έμεινε στη Βασιλίσσης Σοφίας. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν λίγο μετά τη συγκεκριμένη παραίνεση δέχθηκε -σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας»- τηλεφωνήματα από κυβερνητικά στελέχη, τα οποία του ζητούσαν περισσότερα και μεγαλύτερου κυβισμού αυτοκίνητα; Εξάλλου, με υπερπολυτελές θωρακισμένο κρατικό αυτοκίνητο αξίας 750.000 ευρώ κυκλοφορούσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος.
Η ίδια νοοτροπία, όμως, διαπνέει και την ιεραρχία της διοίκησης: Πρόσωπα που δικαιούνται ένα και μόνο αυτοκίνητο κάνουν χρήση περισσοτέρων. Πλήθος υπηρεσιακών παραγόντων χρησιμοποιούν παράνομα τα κρατικά αυτοκίνητα για να τους μεταφέρουν από την οικία τους στην υπηρεσία ή και για προσωπικές εξυπηρετήσεις των ιδίων και των οικογενειών τους. Πολλοί, δε, παραλείπουν να φέρουν τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα, όπως η διαταγή πορείας και το δελτίο κίνησης.
Παρά το γεγονός ότι κατ’ επανάληψη, μέσω εγκυκλίων προς κεντρικές υπηρεσίες υπουργείων και τις αποκεντρωμένες διοικήσεις, ζητήθηκε να συγκεντρώσουν στοιχεία που αφορούν το σύνολο των κρατικών οχημάτων τα οποία ανήκουν στην κυριότητά τους, καθώς και στην κυριότητα όλων των φορέων που εποπτεύουν (γενικές και ειδικές γραμματείες, ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, ειδικές υπηρεσίες κ.λπ.), κάτι τέτοιο δεν έχει επιτευχθεί. Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες, ο αριθμός των κρατικών αυτοκινήτων φτάνει περίπου τις 44.000 (το 2006 ήταν 57.000).
Εως τον Αύγουστο του 2013, τα κρατικά αυτοκίνητα που διατίθεντο από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης για την κάλυψη των αναγκών της πολιτικής ηγεσίας ήταν 175, εκ των οποίων τα 70 προορίζονταν για την κάλυψη των αναγκών της πολιτικής ηγεσίας και των υπόλοιπων εξυπηρετούμενων προσώπων, τα 90 έχουν διατεθεί για χρήση σε άλλες υπηρεσίες, ενώ τα υπόλοιπα 10-15 ήταν για τις ανάγκες του υπουργείου.
Με νόμο το καλοκαίρι του 2013, πάντως, τα αυτοκίνητα αυτά έφυγαν από τη δικαιοδοσία του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και κατέληξαν σε αυτήν των φορέων όπου βρίσκονταν και εξυπηρετούσαν τα πολιτικά πρόσωπα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπήρχαν, και μέχρι τη μεταφορά των αυτοκινήτων αλλά και την ένταξη των 53 οδηγών του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης στο πρόγραμμα κινητικότητας, οι μισθοδοτούμενοι οδηγοί που έχουν διατεθεί για την κάλυψη των αναγκών της πολιτικής ηγεσίας είναι 30 και η μηνιαία μισθολογική δαπάνη, συμπεριλαμβανομένων των εργοδοτικών εισφορών, ανέρχεται στις 48.893 ευρώ.
Το 2012, για την κίνηση και λειτουργία των οχημάτων που χρησιμοποιούνται από την πολιτική ηγεσία και από όλα εν γένει τα εξυπηρετούμενα πρόσωπα, το κόστος ήταν 269.122 ευρώ. Από τα χρήματα αυτά, τα 233.450 ευρώ μεταφράζονται σε 91.623 λίτρα καυσίμων και σε κόστος συντήρησης ύψους 35.672 ευρώ. Το 2009, οι δαπάνες για τις επισκευές και τη συντήρησή τους ήταν 156.311,14 ευρώ, ενώ το 2010 47.684,53 ευρώ. Η κατανάλωση βενζίνης διαμορφώθηκε από 389.289 λίτρα το 2009 σε 128.020 λίτρα το 2010, μειωμένη κατά 67,1%.
Η κατάργηση της σύμβασης και η ρήτρα
Διόλου ευκαταφρόνητο είναι το ποσό που δίνει κάθε χρόνο η ελληνική Βουλή για να έχουν οι 300 από ένα αυτοκίνητο. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2015, οι δαπάνες χρηματοδοτικής μίσθωσης (leasing) θα φτάσουν τα 3.270.000 ευρώ. Ο Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της πρωτολογίας του στη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ζήτησε από την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου να εξετάσει την κατάργηση του βουλευτικού αυτοκινήτου. Αυτό όμως είναι κάτι που αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο προβληματισμό από κοινοβουλευτικούς παράγοντες, καθώς ενδεχομένως αν «σπάσει» η σύμβαση, να υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ρήτρα που θα πρέπει να καλυφθεί σε μια τέτοια περίπτωση!
Τα κυβερνητικά αεροσκάφη που μετατράπηκαν σε ταξί»
Τα τρία κυβερνητικά αεροσκάφη έγιναν συνώνυμο των χλιδάτων μετακινήσεων των πολιτικών τα τελευταία χρόνια και προκάλεσαν το κοινό αίσθημα, καθώς εν μέσω οικονομικής κρίσης οι φορολογούμενοι πλήρωναν και εξακολουθούν να πληρώνουν εκατομμύρια ευρώ γιατί κάποιοι τα μετέτρεψαν σε εναέρια «ταξί» και τα χρησιμοποίησαν ακόμη και για τις διακοπές τους.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε ότι μπαίνει πωλητήριο στο ένα από τα τρία. Πρόκειται για το «Embraer Legacy» (φωτό), 13 θέσεων, που χρησιμοποίησε ο κ. Τσίπρας για να μεταβεί στις Βρυξέλλες και να συμμετάσχει στη Σύνοδο Κορυφής. Η απόφαση είναι συμβολική, όπως αναφέρουν από το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς το οικονομικό όφελος από την πώλησή του είναι μικρό, ενώ πηγές από την Πολεμική Αεροπορία αναφέρουν ότι το κόστος ανά ώρα πτήσης κινείται σχεδόν στο μισό απ’ ό,τι ενός μεταγωγικού C-130 (4.900 ευρώ ανά ώρα πτήσης).
Πάντως, ο κ. Τσίπρας δεν πρωτοτυπεί με την εξαγγελία της πώλησης του κυβερνητικού αεροσκάφους. Το είχε εξαγγείλει το 2012 και ο τέως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, καθώς οι «κηπουροί» του Γιώργου Παπανδρέου χρησιμοποιούσαν τα VIP αεροσκάφη για ψύλλου πήδημα, δίνοντας μάλιστα εντολή να απογειώνονται τα αεροσκάφη από τη βάση τους και να προσγειώνονται στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για να τους παραλαμβάνουν από εκεί!
Η διαδικασία για την πώληση του «Embraer Legacy» ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2012, με την επικαιροποίηση της τιμής του, όπως και των ανταλλακτικών που υπήρχαν για το συγκεκριμένο αεροσκάφος, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Σε τιμές 2013 το όφελος από την πώληση ήταν 7.700.000 ευρώ, όταν είχε αγοραστεί το 2002 αντί 27.500.000 ευρώ.
Αλέξανδρος Διαμάντης
