Ο πασίγνωστος αυτός στίχος ανήκει στον Διονύσιο Σολωμό και αποτελεί την κατάληξη του σύντομου αλλά εξαιρετικά λυρικού ποιήματός του «Εις Φραγκίσκα Φραίζερ», το οποίο γράφτηκε το 1849 στην Κέρκυρα.
- Χρήστος Μπολώσης
Η Φραγκίσκα ήταν η νεαρή κόρη του Αγγλου διοικητή της περιφέρειας. Φαντάζεται κανένας από όλους εμάς, καλοί μου φίλοι, ότι, αν ζούσε σήμερα ο εθνικός μας ποιητής, θα μπορούσε να ξαναγράψει αυτόν τον στίχο; Το πολύ πολύ να προλάβαινε την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και να έγραφε το «Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε, και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε». Γιατί; Σημειώστε: Ιατρεία χωρίς άδεια που αναλαμβάνουν να κάνουν τους πουρόγερους τζόβενα. Γιατροί με άσχετες ειδικότητες. Ελλειψη των καταλλήλων μηχανημάτων, τα οποία ούτως ή αλλέως δεν έχουν δικαίωμα να χειρίζονται. Απινιδωτές χαλασμένοι. Ιατρική βοήθεια από… Τεχνητή Νοημοσύνη.
Οταν από τυχαίο γεγονός κατά βάση βγαίνουν στη φόρα οι δραστηριότητες τους, τότε όλοι πέφτουν απ’ τα σύννεφα, με τις περισσότερες φορές αυτοί οι «όλοι» να είναι σημαντικά (τρομάρα τους) πρόσωπα ή και φίλοι των σκιτζήδων. Και μια ερώτηση, χωρίς να περιμένω κατ’ ανάγκην απάντηση. Αν το θύμα δεν ήταν ο διάσημος τραγουδιστής, αλλά ένα απλός άνθρωπος, θα μαθαίναμε κάτι; Συμπέρασμα. Μάλλον από τύχη ζούμε…
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»