Στις 2 Μαρτίου του 1944, η 16η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ πραγματοποιήθηκε στο κινέζικο θέατρο «Grauman», στο Λος Άντζελες. Μέχρι τότε τα Όσκαρ διοργανώνονταν σε εστιατόρια ξενοδοχείων. Το 1944 οι διοργανωτές μοίρασαν προσκλήσεις σε στρατιώτες και νοσοκόμες που υπηρετούσαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να επιβραβεύσουν τις προσπάθειές τους. Συγκεντρώθηκε τόσο μεγάλο πλήθος που δεν μπορούσε να χωρέσει σε ένα εστιατόριο και τους μετέφεραν στο Θέατρο. Η μεγαλοπρεπής τελετή που παρακολουθούμε στις μέρες μας έχει ταπεινές ρίζες. Οι προσκεκλημένοι την αντιμετώπιζαν ως βραδινή έξοδο, ένα δείπνο μεταξύ φίλων και συνεργατών. Το 1944 η Κατίνα Παξινού παρέλαβε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την αμερικανική ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα», που ήταν μεταφορά του λογοτεχνικού έργου του Χέμινγουέι. Η Ελληνίδα ηθοποιός είχε υποδυθεί την Ισπανίδα Πιλάρ και η υπόθεση εξελισσόταν στον ισπανικό εμφύλιο… Ήταν η πρώτη φορά που απονεμήθηκε το συγκεκριμένο Όσκαρ σε μη Αμερικάνο ηθοποιό και το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας που έλαβε Έλληνας καλλιτέχνης. Η μεγάλη ηθοποιός αφιέρωσε το βραβείο στους συνεργάτες της και την πατρίδα της, που βρισκόταν υπό καθεστώς κατοχής.
Η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση
Στις 19 Μαρτίου του 1953 η τελετή απονομής μεταδόθηκε τηλεοπτικά για πρώτη φορά. «Ο γάμος της 25χρονης τελετής με τη νεαρή της νύφη, την τηλεόραση», έγραψε το περιοδικό Time. Εκείνη την ημέρα η βροχή ήταν καταρρακτώδης, αλλά οι αστέρες του σινεμά δεν πτοήθηκαν. Ήταν μία εξαιρετική ευκαιρία για προβολή και δεν τους σταματούσε τίποτα, ούτε καν προβλήματα υγείας. Η ηθοποιός Μίτζι Γκέινορ ανάρρωνε στο νοσοκομείο μετά από εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας και δεν προβληματίστηκε καθόλου. Ντύθηκε, στολίστηκε και περπάτησε στο κόκκινο χαλί σαν μη βρισκόταν υπό την επήρεια νάρκωσης μερικές ώρες πριν….
