Κάποιες φορές συμβαίνει, έπειτα από χρόνια διασυρμού των κατηγορουμένων και επικοινωνιακού λιντσαρίσματός τους, όταν η μία πλευρά έχει κοινωνική ισχύ και τον «τρόπο» της, η αθώωση των κατηγορουμένων να μην μπορεί να επανορθώσει το κουρέλιασμα του τεκμηρίου αθωότητας και της προσωπικότητάς τους.
Τέτοιου είδους εκστρατείες κατασυκοφάντησης και επιρροής, σε μια σοβαρή χώρα, θα ήταν αιτία ακόμη και παύσης της ποινικής δίωξης, αφού η μακρόχρονη αρνητική προβολή των κατηγορουμένων και η «ενοχοποίησή» τους από ΜΜΕ και σπεσιαλίστες στον δικαστικό και εξωδικαστικό εκφοβισμό, δημιουργούν σοβαρές πιθανότητες οι ένορκοι τουλάχιστον να έχουν σοβαρά επηρεαστεί.
Στην Αγγλία είχε συμβεί ο κατηγορούμενος να μη δικαστεί και να αφεθεί ελεύθερος. Η εικόνα των ζεματισμένων ηττημένων διαδίκων και εκπροσώπων τους, που είχαν επενδύσει σε μια επικοινωνιακή εκστρατεία, να συνωμοσιολογούν και να καταφέρονται κατά του Δικαστηρίου με ευθείες προσβολές και υπαινιγμούς, όταν δεν έχει υποκύψει, είναι ένα επιπρόσθετο πρόβλημα.
Είναι «κριτική» να αμφισβητείς την ακεραιότητα των τακτικών Δικαστών αλλά και των λαϊκών Δικαστών όταν δεν πείθονται στη γραμμή σου, την οποία πρόθυμα προέβαλαν δυσανάλογα συγκεκριμένα μέσα, έναντι των οποίων οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν ισχυρή άμυνα; Προφανώς και όχι. Είναι όμως και ζήτημα που, αν δεν αντιμετωπιστεί με αυτοκάθαρση από τους Συλλόγους μας μέσω της πειθαρχική διαδικασίας, θα πρέπει να επέμβει η ίδια η Δικαιοσύνη για όσους/ες έχουν μετατρέψει τον εκφοβισμό και τις αντιδεοντολογικές έως και παράνομες συμπεριφορές σε μια νέα δικαστηριακή «κανονικότητα».
Σε τέτοιου είδους υποθέσεις, ισχυρών διαδίκων, με λεόντειο οικονομική και επικοινωνιακή ισχύ και αδίστακτη μεθοδολογικά εκπροσώπηση, οι αφανείς ήρωες είναι οι συνάδελφοί μου που βρίσκονται στο πλευρό των κατηγορουμένων, των οποίων βάλλονται βάναυσα τα δικαιώματά τους και οι οποίοι εμμένουν να ασκούν το λειτούργημά τους με σθένος, χωρίς φόβο, αδιαφορώντας για την επικοινωνιακή λαίλαπα και εκεί που ορίζει ο Νόμος: ενώπιον του Δικαστηρίου με σεβασμό στους κανόνες.
Οταν λοιπόν η έδρα, τακτικοί και λαϊκοί Δικαστές, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την ενίοτε κατασκευασμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα και κάνουν θρύψαλα με την ορθή και ανεπηρέαστη κρίση τους τη βεβαιότητα των ισχυρών, δείχνοντας πως δεν κάνουν κουμάντο τα ΜΜΕ και το μπούλινγκ, είναι μια καλή μέρα.
Διότι μόνο αυτοί έχουν ζήσει το μεγαλείο της ζωντανής προφορικής διαδικασίας, όπου αποκαλύπτονται ψευδομάρτυρες, συντρίβονται βεβαιότητες και αναδεικνύεται η αλήθεια που διαψεύδει τα επικοινωνιακά κατασκευάσματα.
«Βεβαιότητες»
Ετσι δεν αποδεικνύεται μόνο πως «όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει», αλλά και το μεγαλείο της Δικαιοσύνης, όταν απλοί άνθρωποι και η αλήθεια θριαμβεύουν, διότι κάποιοι κάνουν ανεπηρέαστοι και με θάρρος το καθήκον τους επάνω και κάτω από την έδρα. Δεν μπορεί κανείς να αποζημιώσει απόλυτα τους ανθρώπους για τον χαμένο χρόνο και τον άδικο διασυρμό τους, όταν έπειτα από χρόνια οι καλλιεργημένες «βεβαιότητες» αποδεικνύονται ψεύδη.
Μαζί με την απόδοση της ελευθερίας και της τιμής τους άσπιλης, έχουν τουλάχιστον την ικανοποίηση της ταπείνωσης όσων τους αδίκησαν, όταν αναγκάζονται να ψελλίζουν μπροστά στις κάμερες με τσαλακωμένο το τουπέ τους. Γι’ αυτό πάντα τιμώ τους Δικαστές που είναι αδιάβροχοι στις επικοινωνιακές καταιγίδες, τους Ενόρκους που έχουν προσωπικότητα και αφοσιώνονται στα τεκταινόμενα.
Τιμώ επίσης τις χιλιάδες των ανωνύμων συναδέλφων, με τους οποίους περνάμε ατελείωτες ώρες στα ακροατήρια, στις ουρές των γραμματειών, ανταλλάσσουμε νεύματα και βιαστικούς χαιρετισμούς τρέχοντας σε αντίθετες κατευθύνσεις να προλάβουμε και κυρίως έχω δει πολλές φορές τον αγώνα τους απέναντι σε αυθάδεις με βρόμικο βλέμμα, υπερασπιζόμενοι τους ταπεινούς.
Και πολλές φορές έχω δει να νικούν, έχοντας την ακούραστη επιμονή του μυρμηγκιού, υποστηρίζοντας την αλήθεια και το δίκαιο εκεί που πρέπει, ορθοί μέσα στην αίθουσα ενώπιον των Δικαστών και όχι στις κάμερες. Και γνωρίζω πως ανταμοιβή μεγαλύτερη και από την αμοιβή τους είναι η ευγνωμοσύνη στο βλέμμα του ανθρώπου που υπερασπίστηκαν νικηφόρα, βοηθώντας με ευπρέπεια να αναδειχθεί το δίκιο του.
«Υπάρχουν Δικαστές εις τας Αθήνας», τακτικοί και Λαϊκοί. Υπάρχουν και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκίδα, παντού. Υπάρχουν όμως και Δικηγόροι, με καθαρό μάτι, χαμηλών τόνων και ευλαβικοί υπηρέτες του όρκου τους. Και είναι η συντριπτική πλειονότητα. Γι’ αυτό υπάρχει ελπίδα.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
