Ο εορτασμός για τα 150 γενέθλια της «Εστίας» ήταν λαμπερός, όπως της άξιζε. Οι χαιρετισμοί και οι ομιλίες στην κορυφαία αυτή εκδήλωση ήταν στο ύψος των περιστάσεων.
- Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Ο λόγος, ωστόσο, που ανασύρω από το σύνολο των εξαιρετικών ομιλιών αυτήν του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη είναι η αμεσότητα του δεσίματός της, με αυτήν του διευθυντή της «Εστίας», σχετικά με το «κεράκι».
Αγαπημένη και συνεχής αναφορά του Μανώλη Κοττάκη, σχεδόν σε όλες τις ομιλίες του, που συντηρεί την ελπίδα ότι αυτό δεν θα σβήσει και ότι θα φωτίσει ξανά, κάποτε στο μέλλον, μέρες δοξασμένες για την πατρίδα μας. Αντιθέτως, στην ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη το «κεράκι» δείχνει μισοσβησμενο, η Ελλάδα οδεύει ακάθεκτη προς ένα σκοτεινό τέλος και φαίνεται να μην υπάρχει χώρος για ελπίδα ανατροπής της καταστροφής.
Η συνύπαρξη αυτών των δύο κορυφαίων ομιλιών, στα γενέθλια της «Εστίας», δημιουργεί πληθώρα συναισθημάτων, στα οποία υπερέχει, δυστυχώς, η απελπισία. Αλλά, συγχρόνως, υπάρχει και η οργή του γιατί δεν αντιδρούμε και γιατί δεν προσπαθούμε να σταματήσουμε αυτή τη ροή της κατρακύλας.
Στο δύσκολο διαγνωστικό άρθρο μου, για το τι ακριβώς μας συμβαίνει, μέσα από τις επιστημονικά εμπεδωμένες διαπιστώσεις του κ. Ιωαννίδη, περί του τέλους μας, αντιμετωπίζω σωρεία ερωτημάτων που δεν έχουν απαντήσεις. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης στις συντριπτικές του ανακοινώσεις για το πού οδεύουμε δεν αφήνει ίχνος αντιπολιτευτικής διάθεσης, καθιστά ακόμα πιο δύσκολη την κατανόηση για το που πάμε, για το γιατί πάμε και για το πόσο τελειωτικά χαμένοι είμαστε.
Σίγουρα δεν είναι αυτά που θα θέλαμε να ακούσουμε στα 150 γενέθλια της «Εστίας». Και ακόμα στη διαδρομή που επέλεξε ο Γιάννης Ιωαννίδης, δεν φαίνεται να φωτίζει τον δρόμο μας το «κεράκι» του Μανώλη Κοττάκη. Παρά ταύτα, θεωρώ την ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη ως το πολυτιμότερο δώρο για τα γενέθλια της «Εστίας». Και τούτο επειδή καλπάζουμε ακάθεκτα προς τον χαμό, ενώ το «κεράκι» είναι έτοιμο να σβήσει, αλλά όμως καίει ακόμη. Χαροπαλεύει για μια σταλιά «λαδάκι». Και το όντως τραγικό ερώτημα των δύο αυτών αλληλοσυμπληρούμενων ομιλιών δείχνει να είναι το αν θα βρεθεί, έγκαιρα, μια σταγόνα, μια μόνο, λαδάκι για να μη σβήσει το «κερί»; Και αν δεν σβήσει, βλέπουμε.
Ι. Οι βοριάδες του κ. Ιωαννίδη που απειλούν να σβήσουν το «κεράκι»
Η αριστεία εναντίον της αχρηστίας, της αλαζονείας, της οικογενειοκρατίας, της επιδείνωσης των πάντων, των ψευδών εξαγγελιών, της προβολής βιομηχανιών καταστροφής, του συνεχούς υποβιβασμού της χώρας στη σκάλα της υφηλίου κλπ. κλπ. Αυτά και άλλα ανακοινώνονται από τον κ. Ιωαννίδη μέσα από την κατάρρευση της παιδείας, της επιστήμης και της ελευθερίας του Τύπου, με τη βοήθεια συγκριτικών στατιστικών δεδομένων, που αποκλείουν τις όποιας μορφής αμφιβολίες για την εγκυρότητά τους. Στις εξαγγελίες και τις συγκρίσεις αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται, κατευθείαν τουλάχιστον, δεδομένα οικονομικής κατάστασης της χώρας, αλλά βέβαια συνυπάρχουν σκιωδώς μέσα σε αυτές.
Η Ελλάδα καταποντίζεται παντού, δίνοντας τη θέση της σε χώρες που λίγα μόνο χρόνια πριν, κυρίως πριν από την εισβολή των εγκληματικών Μνημονίων, ήταν πολύ κάτω από αυτήν. Και το χειρότερο, ίσως, είναι οι θανατηφόρες, πράγματι, συγκρίσεις με την Τουρκία, που μας ξεπερνά, δυστυχώς και συνεχώς, σε πολλά και κρίσιμα πεδία. Περιττό να υπογραμμίσω ότι στις ανερχόμενες οικονομίες δεν υπάρχει πια καμιά ευρωπαϊκή. Διαπίστωση που επαναφέρει στο προσκήνιο το περιεχόμενο του βιβλίου μου, του 2018, περί του «Τέλους της οικονομικής κυριαρχίας της Δύσης και την εισβολή της Ανατολής».
ΙΙ. Η άβυσσος που οδηγούν οι αποκαλύψεις του κ. Ιωαννίδη
Πόσες από τις αποκαλύψεις του καθηγητή Ιωαννίδη γνωρίζαμε ήδη; Ή και ορθότερα είχαμε αξιολογήσει το μέγεθος της εθνικής συμφοράς που έσερναν μαζί τους; Ουδέν κρυπτό υπό τον ήλιο! Γνωρίζαμε, σίγουρα, πολλά απ’ αυτά και πριν από την περί ής ομιλία! Ωστόσο, πολύ λίγοι από εμάς είχαμε εντρυφήσει στο βαθύτερο νόημά τους, στις επιπτώσεις τους, στην ενίσχυση μιας γενικότερης αδιαφορίας, μέσω της ανοχής τους.
Ανάμεσα και σε πολλά άλλα εύλογα τίθεται το ερώτημα για το πόσοι από μας είχαν ορθά αξιολογήσει το καταστρεπτικό κοινωνικό μέγεθος που εμπεριέχεται στον εναγκαλισμό και στην αδίστακτη αναγνώριση της δήθεν σπουδαιότητας των θανατηφόρων καπνοβιομηχανιών, Παπαστράτου και ανάλογων άλλων, για την οικονομία; Την εγκληματική αυτή σιωπηρή αποδοχή, από πολιτικούς, πρώην υπουργούς, πρώην πρωθυπουργούς και γενικότερα από επίλεκτα μέλη της ελληνικής κοινωνίας!
Με τη σιωπηρή υπογράμμισή τους, της δήθεν σημαντικής προσφοράς των περί ων ο λόγος καπνοβιομηχανιών, στην ανάπτυξη. Με την καταστρεπτική μεταφορά ευνοϊκών εντυπώσεων, αλλά και αναγνώρισης της δήθεν συμβολής τους στην άνοδο της οικονομίας. Με την υποστηρικτική συμπαράσταση και ενίσχυση του κύκλου θανάτου, με τον οποίον συνδέονται, και από ορισμένα ΑΕΙ.
Και, βέβαια, η γνώση ότι προς τιμή όλων αυτών των δημίων και των αγγέλων θανάτου καλλιεργείται αδίστακτα μια εξέχουσα θέση στην κοινωνία, που αναγνωρίζει την «προσφορά» τους στην ετήσια θανάτωση 30.000 συμπατριωτών μας. Να αναφερθώ και σε πρόσθετη μορφή αχρηστίας, που εμφανίζει το μαύρο άσπρο, πάντοτε κατά τον κ. Ιωαννίδη.
Αφορά την καταπάτηση της αλήθειας του Τύπου και πιο συγκεκριμένα στην ανακοίνωση της υπουργού Παιδείας, που φιλοξενήθηκε από εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, στην οποία ισχυρίζεται ότι η κατρακύλα μας στο Pisa 25 σταμάτησε και επιπλέον… έχει αναστραφεί! Ψέματα, που ωστόσο γίνονται αποδεκτά. Γελοιότητες που συσκοτίζουν την πραγματικότητα, επιταχύνοντας το τέλος της πατρίδας μας. Καταδικάζεται, ακόμα από το Γιάννη Ιωαννίδη, η διάδοση φαντασιώσεων, για τη δήθεν επιστροφή των νέων μας.
Ο καθηγητής Ιωαννίδης συνεχίζει τις δραματικές διαπιστώσεις για την ποιότητα της έρευνας στα ελληνικά πανεπιστήμια, καθώς και για τα ύποπτα μονοπάτια στα οποία καταφεύγουν ελληνικά ΑΕΙ, καθηγητές και ερευνητές, προκειμένου να προβάλουν την ασημαντότητά τους. Η απήχηση, δυστυχώς, στις παραπάνω μεθοδεύσεις είναι αποκαρδιωτική. Ούτε ένα από τα πρώτα πανεπιστήμια της υφηλίου δεν τίμησε την πρόσκληση των ελληνικών ΑΕΙ με την παρουσία του στην Ελλάδα.
«Πρωτιά»
Ακόμα η «πρωτιά» της Ελλάδας περιλαμβάνει και τη συμμετοχή της στις τέσσερις χώρες της υφηλίου με τις χειρότερες δυνατότητες επιλογής της ζωής των πολιτών της. Ωστόσο, στην πατρίδα μας αναγνωρίζεται και ένα προτέρημα. Είναι περιζήτητη για να περάσει κανείς τα χρόνια της σύνταξής του, κοντά στη θάλασσα και κάτω από τον γαλανό ουρανό της. Φυσικά, αυτή η αναγνώριση για το χάδι της φύσης θα διαρκέσει μέχρις ότου ο καθηγητής Ιωαννίδης ανακοινώσει, με τον τρόπο του, τις ραγδαίες εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα και τις συντριπτικές προθεσμίες που αυτές μας θέτουν.
ΙΙΙ. Και το μέγα ερώτημα που προκύπτει: Ο ελληνικός λαός δεν ακούει; Δεν σκέπτεται; Δεν προβληματίζεται; Δεν αντιδρά;
Παρότι γνώριζα καθώς ασχολούμαι χωρίς διακοπή με το επερχόμενο τέλος μας, κυρίως με βάση τον οικονομικό μας καταποντισμό, ωστόσο η εμπεριστατωμένη όσο και ψυχρή αναφορά του καθηγητή Ιωαννίδη ομολογώ ότι με καθήλωσε. Ειδικότερα, διερωτήθηκα πώς είναι δυνατόν αυτές οι τόσο καταστρεπτικές προοπτικές για την πατρίδα μας, όπως προβάλλουν χωρίς την απειροελάχιστη αμφιβολία, μέσα από την περί ής ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη, να μην έχουν προκαλέσει σεισμό.
Εξυπακούεται ότι δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση, η οποία περιτριγυρίζεται από ειδικής μορφής στόλο, που ουδόλως ενδιαφέρεται για το μετά της πατρίδας, προσπαθώντας να παραμείνει με νύχια και δόντια στο τώρα. Αναφέρομαι, ωστόσο, στην αντιπολίτευση, η οποία, αντιθέτως, υποτίθεται ότι πασχίζει να αλλάξει τα πάντα. Και συνεπώς η συλλογική της αδιαφορία στις σπαραξικάρδιες καταγγελίες του κ. Ιωαννίδη είναι η πλέον ακατανόητη.
Το τελευταίο που μπορεί κανείς να σκεφθεί ως ερμηνεία, της όντως αλλοπρόσαλλης αυτής κατάστασης, είναι ότι συλλήβδην οι πολίτες αυτής της χώρας αδιαφορούν για όλα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους. Το ίδιο και η αντιπολίτευση συλλήβδην. Αδιαφορούν ακόμα και για το επερχόμενο τέλος της. Αυτό είναι το αρχικό και προφανώς το επιπόλαιο συμπέρασμα. Γιατί -πώς αλήθεια- να αδιαφορούν Ελληνες που δεν ανήκουν στους προδότες για το μέλλον της πατρίδας τους;
Ετσι, αναζητούνται διαφορετικά ερμηνευτικά πρότυπα. Και έτσι αγγίζουμε εκείνο το μοιραίο σημείο, που με κάθε τρόπο προσπαθούμε να αποφύγουμε. Στην απόλυτη απελπισία του λαού. Στην αποδοχή του αναπόφευκτου, καθώς δεν υπάρχει λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Στη φαινομενική αδιαφορία, με την πεποίθηση ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Στην τρομακτική δήλωση του Νίκου Καζαντζάκη: «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα, είμαι ελεύθερος». Δεν αποκλείεται να είναι έτσι. Ωστόσο το «κεράκι» σιγοκαίει ακόμη. Και ο καθηγητής Ιωαννίδης πιθανότατα προσπάθησε, με την ομιλία του, χωρίς προοπτική, να υπενθυμίσει ότι η τελευταία ελπίδα, αν και δύσκολα διακρινόμενη, ωστόσο είναι ακόμη ζωντανή.
