H Ιστορία δεν είναι πάντοτε δίκαιη με τους ανθρώπους της.
- Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Ή, ακριβέστερα, δεν είναι πάντοτε δίκαιη η μνήμη που οικοδομούμε γύρω από αυτήν. Κάθε εποχή επιλέγει τι θα θυμάται, τι θα προβάλλει και τι θα αφήνει στην σκιά. Έτσι, ορισμένα πρόσωπα και γεγονότα φωτίζονται τόσο, ώστε καταλαμβάνουν ολόκληρο το ιστορικό τοπίο, ενώ άλλα, μολονότι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, παραδίδονται αθόρυβα στην λήθη.
Η 12η Οκτωβρίου 1944 είναι μία από τις ημέρες που έχουν χαραχθεί βαθιά στην συλλογική μνήμη των Αθηναίων. Γνωρίζουμε τις εικόνες της Απελευθερώσεως. Τις ελληνικές σημαίες που ξεδιπλώθηκαν ύστερα από 1.264 ημέρες Κατοχής, τα πλήθη που ξεχύθηκαν στους δρόμους, τις αγκαλιές, τα δάκρυα και την παραφορά ενός λαού που ανέπνεε και πάλι ελεύθερος.
Αλλά ποιος ήταν ο δήμαρχος της Απελευθερώσεως; Ποιος ανέλαβε την Αθήνα εκείνη ακριβώς την ημέρα; Ποιος εκλήθη να διοικήσει μία πρωτεύουσα που έβγαινε καθημαγμένη από την Κατοχή; Και ποιος ήταν
ο στρατιωτικός διοικητής Αττικής που, στις τελευταίες δραματικές ημέρες πριν φύγουν οι Γερμανοί, επωμίσθηκε την ευθύνη για την τάξη και την ομαλή μετάβαση στην ελευθερία;
Τα ονόματα του Αριστείδη Σκληρού και του Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου ελάχιστα ακούγονται σήμερα όταν γίνεται λόγος για εκείνες τις ημέρες. Και όμως, οι πράξεις τους είναι εκεί. Καταγεγραμμένες στα τεκμήρια, στις αποφάσεις και στις μαρτυρίες της εποχής.
Αυτό επιχειρεί το σημερινό αφιέρωμά μας. Επιστρέφουμε στα τεκμήρια και ανασύρουμε από την σκιά δύο ανθρώπους που υπηρέτησαν την Αθήνα και την Πατρίδα σε ώρες εξαιρετικά δύσκολες. Διότι χρέος μας απέναντι στην Ιστορία είναι να μην λησμονούμε εκείνους που προσέφεραν.
