Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα, φιλοξενεί σήμερα η Le Monde. Σ’ αυτό ο Έλληνας πρωθυπουργός αναπτύσσει τους βασικούς στόχους της ελληνικής κυβέρνησης, την πορεία των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ενώ στέκεται και στην κρισιμότητα της περιόδου που διανύουμε για το μέλλον της Ελλάδας που είναι απόλυτα συνυφασμένο με αυτό της Ευρώπης.
Όπως αναφέρει, βασικός στόχος της νέας ελληνικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων τελευταίων μηνών ήταν να βάλει ένα τέλος στην αβεβαιότητα, κάτι που απαιτεί μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία που θα θέσει ρεαλιστικούς στόχους όσον αφορά στα πλεονάσματα, ενώ παράλληλα θα επαναφέρει την ατζέντα της ανάπτυξης και των επενδύσεων.
Τονίζει δε ότι μια τελική λύση στο ελληνικό πρόβλημα είναι πλέον πιο ώριμη και πιο αναγκαία από ποτέ.
«Σήμερα, η Ευρώπη έχει την ευκαιρία να πάρει αποφάσεις που θα προκαλέσει μια ταχεία ανάκαμψη της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας και θα βάλει τέλος στα σενάρια για Grexit, σενάρια που εμποδίζουν τη μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας και μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να αποδυναμώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και των επενδυτών στο κοινό μας νόμισμα» αναφέρει ο κ. Τσίπρας, προσθέτοντας ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι η ελληνική πλευρά δεν συνεργάζεται για την επίτευξη συμφωνίας, διότι πρόκειται για τις διαπραγματεύσεις αδιάλλακτη και χωρίς προτάσεις.
Αναρωτιέται δε αν τελικά αυτή είναι η πραγματικότητα παραθέτοντας σύμφωνα με τον ίδιο τα αληθινά γεγονότα: «Η ελληνική κυβέρνηση, με βάση την απόφαση του Eurogroup στις 20 Φεβρουαρίου, έχει υποβάλει μια ευρεία δέσμη προτάσεων μεταρρύθμισης, με σκοπό να καταλήξουμε σε συμφωνία που θα συνδυάζει τον σεβασμό στην εντολή του ελληνικού λαού με τον σεβασμό στους κανόνες και τις αποφάσεις που διέπουν η Ευρωζώνη».
Η ευθύνη για την καθυστέρηση βαραίνει τους θεσμούς
Ο κ. Τσίπρας μεταφέρει τις ευθύνες για την καθυστέρηση της επίτευξης συμφωνίας στους θεσμούς. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η έλλειψη μιας συμφωνίας μέχρι στιγμής δεν οφείλεται στην υποτιθέμενη αδιάλλακτη, ασυμβίβαστη και ακατανόητη ελληνική στάση. Η αιτία είναι η επιμονή ορισμένων θεσμικών φορέων για την υποβολή παράλογων προτάσεων, εμφανίζοντας μια συνολική αδιαφορία για την πρόσφατη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, παρά την δημόσια παραδοχή των τριών θεσμικών οργάνων ότι θα υπάρξει αναγκαία ευελιξία ώστε να υπάρξει σεβασμός στη λαϊκή ετυμηγορία. Απλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από το πείσμα και την επιμονή ορισμένων ατόμων. Κρίνοντας από τις παρούσες συνθήκες, φαίνεται ότι δημιουργείται μια νέα ευρωπαϊκή δύναμη, με την Ελλάδα να είναι το πρώτο θύμα. Για κάποιους, αυτό αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για να κάνουν την Ελλάδα παράδειγμα σε άλλες χώρες που ίσως σκεφτούν να μην ακολουθήσουν αυτή τη νέα γραμμή της πειθαρχίας».
