Υπάρχει, σίγουρα, θλίψη. Το θέμα είναι πού θέλεις να εστιάσεις εσύ. Πού θέλεις να στρέψεις τους προβολείς της ψυχής σου
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Oπως λέει ο πατήρ Παΐσιος, αν κάνω «καλούς λογισμούς» μέσα μου και βλέπω τα πράγματα μέσα απ’ τα μάτια του Θεού, τότε η ζωή δεν θα με λυγίζει. Αντίθετα, θα με κάνει ώριμο, όμορφο, ταπεινό, με καλοσύνη, με συμπόνια για όλο τον κόσμο.
Φεύγουν όλα αυτά, γιατί ο νους σου πρόλαβε και συνέδεσε το γεγονός αυτό με την πηγή, που ‘ναι ο Θεός.
Το πώς αισθάνεσαι εξαρτάται από το πώς σκέφτεσαι. Και η σκέψη εξαρτάται απ’ το πώς αποφασίζεις εσύ να σκεφτείς. Θα πεις: «Δηλαδή, άμα κάνει κρύο και βρέχει, δεν θα κρυώνω;
Είναι θέμα σκέψης;» Οχι. Αυτά τα πράγματα είναι φυσικά και αντικειμενικά, και δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, κι επηρεάζουν όλους μας με τον ίδιο τρόπο. Οταν κάνει κρύο, σίγουρα κρυώνει το σώμα σου. Τα φυσικά φαινόμενα μας επηρεάζουν θέλουμε δε θέλουμε. Οταν κάνει πολλή ζέστη, ζεσταίνεται το σώμα σου. Δεν μπορεί να πει κανείς: «Εγώ τώρα δεν ζεσταίνομαι, επειδή ο νους μου θέλει να μη ζεσταίνομαι». Ζεσταίνεσαι, ναι. Αυτό είναι το σωματικό κομμάτι της υποθέσεως.
Σωματικά δεχόμαστε όλοι τα ίδια ερεθίσματα. Αλλά ψυχικά αντιδρά καθένας με τον δικό του τρόπο, που ‘ναι τελείως διαφορετικός.
Δηλαδή μπορεί να βγούμε και να κάτσουμε τέσσερις άνθρωποι στη βροχή. Η βροχή πέφτει πάνω σ’ όλους μας. Ο ένας μπορεί να νευριάζει επειδή χαλάνε τα ωραία του μαλλιά. Η γυναίκα εκνευρίζεται επειδή φεύγουν τα χρώματα του μακιγιάζ απ’ το πρόσωπό της και παραμορφώνεται. Ο άλλος σηκώνει το πρόσωπό του στον ουρανό και απολαμβάνει τις σταγόνες, και χαίρεται. Ενώ ο τέταρτος της παρέας νιώθει κάτι διαφορετικό. Η βροχή είναι μία για όλους. Ολοι δέχονται τη βροχή. Καθένας όμως την ερμηνεύει μέσα του με διαφορετικό τρόπο. Αυτό τον διαφορετικό τρόπο είναι που μας χαρίζει ο Χριστός. Μας βοηθά να ερμηνεύουμε τα πράγματα έτσι, που να μη λυγίζουμε, να μην απελπιζόμαστε, να μη βουλιάζουμε. Οπότε όλα θα πάνε καλά. «Σιγά μην πάνε. Είσαι σίγουρος ότι θα πάνε καλά; Είσαι σίγουρος;» «Εγώ είμαι σίγουρος γιατί εμπιστεύομαι τον Θεό.
Αλλά ακόμα και αν και οι δύο δεν είμαστε σίγουροι και είμαστε και οι δύο αβέβαιοι, ποια αβεβαιότητα είναι η πιο συμφέρουσα για τη ζωή μας; Ακόμα και αβέβαιη να ‘ναι η πίστη μου, σε συμφέρει να βλέπεις με ελπίδα τη ζωή». «Μα είναι ψεύτικη αυτή η ελπίδα σου». «Γιατί, η δική σου απαισιοδοξία είναι αληθινή; Λες την ελπίδα μου ανεδαφική και ουτοπία. Ωραία. Η δική μου στάση, λες, είναι ουτοπία. Η δική σου απελπισία, δηλαδή, δεν είναι ουτοπία; Τι είναι; Πραγματικότητα; Δεν λάμπει σήμερα ο ήλιος; Και αν όχι στο σπίτι σου απέξω, σίγουρα ο ήλιος αυτή τη στιγμή φωτίζει τόσα μέρη. Θες να πιστέψω, δηλαδή, ότι δεν υπάρχει χαρά στη ζωή; Δεν ανθίζουν αυτή τη στιγμή λουλούδια στο κόσμο; Δεν υπάρχουν σήμερα ζευγάρια που γνωρίστηκαν και αγαπήθηκαν κι είπαν για πρώτη φορά τη λέξη “σ’ αγαπώ”; Δεν υπάρχουν σήμερα μάνες που γέννησαν μωράκια και ήρθαν στο κόσμο νέες υπάρξεις; Δεν υπάρχει ομορφιά στη ζωή; Υπάρχει. Το ξέρω ότι υπάρχει και η κακία. Υπάρχει και ο πόνος. Υπάρχει και η θλίψη. Υπάρχουν κι αυτά. Το θέμα είναι πού θέλεις να εστιάσεις εσύ. Πού θέλεις να επικεντρωθείς. Πού θέλεις να στρέψεις τους προβολείς της ψυχής σου. Τι θες να δεις;»
Από το βιβλίο του π. Ανδρ. Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
