Οταν ο Χριστός μπει στην καρδιά μας, μας χαρίζει ζωντάνια και ενεργητικότητα
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Τον τελευταίο καιρό όλα τα κοιτάς και τα ερμηνεύεις απ’ τη μαύρη πλευρά τους. Νιώθεις ότι μερικές φορές είναι και η κληρονομικότητα που σε επηρεάζει. «Και οι γονείς μου έτσι ήταν. Εμείς έτσι είμαστε στην οικογένειά μας. Ολο απελπισία. Εύκολα παρατάμε τα όπλα».
Κοίτα, δεν το αρνούμαι κι αυτό. Παίζει κάποιον ρόλο. Μα όχι τον απόλυτο και καθοριστικό. Ο,τι και αν είναι η οικογένειά σου, το χτένισμά σου το διαλέγεις εσύ. Τα ρούχα σου δεν είναι σαν της μητέρας σου. Τα έργα που θες να δεις στον κινηματογράφο δεν είναι ακριβώς σαν των δικών σου. Κάνεις τις δικές σου επιλογές και λες: «Οι γονείς μου αυτά ήξεραν, αυτά έκαναν. Εγώ όμως τώρα διαλέγω τη δική μου ζωή. Θα διαμορφώσω το δικό μου μέλλον».
Ονειρεύεσαι να κάνεις το δικό σου μέλλον. Ζήσε όμως κυρίως το δικό σου παρόν. Φτιάξ’ το εσύ. Δώσε το χέρι σου στο Θεό, που ‘ναι ο Πατέρας και η Μάνα όλων μας. Πέρα απ’ τους γονείς μας, ο Πατέρας όλων των πατέρων και η Μητέρα όλων των μητέρων είναι ο Θεός. Συνεργάσου μαζί Του, ώστε να δημιουργήσει μέσα σου μια καινούργια βιολογία και μια καινούργια βιογραφία. Και θα σου αλλάξει ο Θεός και τα κύτταρα του σώματος, χαρίζοντάς σου λαμπρότητα, ενεργητικότητα και ζωντάνια. Θα αλλάξει όμως και το βιογραφικό σου. Ετσι, αν και οι γονείς σου είναι μέσα στην αποτυχία, τη δυσκολία και τη στενοχώρια, εντούτοις εσύ θα καταφέρεις να κάνεις κάτι τελείως καινούργιο και φρέσκο. Κάτι τελείως αναγεννημένο κι αναστημένο.
Αυτό κάνει ο Χριστός όταν μπει στην καρδιά μας. Οταν το επιτρέψουμε. Κι όταν είμαστε διαθέσιμοι ενώπιόν Του. Δηλαδή χρειάζεται να είσαι ανοιχτός στον Θεό, για να μπορεί να μπει και να βάλει αυτό το φως, ώστε το μήνυμά Του να τονώνει την ψυχή σου. Αυτά που λέω είναι πολύ απλά, φτωχά κι ασήμαντα. Μιλώ σ’ εσένα που είσαι μεγάλος, μα πιστεύω ότι κι ένα παιδάκι του δημοτικού θα τα καταλάβει.
Γιατί όμως να μην είναι αληθινό το απλό; Και γιατί να μην είναι απλό το αληθινό; Ετσι δεν πρέπει να ‘ναι; Για να μπορούν να ‘χουν συμμετοχή και πρόσβαση όλοι. Για να μπορεί να προσεγγίζει όλος ο κόσμος αυτή την απλότητα και την ευτυχία. Γιατί η ευτυχία είναι για όλους μας. Αρα, λογικά, θα πρέπει να ‘ναι τόσο κατανοητή, που όλοι να μπορούμε να την καταλάβουμε. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα λόγια του Χριστού ήταν πάρα πολύ απλά. Εκρυβαν, σίγουρα, μεγάλο βάθος. Αλλά τα καταλάβαιναν όλοι. Δεν ήρθε ο Κύριος στη γη για να μας πιάσει πονοκέφαλος απ’ τη διδασκαλία Του και να πούμε: «Τώρα πρέπει να σπουδάσω για να καταλάβω Αυτόν και τη διδασκαλία του. Και πρέπει να πάω 25, 30 χρονών και να ‘χω πάρει και πτυχία και μετά να τον καταλάβω». Ακόμα κι ένα παιδάκι που άκουγε τον Κύριο, τον καταλάβαινε. Απλά λογάκια έλεγε.
Σκέψου, λοιπόν, κι εσύ απλά και μην μπερδεύεσαι. Και μην ακούς τον νου σου, το μυαλό σου, που πάει να σε μπερδέψει κι όλο σου λέει: «Ναι, αλλά…» Αυτό το «ναι, αλλά…» είναι η αντίσταση στη χαρά, σαν να μη δέχεται την ευτυχία. Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν τους λύσεις ένα πρόβλημα με ωραίο κι απλό τρόπο, δεν το θέλουν. Δηλαδή σαν να μη θέλουν να συμφωνήσουν και να δεχτούν να γίνουν ευτυχισμένοι. «Ναι, αλλά…» Μα μη λες «ναι, αλλά…» όλη την ώρα. Πες μόνο «ναι».
Από το βιβλίο του π. Ανδρ. Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
