Κάποιοι γοητεύονται από μια στάση ζωής που περιλαμβάνει την άρνηση σε κάθε μορφής αυθεντία, χωρίς επιχειρήματα
Από τον π. Θεμιστοκλή Μουρτζανό
Πολλοί νέοι γοητεύονται από ένα κύμα νεο-αθεΐας, το οποίο κατακλύζει το ίντερνετ και τα ΜΜΕ. Οι νεο-άθεοι προβάλλουν ως βάση του αγνωστικισμού τους, της άρνησής τους να αποδεχθούν ότι υπάρχει Θεός την επιστήμη, τη λογική, τον υποκειμενισμό, τον πλουραλισμό των θρησκειών, που δείχνουν ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποιος θεός είναι αληθινός και, επομένως, η ενασχόληση με τη θρησκεία θεωρείται απώλεια χρόνου. Οι νεο-άθεοι πάλι παραπλανούν, διότι αρνούνται την ωφελιμιστική θέαση της Εκκλησίας. Καλό είναι να υπάρχει για να κάνει φιλανθρωπίες ή να τηρεί έθιμα και παραδόσεις, αλλά η πίστη είναι προσωπική υπόθεση και δεν χρειάζεται να υπεισερχόμαστε σε λεπτομέρειες που δεν μας αφορούν.
Οι νεο-άθεοι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει μία αλήθεια και, επομένως, η απαίτηση της θρησκείας να θεωρεί ότι ο θεός της είναι ο μόνος αληθινός ξεπερνά τις δυνατότητες αποδοχής του ανθρώπινου νου. Αλλοι, πάλι, ειρωνεύονται όσους πιστεύουν ότι ακολουθούν έναν δρόμο οπισθοδρομικό, που δεν επιτρέπει τη χαρά, την ευχαρίστηση, το να ζήσει κάποιος τη ζωή του ελεύθερα.
Η αθεΐα σήμερα δεν είναι ιδεολογική. Ο νεο-άθεος δεν είναι κατ’ ανάγκην οργανωμένος σε κοινότητες με γνώμονα την άρνηση του Θεού. Δεν είναι απαραίτητα στρατευμένος σε υλιστικές θεωρήσεις. Μπορεί κιόλας να είναι σκεπτόμενος. Να αγαπά την τέχνη και τον πολιτισμό. Να είναι, δηλαδή, ένας σχετικά καλλιεργημένος άνθρωπος. Η παρουσία του Θεού όμως στη ζωή του κόσμου παραμένει γι’ αυτόν κόλαφος. Δεν του χρειάζεται ο Θεός και, επομένως, δεν Τον θέλει να υπάρχει. Η νεο-αθεΐα εμφανίζεται τελικά με την έμπρακτη αδιαφορία για τη θρησκευτική χρησιμοθηρία.
Ταυτόχρονα, η έν-θεη ζωή προϋποθέτει το άνοιγμα του ανθρώπου στη ζωή της Εκκλησίας, δηλαδή στον πλησίον, στην αγάπη, στο μοίρασμα. Αυτοί οι τρόποι δεν συγκινούν τους πολλούς, οι οποίοι αρκούνται στο να είναι καταναλωτές όσων ο κόσμος προβάλλει ως προϋποθέσεις ευχαρίστησης. Η έν-θεη ζωή προϋποθέτει κόπο, αγάπη, σκέψη, άποψη, εμπειρία ευχαριστίας σε έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο γίνεται αγνώμων.
Δεν είναι εύκολη η αντίσταση στη νεο-αθεΐα, η οποία κάποτε κάνει θόρυβο. Δεν είναι καν θέμα επιχειρημάτων από την πλευρά της Εκκλησίας, παρότι υπάρχουν. Το «ου με πείσεις καν με πείση» ισχύει. Δεν ωφελεί όμως και η σιωπή, η παθητική αποδοχή ότι έτσι είναι ο κόσμος. Η Εκκλησία καλείται να καταθέτει τη μαρτυρία της και να γεννά εστίες αντίστασης στο νεο-αθεϊστικό κλίμα. Ας προβληματίζει, χωρίς να αδιαφορεί, και ας αγκαλιάζει τους νέους με τη μαρτυρία της Αλήθειας, που είναι Πρόσωπο και όχι ιδέα. Και ας κάνει και υπομονή, αφού όμως έχει μιλήσει!
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
