Από τον π. Ανδρέα Κονάνο
Αν δεν το νιώσεις αυτό στην καρδιά σου, θα με κοιτάς και θα με αισθάνεσαι σαν αντίπαλο. Θα σε βλέπω και θα σε ζηλεύω. Η πρόοδός σου θα είναι απειλή για μένα
Φοιτητές κι άλλοι νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν τη φίρμα και την ετικέτα του πολύ καλού χριστιανού, πήγαν στο Ασυλο Ανιάτων και βοήθησαν. Κι έκαναν παρέα στους ανθρώπους εκεί. Και τους είπαν έναν καλό λόγο. Κάποιους τους τάισαν και κάποιους τους καθάρισαν. Αυτό το έκαναν όσοι μπορούσαν κι άντεχαν και δεν σιχαίνονταν. Δεν είναι κι εύκολα πράγματα αυτά. Δεν μπορεί να δώσεις το χέρι σου και ν’ αγγίξεις κάποιον που πριν από λίγο μ’ αυτό το χέρι σκούπιζε τη μύτη του. Γιατί μια φωνή μέσα σου σού λέει: «Πώς γίνεται; Εσύ είσαι πλυμένος, καθαρός. Αυτός δεν είναι σαν κι εσένα. Εσύ είσαι νέος. Αυτός είναι πολύ παππούς. Πώς θα τον ακουμπήσεις;» Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να σ’ έχει ακουμπήσει πρώτα ο Θεός! Και να ‘χεις νιώσει τη λέξη «ενότητα». Να αισθανθείς, δηλαδή, ότι «εσύ κι εγώ δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε· αντίθετα, έχουμε πολλά κοινά να συζητήσουμε και να ζήσουμε· ότι είμαστε ένα».
Οπως είναι ένα όλα τα άγια τμήματα του Αγίου Αμνού, του Σώματος του Κυρίου που βάζουμε μέσα στο Αγιον Ποτήριον. Ολα ένα. Ολα εκεί μέσα ανακατεύονται: ζωντανοί και κεκοιμημένοι. Ολες οι κατηγορίες των ανθρώπων. Ολοι οι Αγιοι. Ολοι ανακατευόμαστε και γινόμαστε ένα. Ενα σώμα. Ολοι εκεί μέσα, ένα με τον Κύριο. Αν δεν νιώσεις αυτό στην καρδιά σου, θα με κοιτάς και θα με αισθάνεσαι σαν αντίπαλο. Θα σε βλέπω και θα σε ζηλεύω. Η πρόοδός σου θα είναι απειλή για μένα. Η επιτυχία σου θα είναι αφορμή να ζηλεύω. «Σε παρακαλώ, ουράνιε Πατέρα Μου, αυτό: Ολοι αυτοί που θα μείνουν πίσω, όλοι αυτοί που θα πάρουν τη φλεγόμενη καρδιά μου, να κάνουν μια σκυταλοδρομία, ώστε να μεταδίδεται αυτή η φλόγα από καρδιά σε καρδιά! Και μ’ αυτή τη θερμότητα και τη φλόγα θ’ ανάψω μια πυρκαγιά σ’ όλο τον κόσμο. Και θέλω όλους τους μαθητές μου αυτό να τους χαρακτηρίζει: η αγάπη. Η αγάπη και η ενότητα».
Αυτά ζήτησε ο Χριστός μας. Αν καταλάβω ότι δεν έχω τίποτε να χωρίσω μ’ εσένα. Αν καταλάβω ότι έχεις μια ψυχή, όπως έχω και εγώ μια ψυχή. Αν νιώσω ότι η ψυχή καθενός στο βάθος της είναι πανέμορφη. Και η δική σου η ψυχή είναι πανέμορφη. Και η δική μου ψυχή είναι πανέμορφη. Τότε, θα ζούμε την ενότητα. Τα πάθη μου είναι πολύ άσχημα. Η κακία μου είναι πολύ άσχημη. Ο εγωισμός μου, οι αδυναμίες μου, αυτά είναι αποκρουστικά. Ναι. Αλλά αυτά δεν είμαι εγώ. Αυτά είναι γύρω από μένα. Αυτά είναι στοιχεία που επικάθισαν στον χαρακτήρα, στην ψυχή και την καρδιά μας. Αργότερα, όσο μεγάλωνα.
Aπό το βιβλίο του «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
