Η ασφάλεια του πολίτη και τα υπουργικά ευφυολογήματαΤου
Κώστα Κατσαφάδου*
HΝέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης εδώ και καιρό κτυπούσαν τον κώδωνα του κινδύνου για τα θέματα ασφάλειας του πολίτη. Είχαν γίνει επανειλημμένες καταγγελίες και ερωτήσεις στη Βουλή. Οχι από καμία ιδεοληψία ή για να ενοχοποιηθεί ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΛ.ΑΣ., αλλά γιατί η Ν.Δ. πίστευε και πιστεύει ότι χωρίς ο πολίτης να νιώθει ασφαλής σε κάθε επίπεδο δεν μπορεί να μιλάμε για δημοκρατία. Οταν τα λέγαμε αυτά, η κυβέρνηση ειρωνευόταν λέγοντας ότι η Ν.Δ. θέλει να επιβάλει το δόγμα Νόμος και Τάξη, κάτι που θα περιορίζει κατά το… προοδευτικό μυαλό κάποιων τις ελευθερίες των πολιτών.
Ο κ. Τόσκας και οι σύντροφοί του, καθισμένοι στο ροζ συννεφάκι της εξουσίας, επέλεξαν αντί του Νόμου και της Τάξης τον Νόμο των… Ντάλτον. Προφανώς ο αρμόδιος υπουργός αποφάσισε να γίνει ο σύγχρονος Αβερελ με τα καμώματά του. Αν δεν ήταν το θέμα τόσο τραγικό, θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε τη λογική του κόμικς, μια και εκεί τα θύματα ήταν στο χαρτί. Αλλά δυστυχώς στην πατρίδα μας έχουμε πραγματικούς ανθρώπους που χάνονται και απειλούνται και όχι εικονικούς.
Γι΄ αυτό και οι ευθύνες της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργού είναι μεγάλες. Σε οποιαδήποτε χώρα, κανονική και σοβαρή, αντί ο υπουργός να τρέχει και να «πουλάει» επικοινωνιακές ατάκες περί «Φαρ Ουέστ» και «κοινωνιών που δεν είναι αγγελικά πλασμένες», θα κινούσε γη και ουρανό για να ενισχύσει την Ελληνική Αστυνομία, ανακοινώνοντας παράλληλα μέτρα άμεσης αντιμετώπισης της εγκληματικότητας και της παραβατικότητας. Ενα σχέδιο «εκτάκτου ανάγκης», ώστε να νιώσουν οι άνθρωποι ότι δεν χρειάζεται για να προστατεύσουν την οικογένειά τους και την περιουσία τους να κοιμούνται με τις καραμπίνες κάτω από τα κρεβάτια τους.
Μόνο έτσι θα έδειχνε ότι συνειδητοποιεί το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πολίτης που δεν έχει το προνόμιο να φρουρείται από αστυνομικούς ή δεν ανήκει σε κάποια ελίτ, ώστε να μπορεί να διασφαλίζει την προστασία τη δική του και της οικογένειάς του.
Καλό θα ήταν λοιπόν να σταματήσει ο υπουργός τις επικοινωνιακές κόντρες και τα ευφυολογήματα, διότι το έγκλημα γιγαντώνεται και κανείς δεν νιώθει ασφαλής, μια και δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει. Αν δεν μπορεί να το κάνει, υπάρχει και ο άλλος δρόμος: Να παραιτηθεί και να πάει στο σπίτι του. Διότι, αν δεν το πράξει, οι πολίτες θα φοβούνται ακόμη περισσότερο να μπουν στο δικό τους.
*Βουλευτής της Ν.Δ. στην Α’ Πειραιώς και Νήσων
