Ο frontman του συγκροτήματος Xaxakes μας ξεναγεί στην μπάντα του και μας θυμίζει ότι «είναι εδώ»Από την
Ελένη Σκάρπου
Δημιουργήθηκαν από μια παρέα στη Χαριλάου, λίγο μετά το 1990, και από τότε κυλούν στον χρόνο με τον ρυθμό που εκείνοι επιλέγουν. Δεν διαλύθηκαν ποτέ, αλλά δεν έπεσαν στην παγίδα του συστήματος ώστε να αναγκάζονται να λειτουργήσουν κάπως. Το κοινό τους τούς ακολουθεί και τους στηρίζει τόσο στις εξάρσεις τους όσο και στις υφέσεις τους, και αυτό είναι για εκείνους ένα ζητούμενο.
Οι Ξάξακες -Xaxakes για όσους τους γνωρίζουν καλύτερα- είναι το μουσικό σχήμα του Γιάννη Νάστα και καταφθάνουν με το «Tv Darling Live Show» τους απόψε στο Fix Factory of Sound, ενώ αύριο σαλπάρουν για την πρωτεύουσα, για ακόμη ένα live στον Κεραμεικό. «Πάντα απείχα. Ηθελα να απέχω. Αυτό δεν κάνει καλό, λένε, αλλά δεν κάνει και απαραίτητα κακό. Ο κόσμος, βέβαια, θέλει να σε παρακολουθεί, να τους θυμίζεις ότι είσαι εδώ. Αυτήν τη στιγμή γράφω κομμάτια, υπάρχει νέα δουλειά» αναφέρει ο Γιάννης Νάστας και μας εισάγει στον κόσμο της μπάντας του.
«Γιατί, my sweet darling, η ζωή είναι πιο ωραία έξω από την TV!» είναι το ευρύτερο σύνθημα και έχει επιρροή από τη νέα δουλειά τους, που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο. Η πέτρα του σκανδάλου είναι το κομμάτι «Tv Darling Copy», που προέκυψε από το τηλεοπτικό σκηνικό των τελευταίων χρόνων. «Είναι ένα τραγούδι για τις τηλεπερσόνες που έχουν υποβαθμίσει τον κόσμο της χώρας μας» επισημαίνει ο ίδιος, που έχει μάθει να παίζει έντιμα και να επενδύει σε όλα τα πρόσωπα και τις πλευρές των Ξαξάκων, και τις λαμπερές και τις σκισμένες.
Αγαπημένες διασκευές
«Μια ζωή άκουγα ροκ μουσικές, αλλά και ρομάντζα, και αυτά γράφω, αυτά που ονειρευόμουν πάντα. Τα ερωτικά κομμάτια, φυσικά, πηγαίνουν σφαίρα. Οταν τολμάς να κάνεις πιο ροκ μουσική… δεν τολμά εύκολα να σε παίξει κανείς. Και, φυσικά, δεν μπορείς να επιβιώσεις με αυτό» τονίζει ο Γιάννης, που με τους Ξάξακες ξεκίνησαν από αγαπημένες διασκευές και πάντα οι συνεργάτες του ήταν επιλεγμένοι και εξίσου σημαντικοί για εκείνον και τα projects του σχήματος.
«Σίγουρα ξεπερνούν τα 15 άτομα που πέρασαν από την μπάντα και κάθε τόσο μπαίνει και κάποιος καινούργιος και έπειτα από λίγο επιστρέφει κάποιος παλιός, και αυτό μου αρέσει. Θέλω να έχω τους δικούς μου ανθρώπους, αισθάνομαι ότι τους χρωστάω, ότι δούλεψαν, τίμησαν όλο αυτό και σίγουρα πάντα οι μουσικές μας ήταν προκλητικές. Ο στίχος μου είναι πολύ αιχμηρός, αλλά στο τέλος με κερδίζει πάντα ο ερωτισμός.
Πολύ γκάζι για να τρομάξουν κάποιοι και πολύ ρομάντζο για να ερωτευτούν οι υπόλοιποι. Με εξιτάρει αυτή η αντίθεση και είναι αυτή που αγαπάει ο κόσμος, αλλιώς θα είχαμε εξαφανιστεί εντελώς» εξομολογείται ο Γιάννης Νάστας και αυτό το δίπολο τον χαρακτηρίζει χρόνια τώρα, ως άρρηκτο κομμάτι του ψυχισμού του.
