Η ισχυρή εντολή στην κυβέρνηση και η σκληρή πραγματικότηταΑπό τον
Νίκο Νικολόπουλο*
Ο ελληνικός λαός με την ετυμηγορία του -τόσο διά της συμμετοχής του όσο και διά της αποχής του από τις κάλπες- ανέδειξε αυτοδύναμη τη Νέα Δημοκρατία και πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ηταν μια σχεδόν αναμενόμενη εξέλιξη μετά την κεκτημένη ταχύτητα που είχε αναπτύξει όταν έκλεισαν οι κάλπες των ευρωεκλογών της 26ης Μαΐου.
Είναι βέβαιον ότι η ψήφος στον Κυριάκο Μητσοτάκη εμπεριέχει τιμωρητικά χαρακτηριστικά για την απελθούσα κυβέρνηση του Τσίπρα, που δεν έπαψε ούτε μέρα να επιτίθεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε εκατομμύρια Ελλήνων οι οποίοι διαφώνησαν με κεντρικές επιλογές της (π.χ. Μακεδονικό) ή δεν έκανε πολλά, ακόμα κι από εκείνα τα ευκόλως υλοποιήσιμα.
Σήμερα ο Μητσοτάκης είναι κυρίαρχος, αλλά δεν έχει στο χέρι λευκή επιταγή ούτε συμβόλαιο μακράς διάρκειας με την ανοχή σε σχέση με τα υπεσχημένα στον ελληνικό λαό.
Τα δύσκολα, λοιπόν, είναι μπροστά. Τον Βέμπερ ήθελε στην προεδρία της Κομισιόν ως συνομιλητή του ο Ελληνας πρωθυπουργός, αλλά την Ούρσουλα θα συναντήσει. Και η κυρία ούτε που θέλει να ακούσει για ελάφρυνση των πρωτογενών πλεονασμάτων.
Μην ξεχνάμε ότι είναι η ίδια που είχε προτείνει να βάλει εγγύηση το ελληνικό κράτος για το χρέος τον χρυσό που διατηρεί στην Τράπεζα της Ελλάδος!
Μιλάει ο νέος πρωθυπουργός για ταχύτητα υλοποίησης των προγραμμάτων των δεσμεύσεων και δεν αμφισβητώ την πρόθεσή του, δεν μπορώ όμως να ξέρω αν έχει υπολογίσει την πρόσκρουση στη δυσκαμψία της κρατικής μηχανής.
Κι ύστερα, ποιοι είναι εκείνοι που θα «τρέξουν» την υλοποίηση των δεσμεύσεων Μητσοτάκη; Εκείνοι που εν πολλοίς είναι ταυτισμένοι με την ταχεία αποδρομή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου;
Εν πάση περιπτώσει, αξία έχει να αναλογιστούμε ότι η τήρηση των εξωπραγματικών πρωτογενών πλεονασμάτων δημιουργεί δημοσιονομική ασφυξία και δεν αφήνει περιθώρια για φοροελαφρύνσεις.
Τούτη η πραγματικότητα, σε συνδυασμό με τα πρώτα νομοσχέδια για την οργάνωση της κυβέρνησης, τη διοίκηση, τους δήμους και φυσικά το συμβολικό ορόσημο της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, θα κρίνουν την (ήμισυ του παντός) αρχή της διακυβέρνησης της χώρας.
Είναι ένα ξεκίνημα έπειτα από μια ηχηρή εντολή, που μένει να φανεί σύντομα αν θα είναι βραχείας ή όχι διάρκειας.
*Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού
Κόμματος Ελλάδος
