Πριν από λίγες ημέρες δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση της Eurostat για την ανεργία στην ευρωζώνη το μήνα Ιούλιο. Εφτασε στο 11,3%. Τον Ιούλιο του 2011 ήταν 10,1%. Τα στατιστικά που αφορούν την Ελλάδα είναι οικτρά. Τον Μάιο του 2012 η ανεργία έφτασε στο 23,1%. Δηλαδή, σημείωσε αύξηση 0,5% σε σχέση με τον Απρίλιο και αύξηση 6,3% σε σχέση με τον Μάιο του 2011.
Αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα που φανερώνουν μείζον πρόβλημα στις προοπτικές του ευρωπαϊκού «πειράματος», είναι αφορμή για να ανοίξει μια συζήτηση που αποφεύγουν συστηματικά οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Τι είδους Ευρώπη θέλουμε; Πού βρίσκονται τα όρια, οι περιβόητες «κόκκινες γραμμές» της Ε.Ε.; Γιατί η Κεντροαριστερά και η Κεντροδεξιά αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, να αναλύσουν στο εκλογικό σώμα ως πού φτάνει η… νομιμοφροσύνη τους στο κοινό νόμισμα και στην πολιτική που χαράσσουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών σε συνεννόηση με τους στυγνούς τραπεζίτες και τοκογλύφους;
Τα παραπάνω θέματα, στην Ελλάδα του ανύπαρκτου πολιτικού λόγου και του κλισαρισμένου πολιτικού διαλόγου, θεωρούνται ταμπού. Ευκολότερα θα δει κάποιος να γίνεται δημόσια συζήτηση για το… φύλο των αγγέλων, παρά για το «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι», που καταρρέει με πάταγο.
Στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης η τάση των «ευρωσκεπτικιστών» έχει κάνει αισθητή την εμφάνισή της και στο δεξιό και το αριστερό πολιτικό φάσμα. Η χώρα μας, που πλήττεται άμεσα από τους μαθητευόμενους μάγους μιας Ενωσης που χάνει την ψυχή της, δεν έχει ακούσει πειστικό πολιτικό λόγο για την ανάγκη ενδυνάμωσης ή διάλυσης της ευρωζώνης.
Μόνο σποραδικούς αφορισμούς και τερατολογίες χρησιμοποιούν οι -συχνά αδαείς- εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού για το ευρώ και τις συνέπειές του. Ενώ η έξοδος από το ευρώ είναι «καταστροφή», γιατί η παραμονή σε αυτό δεν δείχνει επιτυχής; Κι από την άλλη, αφού υπάρχουν «κι αλλού πορτοκαλιές», γιατί καμία χώρα δεν έχει βρεθεί να βοηθήσει την Ελλάδα να ξεφύγει από τη μέγκενη της τρόικας;
Χρειάζονται απαντήσεις…
