Ωραίο (και χρήσιμο) το «έξω πάμε καλά», ωραία τα σχέδια επί χάρτου για τα δισεκατομμύρια του ΕΣΠΑ, ανάσες επιβίωσης τα επιδοτούμενα προγράμματα για ανέργους, αλλά η μαύρη μαυρίλα στην κοινωνία όχι απλώς παραμένει, αλλά διαχέεται σε όλο και περισσότερους Ελληνες. Το πρόβλημα είναι μεγάλο και είναι εδώ. Τα νέα ήταν, είναι και θα παραμείνουν άσχημα. Η ανεργία όχι απλώς δεν μειώνεται, αλλά οι προβλέψεις τη φτάνουν στο εφιαλτικό 36%, που σημαίνει πάνω από 2.500.000 άτομα εν Ελλάδι που δεν θα έχουν στον ήλιο μοίρα.
Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από τα ποσοστά και τις αριθμητικές πράξεις υπάρχουν πάντα άνθρωποι, υπάρχουν ζωές. Και επειδή, εκτός των σοκ που ήδη ζούμε, οι «γίγαντες» τύπου Στουρνάρα, Θεοχάρη σχεδιάζουν και νέα, οφείλουμε εγκαίρως να χτυπήσουμε το καμπανάκι. Η κυβέρνηση πρέπει επειγόντως να βρει λύση – και σύντομα. Τα περιθώρια έχουν στενέψει απελπιστικά και από τον Μάιο το κίνημα «δεν έχω – δεν πληρώνω» θα φουντώνει εν όψει των νέων φορολογικών δηλώσεων που θα περιέχουν «ραβασάκια» με ακόμη περισσότερο πόνο και αίμα για τους πολλούς.
Το έχουν άραγε συνειδητοποιήσει ή θα ανακαλύψουν την άνοιξη, που ανθίζει όλη η φύση, ότι η μαύρη τρύπα θα μεγαλώσει κι άλλο εξαιτίας της αδυναμίας του κόσμου να καταβάλει όχι τους παλαιούς φόρους, αλλά και τους νέους, που μάλιστα θα είναι ακόμη επαχθέστεροι; Διότι τη λεμονόκουπα, όσο και να τη στύψεις, από ένα σημείο κι έπειτα δεν έχει να δώσει άλλο ζουμί.
Καλό θα ήταν λοιπόν οι «φωστήρες» του υπουργείου Οικονομικών (που περιέκοψαν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα) να μην ψάχνουν να βρουν τρόπους να χαρατσώσουν πάλι τα σπίτια μας, αλλά να βρουν τρόπους για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη νέα δημοσιονομική βόμβα που βρίσκεται ήδη καθ’ οδόν, αυτή τη φορά εγκαίρως. Διότι βαρεθήκαμε να τους ακούμε να κλαψουρίζουν πάνω στα ερείπια που οι ίδιοι δημιούργησαν, δείχνοντας πάντα τους άλλους. Μέτρα λοιπόν ανάσες σήμερα και όχι αύριο. Διότι η απόσταση από τον Σεπτέμβριο -όπως έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες- μοιάζει με πολιτικό αιώνα!
