Φανερά συντετριμμένος, με φωνή που έσπαγε σε κάθε πρόταση, ο Παύλος εκφώνησε τον επικήδειο του πατέρα του Κωνσταντίνου στη Μητρόπολη, με την οικογένεια του τέως βασιλιά να βουρκώνει ακούγοντάς τον.
Σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα, ο πρωτότοκος γιος του απευθύνθηκε άμεσα στον τέως μονάρχη της Ελλάδας, αποκαλώντας τον με το μικρό του όνομα, με τον τίτλο του ως βασιλιά, τον τίτλο του ως ολυμπιονίκη αλλά και με το πιο απλό και τρυφερό «πατέρα μου».
«Κωνσταντίνε, μεγαλειότατε, βασιλιά, πατέρα μου, παππού, ολυμπιονίκη, την οδυνηρή αυτή ημέρα του χωρισμού, για την αγαπημένη σου βασίλισσα και μητέρα μας, για εμάς τα παιδιά και τα εγγόνια σου, για όλους όσους ήρθαν σήμερα να σε αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά.
Αλλά και για όλους εκείνους που τιμούν τη μνήμη σου και ήταν αδύνατο να είναι σήμερα μαζί σου. Δεν είναι αυτό το τέλος, πατέρα, θα ζεις πάντα στη σκέψη μας και στην καρδιά μας. Οπως συμβαίνει σε κάθε ελληνική οικογένεια όταν χάνει ό,τι πιο αγαπητό και ό,τι πιο πολύτιμο έχει στη ζωή της. Στερήθηκες πολύ νέος τον πατέρα σου, αλλά είχες την παρακαταθήκη του, όταν ανέλαβες την ευθύνη του ελληνικού θρόνου.
Σου είπε “αφιέρωσον την ζωήν σου εις την ευτυχίαν της πατρίδος, ουδεμία ευγενεστέρα και αξιόλογος αποστολή, ενθυμού πάντοτε ότι είναι προτιμότερον να υποφέρει ο βασιλεύς παρά ο λαός και η χώρα”. Είναι ακριβώς αυτή η παρακαταθήκη προς εσένα που έδωσες σε εμένα, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου. Σύμβολο τιμής, κανόνας συμπεριφοράς για όλη μας τη ζωή. Εφερες τιμή στην πατρίδα μας με το χρυσό μετάλλιο.
Ηταν μια δύσκολη εποχή όταν ανέβηκες στον θρόνο. Σκληρότατες συγκρούσεις και πάθη αβυσσαλέα, με αποτέλεσμα που δεν ήθελε κανείς. Από την πρώτη στιγμή αντιστάθηκες στους πραξικοπηματίες. Η προσπάθειά σου απέτυχε, όμως δεν ήθελες μένοντας στην Ελλάδα να γίνεις η αιτία μιας νέας αιματοχυσίας. Δέχτηκες με σεβασμό την απόφαση του ελληνικού λαού. Η αγάπη σου για τη νεολαία, την εκπαίδευση και τον αθλητισμό ήταν διαρκής. Η αποφασιστική επιρροή στην εκλογή της Αθήνας για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 ήταν μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες σου.
Η οικογένεια ήταν το παν για σένα και τη μητέρα μας. Δημιουργήσατε μια οικογένεια που την ενώνει η αγάπη και το καθήκον προς την πατρίδα. Ο Θεός έφερε να αφήσεις την τελευταία σου πνοή στην πατρίδα. Οπως μας δίδαξες, πατέρα, εμείς τα παιδιά σου και τα εγγόνια προσφέρουμε και θα προσφέρουμε για πάντα στην πατρίδα και την Ελλάδα. Ισχύς μου η αγάπη του λαού ήταν και θα είναι για πάντα ο κανόνας της οικογένειάς μας. Για κάθε Ελληνα και κάθε οικογένεια η ισχύς είναι η αγάπη του κάθε Ελληνα για αυτήν».
Οι παρευρισκόμενοι χειροκρότησαν και φώναξαν «αθάνατος», την ώρα του επικηδείου του Παύλου. «Δεν είναι αυτό το τέλος, πατέρα μου» είπε με τρεμάμενη φωνή και κατέληξε: «Καλό ταξίδι».
