Έκκληση προς τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου απευθύνει το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ζητώντας τη συνταγματική οχύρωση των απαράγραπτων εθνικών αξιώσεων μέσω της συμπλήρωσης του άρθρου 28 του Συντάγματος.
Όπως υπογραμμίζεται στη σχετική ανακοίνωση, η διεκδίκηση των οφειλών «συνιστά διαχρονική εθνική θέση», η οποία αποτυπώθηκε επίσημα στο ομόφωνο πόρισμα της Βουλής το 2019 και στη ρηματική διακοίνωση της 4ης Ιουνίου 2019 προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Το Εθνικό Συμβούλιο σημειώνει ότι η προτεινόμενη συνταγματική προσθήκη «επιχειρεί να θωρακίσει συνταγματικά την ελληνική έννομη τάξη απέναντι σε ερμηνείες που οδηγούν σε ατιμωρησία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και σε στέρηση της δικαστικής προστασίας των θυμάτων».
Απευθυνόμενο προς το σώμα της Βουλής, το Συμβούλιο καλεί όλες τις πολιτικές δυνάμεις «να σεβαστείτε την υπογραφή σας, να διαφυλάξετε τη συνέχεια των αποφάσεων της Βουλής των Ελλήνων και να ενισχύσετε, με μία ακόμη πράξη εθνικής ευθύνης, την αδικαίωτη διεκδίκηση του Ελληνικού Λαού για την απόδοση Δικαιοσύνης στα θύματα της ναζιστικής-φασιστικής θηριωδίας». Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η πρόταση ευθυγραμμίζεται πλήρως με την ιστορική απόφαση 11/2000 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τη Σφαγή του Διστόμου.
Προτεινόμενο Κείμενο
Άρθρο 28, Παράγραφος 1 (Τροποποίηση με την Προσθήκη εδαφίων 2 και 3)
Εδάφιο 2: «Κανένας κανόνας του εθιμικού και συμβατικού Διεθνούς Δικαίου, ο οποίος ενσωματώνεται στην ελληνική έννομη τάξη, σύμφωνα µε τη διάταξη του προηγούμενου εδαφίου, δεν έχει την ισχύ του παρόντος άρθρου, εφόσον συγκρούεται αποδεδειγμένα µε κανόνα του αναγκαστικού Διεθνούς Δικαίου, κατά την έννοια του άρθρου 53 παράγραφος 1 της Σύμβασης της Βιέννης για το δίκαιο των Συνθηκών της 23ης Μαΐου 1969.»
Εδάφιο 3: «Αποδεδειγμένη, κατά το προηγούμενο εδάφιο, θεωρείται η σύγκρουση ιδίως όταν η εφαρμογή του κανόνα οδηγεί στη ματαίωση των δικαιωμάτων, που προβλέπονται στα άρθρα 2 παράγραφος 1, 5 παράγραφος 1, 2, 10 και 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος. Η εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς, τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας».
Αναρίθμηση ισχύοντος εδαφίου 2 σε εδάφιο 4.
Προτεινόμενη Τελική Διατύπωση Διατάξεων
της παραγράφου 1 του Άρθρου 28 του Συντάγματος
(Κανόνες του διεθνούς δικαίου και διεθνείς οργανισμοί)
‘Αρθρο 28: (Κανόνες του διεθνούς δικαίου και διεθνείς οργανισμοί)
«Οι γενικά παραδεγµένοι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συµβάσεις από την επικύρωσή τους µε νόµο και τη θέση τους σε ισχύ, σύµφωνα µε τους όρους καθεμίας, αποτελούν αναπόσπαστο µέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόµου. Κανένας κανόνας του εθιµικού και συµβατικού Διεθνούς Δικαίου, ο οποίος ενσωµατώνεται στην ελληνική έννοµη τάξη, σύµφωνα µε τη διάταξη του προηγούµενου εδαφίου, δεν έχει την ισχύ του παρόντος άρθρου, εφόσον συγκρούεται αποδεδειγµένα µε κανόνα του αναγκαστικού Διεθνούς Δικαίου, κατά την έννοια του άρθρου 53 παράγραφος 1 της Σύµβασης της Βιέννης για το δίκαιο των Συνθηκών της 23ης Μαΐου 1969. Αποδεδειγµένη, κατά το προηγούµενο εδάφιο, θεωρείται η σύγκρουση ιδίως όταν η εφαρµογή του κανόνα οδηγεί στη µαταίωση των δικαιωµάτων, που προβλέπονται στα άρθρα 2 παράγραφος 1, 5 παράγραφος 1, 2, 10 και 20 παράγραφος 1 του Συντάγµατος. Η εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών συµβάσεων στους αλλοδαπούς, τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αµοιβαιότητας».
Άλλως, προσθήκη Ερμηνευτικής Δήλωσης στο ισχύον άρθρο 28 ως εξής:
Άρθρο 28 (Κανόνες του διεθνούς δικαίου και διεθνείς οργανισμοί)
1. Oι γενικά παραδεδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. H εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας
2. Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
3. H Eλλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας.
Ερμηνευτική δήλωση στην παράγραφο 1:
Κανένας κανόνας του εθιµικού και συµβατικού Διεθνούς Δικαίου, ο οποίος ενσωµατώνεται στην ελληνική έννοµη τάξη, σύµφωνα µε τη διάταξη του εδαφίου 1, δεν έχει την ισχύ του παρόντος άρθρου, εφόσον συγκρούεται αποδεδειγµένα µε κανόνα του αναγκαστικού Διεθνούς Δικαίου, κατά την έννοια του άρθρου 53 παράγραφος 1 της Σύµβασης της Βιέννης για το δίκαιο των Συνθηκών της 23ης Μαΐου 1969. Αποδεδειγµένη, κατά το προηγούµενο εδάφιο, θεωρείται η σύγκρουση ιδίως όταν η εφαρµογή του κανόνα οδηγεί στη µαταίωση των δικαιωµάτων, που προβλέπονται στα άρθρα 2 παράγραφος 1, 5 παράγραφος 1, 2, 10 και 20 παράγραφος 1 του Συντάγµατος.
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
