Μαθήματα ιατρικής, κωμωδίας και λιανικού φιδεμπορίου μέρος α’: Οι παραισθησιογόνες αλλά και γελωτοποιές ιδιότητες του υψηλού πυρετού
Το καλοκαίρι του 2006 στο θέατρο Δελφινάριο ανέβηκε η παράσταση του Μάρκου Σεφερλή με τίτλο «Πήρε τοστ το σαββατόβραδο». Αυτή η επιθεώρηση δεν δίχασε κοινό και κριτικούς. Κάθε άλλο. Το κοινό πάντα αγκαλιάζει με ενθουσιασμό τις θεατρικές δουλειές του δαιμόνιου ηθοποιού. Οι κριτικοί, παραδοσιακά, τον απεχθάνονται. Καλό είναι να κάνεις κριτική. Ακόμα καλύτερο να δημιουργείς ένα πνευματικό έργο και οι άλλοι να τοποθετούνται επ’ αυτού. Οπως έλεγε και ο Φιλήμων από τις Συρακούσες (ή από τους Σόλους της Κιλικίας – 361-263 π.Χ.), ο οποίος ήταν αρχαίος Ελληνας συγγραφέας και εκπρόσωπος της Νέας Κωμωδίας, «Χαλεπόν το ποιείν, το δε κελεύσαι ράδιον». Δηλαδή, να κριτικάρεις είναι εύκολο, να πράττεις είναι δύσκολο.
Ο Σεφερλής, που λέτε, πάντα γεμίζει θέατρα. Βγάζει γέλιο με σχετικά φτηνό εισιτήριο και το γέλιο λείπει από τη ζωή μας. Το «πήρε τοστ το σαββατόβραδο» είναι ένα ωραίο λογοπαίγνιο με αναφορά στον «Πυρετό το σαββατόβραδο», την κινηματογραφική ταινία του 1977, στην οποία έλαμψε το χορευτικό αστέρι του Τζον Τραβόλτα.
Η ντίσκο μουσική και ο Σεφερλής έχουν κάτι κοινό ως προς τον εσωτερικό πυρήνα της εκδήλωσής τους: αυτό το χαριτωμένο μπουρλέσκ που σε υποχρεώνει να σχηματίσεις ένα χαμόγελο όταν έρχεσαι σε επαφή μαζί τους. Η ταινία με τον Τραβόλτα και η επιθεώρηση του Μάρκου Σεφερλή συνδέθηκαν με το λογοπαίγνιο που μετέτρεψε τη λέξη «πυρετός» σε «πήρε τοστ».
Ο πυρετός, δηλαδή, καμιά φορά βγάζει γέλιο, παρότι δεν του πολυφαίνεται. Η επίκληση του πυρετού μπορεί να βγάλει ακόμα περισσότερο γέλιο κι από τον ίδιο τον Σεφερλή όταν χρησιμοποιείται από μια «μαχητική προσωπικότητα» ως δικαιολογία της στιγμής για να βγει από τη δύσκολη θέση.
Φαντάσου τις μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες που αγαπήσαμε επειδή αυτοθυσιάστηκαν για να υπερασπιστούν τις ιδέες, την πατρίδα, τη θρησκεία, τους φίλους και συμμαχητές τους να επικαλούνταν αντί για την αλήθεια τους την παραισθησιογόνο ισχύ του πυρετού: «Σχώρα με, αφέντη, δεν ήξερα τι έλεγα, είχα δέκατα…». Αστείο μαζί και γελοίο θα φάνταζε.
Παναγιώτης Λιάκος
