Σχεδιάζουν τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού υπερκράτους για μια Ε.Ε. οικονομικά ισχυρή
Μια ιδιαίτερα σοβαρή πληροφορία αναφέρει ότι οι επικεφαλής των τριών ευρωπαϊκών θεσμών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Συμβούλιο της Ευρώπης) ενέκριναν μυστικά στην Κύπρο στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο κορυφής ένα σχέδιο για την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών και την επιτάχυνση της δημιουργίας ενός ομοσπονδιακού υπερκράτους.
- Παρίσι, Μαρία Δεναξά
Την πληροφορία επιβεβαιώνει ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ευημερία και τη Βιομηχανική Στρατηγική Στεφάν Σεζουρνέ, σε συνέντευξή του στο Euractiv. Ο Σεζουρνέ υποστηρίζει πως το σχέδιο στοχεύει να πείσει τις απρόθυμες πρωτεύουσες να εγκαταλείψουν τις κόκκινες γραμμές που έχουν θέσει σε εθνικό επίπεδο απέναντι στις Βρυξέλλες προς όφελος μιας μεγαλύτερης οικονομικής ισχύος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
«Είμαι πεπεισμένος ότι έρχεται μια στιγμή όπου πρέπει να αναγνωρίσουμε πως όλα συνδέονται μεταξύ τους και ότι δεν μπορούμε απλώς να περιοριζόμαστε στην υιοθέτηση μόνο των πολιτικών που επιθυμούμε σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα» υπογραμμίζει. Για τον Ευρωπαίο επίτροπο βασικός στόχος είναι επίσης να συγκεντρωθούν όλα σε μια διακρατική συμφωνία που θα επιτρέψει να υπάρχει μια συνολική εικόνα. Αυτό σημαίνει ότι πολλές διαφορετικές νομοθεσίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα μπουν σε ένα κοινό πλαίσιο και αφορούν το σχέδιο «Μια Ευρώπη, μια αγορά», το οποίο σκιαγραφεί ένα χρονοδιάγραμμα για την επίτευξη πολιτικών συμφωνιών σε περισσότερες από 40 ευρωπαϊκές νομοθεσίες έως το τέλος του 2027.
Συγκέντρωση εξουσίας
Η Ε.Ε. δεν κρύβει πλέον ότι βλέπει τις διαρκείς κρίσεις, ενεργειακή, δημοσιονομική, μεταναστευτική, ακόμα και την εμπόλεμη κατάσταση στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή ως ευκαιρίες για περαιτέρω συγκέντρωση εξουσίας. Αντί να επιλύει τα προβλήματα εν τη γενέσει τους, τα χρησιμοποιεί ως επιχείρημα για να απαιτήσει περισσότερη κεντρική παρέμβαση.
Για τον Σεζουρνέ και τους ομοϊδεάτες του μόνο μια «ισχυρότερη» Ενωση μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι χώρες με πιο παραδοσιακές ή πατριωτικές θέσεις καλούνται να εγκαταλείψουν τις «εθνικές τους μάχες» και να ευθυγραμμιστούν με μια κοινή στρατηγική υπό τον συντονισμό των Βρυξελλών.
Μία από τις κεντρικές πτυχές του σχεδίου είναι η προώθηση της Ενωσης Κεφαλαιαγορών (Capital Markets Union). Πρόκειται για μεταφορά επιπλέον αρμοδιοτήτων εποπτείας και ρύθμισης προς ευρωπαϊκούς φορείς με στόχο, μεταξύ άλλων, αλλά είναι ένα βασικό ζήτημα την καλύτερη «κινητοποίηση» της αποταμίευσης των Ευρωπαίων πολιτών που επιθυμούν διακαώς Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ολλανδία, Πολωνία. Με απλά λόγια, η Ε.Ε. επιδιώκει ευκολότερη πρόσβαση στα αποταμιευτικά κεφάλαια των πολιτών για να χρηματοδοτήσει κοινές πολιτικές, χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από εθνικές αποφάσεις.
Ωστόσο, χώρες όπως το Λουξεμβούργο και η Ιρλανδία αντιτίθενται έντονα, καθώς βλέπουν πως οι ευρωπαϊκές Αρχές δεν αφήνουν περιθώριο πολιτικών επιλογών, αλλά μετατρέπουν μεθοδικά την Ευρώπη από ένωση κυρίαρχων κρατών σε οντότητα που μπορεί να δανείζεται συλλογικά, να εποπτεύει κεντρικά και να κατευθύνει πόρους υπερεθνικά. «Δεν μπορείς από τη μία να υποστηρίζεις τις εμπορικές συμφωνίες και τις πολιτικές διοικητικής απλούστευσης και από την άλλη να απορρίπτεις τις φιλοευρωπαϊκές πολιτικές που στοχεύουν στην ενοποίηση της ενιαίας αγοράς. Αυτό δεν είναι δυνατό» διαμηνύει στους διαφωνούντες ο Σεζουρνέ.
«Ατυπες» συνεννοήσεις
Οι εμπνευστές της ευρωπαϊκής ιδέας μιλούσαν για συνεργασία μεταξύ των κρατών- μελών. Σήμερα η πορεία δείχνει προς μια κατεύθυνση όπου η εθνική κυριαρχία θεωρείται εμπόδιο. Η δημοκρατική νομιμοποίηση παραμένει αδύναμη: το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει πραγματική νομοθετική πρωτοβουλία. Οι αποφάσεις σε κρίσιμα ζητήματα προκύπτουν συχνά μέσω «άτυπων» συνεννοήσεων.
Παράλληλα, δεν υπάρχει ορατός ρόλος για τους λαούς πέρα από την επικύρωση αποφάσεων που λαμβάνονται σε κλειστά δωμάτια. Η στρατηγική αυτή δεν ενισχύει την Ευρώπη. Την απομακρύνει από τους πολίτες της. Αντί για μια ήπειρο ισχυρών, αυτόνομων κρατών που συνεργάζονται ελεύθερα, χτίζεται ένας αυταρχικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, που απαιτεί ολοένα μεγαλύτερη υποταγή για να «λειτουργήσει». Το αποτέλεσμα είναι μια Ευρώπη πιο συγκεντρωτική, λιγότερο ανεκτική και λιγότερο δημοκρατική.
Η συνάντηση στην Κύπρο ήταν ακόμα ένα βήμα σε μια πορεία που, αν δεν ανακοπεί, θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη όπου τα κράτη-μέλη και κυρίως τα μικρότερα όπως είναι η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν περισσότερο διακοσμητικό παρά ουσιαστικό ρόλο. Οι πολίτες και οι κυβερνήσεις που ακόμη υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία οφείλουν να θέσουν σαφή όρια προτού η διαδικασία γίνει μη αναστρέψιμη. Η συζήτηση δεν αφορά πια «περισσότερη» ή «λιγότερη» Ευρώπη, αλλά το είδος της Ευρώπης που θέλουμε: συνεργασία ελεύθερων εθνών ή ένα υπερκράτος που γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους Ευρωπαίους πολίτες και τις κυβερνήσεις τους;
