Λόγια του αέρα η κοινή άμυνα: Πύραυλοι στην υποκρισία των Ευρωπαίων

Η επίθεση εναντίον της Κύπρου εκθέτει ανεπανόρθωτα τις Βρυξέλλες για την αυθαίρετη χάραξη του «τείχους κατά των drones» και τη δαιμονοποίηση της Ρωσίας

Η πρόσφατη επίθεση του άξονα Ιράν – Χεζμπολάχ κατά της Κύπρου δεν είναι απλώς ακόμη ένα περιφερειακό επεισόδιο, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και μια κραυγαλέα πρόκληση απέναντι στην ευρωπαϊκή κυριαρχία. Αντί όμως να σημάνει διπλωματικό συναγερμό στην Αθήνα, αναδεικνύει την ελλειμματική της συμμετοχή τα τελευταία χρόνια στις ευρωπαϊκές διαδικασίες.

Την ώρα που η Ευρώπη ύψωνε «ασπίδες» απέναντι σε υπαρκτούς ή ανύπαρκτους κινδύνους, η Αθήνα περιορίστηκε στον ρόλο του θεατή, ανίκανη να διεκδικήσει την αυτονόητη ατζέντα ασφαλείας του Ελληνισμού στις Βρυξέλλες. Η σύγκριση με τις χώρες της Βαλτικής είναι αποκαλυπτική. Η Λετονία, η Εσθονία και η Λιθουανία έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν ακόμη και ένα τυχαίο μπαλόνι, που ίσως μετέφερε λαθραία τσιγάρα, σε μείζον ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας, στο όνομα του ρωσικού κινδύνου.

Εκτακτες συνεδριάσεις, SAFE και χρηματοδοτήσεις δισεκατομμυρίων. Ακόμη και το περίφημο «τείχος κατά των drones». Μια πρωτοβουλία που προωθεί με ζήλο η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν παρουσιάζεται ως ένα υπερσύγχρονο δίκτυο ραντάρ, αισθητήρων και ηλεκτρονικών συστημάτων άμυνας. Ωστόσο, αυτό το «ψηφιακό οχύρωμα» πάσχει από μια «περίεργη» γεωγραφική τύφλωση: εκτείνεται από τη Βαλτική ως τη Μαύρη Θάλασσα, σταματώντας απότομα στη Βουλγαρία. Σαν να σταματούν στη Μαύρη Θάλασσα τα σύνορα της Ευρώπης.

Αποτελεί γεωπολιτικό παραλογισμό να χρηματοδοτείται ένα ενιαίο δίκτυο ανίχνευσης και εξουδετέρωσης drones για τα ανατολικά σύνορα, ενώ αγνοούνται προκλητικά οι πραγματικές και ασύμμετρες απειλές από την Ανατολή, όπως το Ιράν, η Χεζμπολάχ και οι αναδυόμενες δυνάμεις του πολιτικού Ισλάμ. Πώς γίνεται η Ε.Ε. να θωρακίζεται απέναντι στις υποτιθέμενες ρωσικές υβριδικές απειλές, αλλά να αφήνει απροστάτευτο το μοναδικό ευρωπαϊκό προπύργιο στην ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο, απέναντι στα ιρανικά drones;

Και αντί με αφορμή την επίθεση με πυραύλους αλλά και drones κατά της Κύπρου η ελληνική κυβέρνηση να έχει υψώσει φωνή εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης αναδεικνύοντας τόσο το ζήτημα της απειλής εναντίον της από την Ανατολή όσο και από τον… Βορρά, δείχνει να επιμένει ξανά σε μια διαχείριση που σκοπό έχει να μην ενοχλήσει. Μία κατά μέτωπο επίθεση σε κράτος-μέλος της Ε.Ε. περνά σχεδόν απαρατήρητη, χωρίς η Αθήνα να απαιτήσει άμεση κινητοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, χωρίς να απειλήσει με βέτο σε όλα αυτά τα προγράμματα τα οποία θα πληρώσουμε για να προστατεύουν όλους εκτός από εμάς.

Αντί για δυναμική διπλωματική αντίδραση, ο πρωθυπουργός περιορίστηκε στο να μας ενημερώσει ότι θα ενημερώσει… προσωπικά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη, σαν να πρόκειται για μια απλή κοινοβουλευτική διαφωνία και όχι για μια σοβαρή απειλή κατά της Κύπρου. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να είναι ο «πειθήνιος εταίρος» που αποδέχεται αδιαμαρτύρητα τον σχεδιασμό των Βρυξελλών ανάλογα με το τι προτεραιοποιεί η Γερμανία.

Η επίθεση στην Κύπρο θα έπρεπε να αποτελέσει το έναυσμα για την επέκταση του «Drone Wall» σε Ελλάδα και Μεγαλόνησο. Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να ανέχεται έναν αμυντικό σχεδιασμό που σταματά στη Βουλγαρία, η επόμενη κρίση θα βρει τον Ελληνισμό απομονωμένο, που το μόνο που θα έχει να περιμένει από την Ευρώπη θα είναι λόγια παρηγοριάς, σαν και αυτά που σήμερα εκστόμισε η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν περί «αλληλεγγύης» στην Κύπρο, λίγη μόλις ώρα αφού είχε τηλεφωνήσει στον Ταγίπ Ερντογάν για να τον βεβαιώσει ότι η Ε.Ε. στηρίζει και αυτή τα σχέδιά του περί… ειρήνευσης στο Ιράν.