Θέλει ο παπάς ν’ αγιάσει και δεν τον αφήνουν οι διάβολοι
- Αντώνης Αντωνάκος
Δεν ήταν στις προθέσεις μου να ασχοληθώ, άμεσα, με την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα. Ωσπου μια φράση του πρωθυπουργού παρεισέφρησε, σαν δαίμονας, στο μυαλό μου και δεν με αφήνει σε ησυχία. Οι «ιδρωμένες φανέλες» των βουλευτών και ασφαλώς και πρωτίστως των υπουργών. Ασφαλώς, όταν «κυνηγάς το πρωτάθλημα», πρέπει οι «παίκτες» να «ιδρώνουν τις φανέλες». Διαφορετικά οι «ιδιοκτήτες» θα δείξουν την πόρτα της εξόδου στους ράθυμους, αφού θα μειωθούν οι «ένθερμοι οπαδοί» και τα έσοδα. Ακόμα και αν δεν φταίνε οι ίδιοι, αφού ο «προπονητής» επιμένει να τους έχει στον «πάγκο» ή να τους χρησιμοποιεί σε λάθος θέση. Φυσικά οι θύρες των φανατικών οπαδών -η θύρα 7 ή η θύρα 13 κ.λπ.- θα χειροκροτήσουν, με το αζημίωτο των ηγετών τους, τις επιλογές του ιδιοκτήτη. Αλλωστε, «διατί να το κρύψωμεν», πάντα οι «άλλοι» φταίνε.
Η πολιτική προέλευση του ερεθίσματος με οδήγησε στο να αναζητήσω πολιτικές αντιστοιχίες. Αναζητώντας μια «ιδρωμένη φανέλα», η σκέψη μου πήγε στον Ευριπίδη Στυλιανίδη. Διαβάζω από τη Wikipedia το σύντομο βιογραφικό του:
«Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1966 στην Κομοτηνή. Οι γονείς του ήταν εκπαιδευτικοί με καταγωγή από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης. Αφού αποφοίτησε από το 1ο Λύκειο Κομοτηνής, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, από την οποία αποφοίτησε το 1989. Το 1994 έγινε διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι δικηγόρος στον Αρειο Πάγο, ενώ έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Μεταξύ 1996 και 2000 δίδαξε Δημόσιο Δίκαιο στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αθηνών».
Σκέφτομαι, λοιπόν, είναι παιδί λαϊκής οικογένειας με προσφυγικό ιστορικό. Φοίτησε σε κοινό δημόσιο σχολείο και σε δημόσιο πανεπιστήμιο. Ούτε στο Κολλέγιο ούτε στο Χάρβαρντ. Δηλαδή ο Στυλιανίδης «είναι εμείς», το παιδί μας ή το παιδί του γείτονα. Πήρε διδακτορικό, δεν του «απονεμήθηκε», το κέρδισε με τον κόπο του, από τη Γερμανία, όπου δεν υπάρχουν πίσω και πλαϊνές πόρτες. Δίδαξε στο ΕΚΠΑ και στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Μάλλον δεν θα κάναμε λάθος αν λέγαμε ότι ο Ευριπίδης στα εξήντα του έχει «ιδρώσει τη φανέλα» πολύ.
Ταυτόχρονα με τις σπουδές και την επαγγελματική του πορεία μαθαίνουμε ότι: «Διετέλεσε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ την περίοδο 1984-1989 και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ την περίοδο 1994-1995». Δηλαδή σε μια εποχή που το ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε και έχτιζε καριέρες σε πληθώρα νέων, μεταξύ των οποίων και υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης, ο Στυλιανίδης αγωνιζόταν για τις αρχές και τις αξίες της παράταξης -όπως εμείς και τα παιδιά μας-, που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, παρά το γεγονός ότι τότε άλλες ήταν οι «οδοί και τα κανάλια» της προσωπικής ανέλιξης, ακόμα και στο εσωτερικό της Ν.Δ.
Στο καθαρά πολιτικό-κοινοβουλευτικό πεδίο εκλέγεται βουλευτής -με εξαίρεση το 2015, αν και ήταν πρώτος σε ψήφους από τη Ν.Δ., λόγω του εκλογικού νόμου- από το 2000 στη Ροδόπη. Η ιδιαιτερότητα της Ροδόπης και ειδικότερα της Θράκης δεν πρέπει να παραβλέπεται, όπως και η εκλογή «απέναντι» σε δύο μουσουλμάνους. Διατέλεσε, με επιτυχία, υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Παιδείας, υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, υπουργός Εσωτερικών.
Θα λέγαμε ότι 22 χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας, δίχως «δεκανίκια», όπως ορισμένα «παιδιά της οικογένειας» ή ευνοούμενοι εξωθεσμικών κέντρων εξουσίας, μαρτυρούν, εκτός από την αξία του, και μια πολύ «ιδρωμένη φανέλα». Το ίδιο και η κυβερνητική του προϋπηρεσία. Ωστόσο από το 2019 ως σήμερα ο Στυλιανίδης είναι στα αζήτητα του πρωθυπουργού. Σε πείσμα, εκτός όλων των άλλων, της επικίνδυνης ιδιαιτερότητας της Θράκης που αυτονόητα άλλα απαιτεί για το μέλλον της περιοχής ειδικά και γενικότερα του έθνους.
Την ίδια ώρα αναρωτιέται, δικαίως, κάθε σκεπτόμενος πολίτης ποιες φανέλες και ποιου χρώματος ίδρωσαν οι κύριοι Φλωρίδης, Χρυσοχοΐδης, Μενδώνη, Γεραπετρίτης, Λιβάνιος, Θεοδωρικάκος, Πιερρακάκης, Σκέρτσος; Ποιες φανέλες και ποιου χρώματος ίδρωσαν οι κύριοι Πλεύρης και Γεωργιάδης; Πόσες φανέλες έχουν ιδρώσει οι κυρίες Ζαχαράκη και Μιχαηλίδου; Τι είναι αυτό που τις καταξιώνει και τις κατατάσσει στους «αρίστους»; Πόσες πολιτικές φανέλες έχουν ιδρώσει οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί Τουρνάς, Παπαστεργίου, Σχοινάς, Παπασταύρου;
Περιορίζομαι στην αναφορά 16 (!) από τους 22 υπουργούς της κυβέρνησης. Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε ορισμένους από τους υπόλοιπους έξι. Η κυβέρνηση της οποίας δέκα από τα 22 μέλη δεν είχαν καμία σχέση με τη Νέα Δημοκρατία και της οποίας τα εννέα μέλη είναι εξωκοινοβουλευτικά ούτε κυβέρνηση τεχνοκρατών μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε κυβέρνηση αρίστων. Η αναλυτική ανασκόπηση των βιογραφικών δεν δικαιολογεί κάτι τέτοιο.
Τα επιστημονικά, επαγγελματικά, πολιτικά και κοινωνικά διαπιστευτήρια των περισσοτέρων δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Οπως θα μπορούσα, επίσης, να αναφερθώ και σε άλλα παραγκωνισμένα στελέχη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Θα μπορούσα να αναφερθώ και στη μεθοδευμένη και συστηματική προωθητική στήριξη, στις εκλογικές διαδικασίες, όχι των αρίστων αλλά των αρεστών και των ελεγχομένων. Πρακτικές που δεν μαρτυρούν αφοσίωση στο εθνικό και το κοινωνικό, αλλά μόνο στην απόλυτη και δίχως αρχές νομή της εξουσίας.
Επειτα από όλα αυτά, ένα ερώτημα απασχολεί την πλειονότητα των πολιτών, που στενάζουν κάτω από το βάρος των προβλημάτων της καθημερινότητας. Να χειροκροτήσουν τις «ιδρωμένες φανέλες» για ποιον και υπέρ ποίων αγώνα τους ή μήπως πρέπει να καταδικάσουν τα «λερωμένα σώβρακα» και όσους τα υποθάλπουν;
