Στην πεπατημένη των ανέξοδων διακηρύξεων ο Γεραπετρίτης!

Στην πεπατημένη της μετάθεσης ευθυνών, των ανέξοδων διακηρύξεων και των… συνυποσχετικών κινήθηκε ο Γιώργος Γεραπετρίτης στη συνέντευξή του στην «Political». Ο υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε τη γνωστή βολική φόρμουλα για τα 12 ναυτικά μίλια, βαφτίζοντάς τα «αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας», για να σπεύσει αμέσως να διευκρινίσει πως «ο χρόνος και ο τρόπος άσκησής του θα καθοριστούν μονομερώς από την Ελληνική Πολιτεία, με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον». Οσοι τον διάβασαν είδαν την ατόφια ανακύκλωση της ίδιας κούφιας ρητορικής που καλύπτει την κυβερνητική απραξία. Το αναφαίρετο δικαίωμα μετατρέπεται ξανά σε άλλοθι διαρκούς υπεκφυγής, αφού η Αθήνα αρνείται να το ασκήσει ακριβώς εκεί όπου η Αγκυρα απειλεί με πόλεμο. Για να αποκρούσει την κριτική του Αντώνη Σαμαρά περί υποχωρητικότητας, επιστράτευσε πάλι το Ιόνιο έως το Ταίναρο και προχώρησε σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, επιμένοντας ότι η κυβέρνηση «δεν κάνει καμία έκπτωση», κάνοντας λόγο για «στρέβλωση της πραγματικότητας, αν όχι ιδεοληψία και υποκρισία» την ταύτιση του διαλόγου με την υποχωρητικότητα. Μόνο που δυτικά δεν υπάρχουν τουρκικές φρεγάτες.

Την ίδια ώρα, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας παραδέχτηκε εμμέσως το πλήρες αδιέξοδο του διαλόγου. Για την προσφυγή στη Χάγη, αναγνώρισε ότι οι θέσεις των δύο χωρών «αφίστανται ουσιωδώς», καταγγέλλοντας την Τουρκία πως επιχειρεί να φορτώσει τη διαδικασία με «αυθαίρετες και ανυπόστατες αξιώσεις». Ξεκαθάρισε ότι «τα ζητήματα κυριαρχίας ήταν, είναι και θα παραμείνουν εκτός συζήτησης», καταλήγοντας πως «με τα σημερινά δεδομένα δεν συντρέχουν ακόμη οι προϋποθέσεις για να αρχίσει ουσιαστική συζήτηση επί του συνυποσχετικού». Στο μέτωπο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, ο υπουργός θυμήθηκε το έργο «Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος», προέταξε τη γαλλική Meridiam, επικαλέστηκε τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής της Συνθήκης της Ε.Ε. και επέλεξε να υψώσει τους τόνους: «Δεν χωρεί μέση οδός. Οποιος θεωρεί ότι μπορεί να παραβιάζει διεθνείς και ευρωπαϊκούς κανόνες χωρίς τίμημα στο τέλος πληρώνει με τόκο». Κι όμως, οι απειλές για τόκους ηχούν στον αέρα όταν η άσκηση κυριαρχίας παραμένει καθηλωμένη σε μια διαρκή αναμονή του «κατάλληλου χρόνου», μπροστά σε τουρκικές αξιώσεις που μένουν αναπάντητες στο πεδίο.