Τη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, ένα από τα πλέον σημαίνοντα έργα της νεοτέρας ευρωπαϊκής δραματουργίας, που ανατέμνει τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία, στην κοινωνική ιεραρχία και τη βία της κοινωνικής ιεραρχίας, παρουσιάζει από τις 11 Μαΐου το θέατρο Χώρος, εγγύς συμβολής Πραβίου 6, Βοτανικός, εγγύς συμβολής Πέτρου Ράλλη και λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως, 2103426736, με την Ελενα Μαυρίδου και τον Γιάννη Τσορτέκη.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο ίδιος ο Γιάννης Τσορτέκης, προτάσσων τη δραματική έξαρση και την επικίνδυνο διαύγεια του κειμένου και την ακραία μετατόπιση των ορίων ανάμεσα στα πρόσωπα. Το νατουραλιστικό θεατρικό έργο του 1888 του Αουγκουστ Στρίντμπεργκ τοποθετείται στην παραμονή του Θερινού Ηλιοστασίου στο κτήμα ενός κόμητος στη Σουηδία. Η νεαρά γυναίκα του τίτλου στρέφεται σε έναν ανώτερο υπηρέτη, που ονομάζεται Ζαν, ο οποίος είναι πολυταξιδεμένος, με καλούς τρόπους και διαβασμένος. Η δράσις λαμβάνει χώρα στην κουζίνα της επαύλεως του πατέρα της, όπου η μνηστή του Ζαν, η υπηρέτρια Κριστίν, μαγειρεύει και μερικές φορές κοιμάται, ενώ ο Ζαν και η Τζούλια ομιλούν.
Μία νύκτα, η σχέσις ανάμεσα στην Τζούλια και τον Ζαν κλιμακώνεται ταχύτατα και εν τέλει ολοκληρώνεται. Κατά τη διάρκεια του έργου η Τζούλια και ο Ζαν συγκρούονται, ώσπου ο Ζαν την πείθει ότι ο μόνος τρόπος για να διαφύγει από τη δύσκολο θέση στην οποία ευρίσκεται είναι να αυτοκτονήσει. Στην παράσταση η εγγύτης καθίσταται ρήξις, η συνάφεια δοκιμασία και η ανθρώπινος παρουσία επικίνδυνος ισορροπία ενώπιον των θεατών. Το έργο αποτελεί εξέχουσα σπουδή στις αισθητικές, κοινωνικές και ιδεολογικές μετατοπίσεις της εποχής του και η αδιάλειπτος παρουσία του στις σημαντικότερες σκηνές του κόσμου μαρτυρά το μέγεθος και τη διαχρονική του διάρκεια, ενώ παραμένει ανθεκτικό και βαθέως ανταποκρίσιμο σε νέες εκδοχές.
Στο επίκεντρο, ο Στρίντμπεργκ ορίζει ως πλαίσιο αναφοράς την καταστροφική σύγκρουση επιθυμίας, κοινωνικήε θέσεως, φύλων και έρωτος ως παιγνίου επικρατήσεως. Η οικειότης μετατρέπεται σε διαπάλη κυριαρχίας και αναδεικνύονται οι έλεγχοι που χαρακτηρίζουν, το ίδιο καταστρεπτικοί, τις ανθρωπίνους σχέσεις έως σήμερα. Στη νέα σκηνική παρουσίαση η μουσική παίζει ακαταπαύστως, σαν πολεμικό μαρς που ωθεί τους πρωταγωνιστές στην εσχάτη αναμέτρηση.
