Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρό λόγο, η Βάσω Γουλιελμάκη μιλά στο «ENJOY» για τις σχέσεις που δοκιμάζονται, τη δύναμη της κωμωδίας να λυτρώνει και τη σύγχρονη γυναίκα που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα σε ρόλους, φόβους και επιθυμίες.
- Της Μαρίας Ανδρέου
Σε όποια πόλη και αν έχει παίξει αυτή η θεατρική παράσταση γνωρίζει διαδοχικά sold out. Αυτή την Κυριακή των Μυροφόρων κάνει στάση στην Κεφαλλονιά, στο όμορφο Αργοστόλι, έπειτα από μια μεγάλη περιοδεία που πέρασε από τη Θεσσαλονίκη, τα Χανιά, την Πάτρα, τη Λάρισα, τη Μυτιλήνη και πολλές ακόμα πόλεις της Ελλάδας, για να συνεχίσει από τον Μάιο και στην Αθήνα, όπου αναμένεται να μαγέψει και τους θεατρόφιλους της πρωτεύουσας. Ηρωίδες; Τέσσερις γυναίκες… Μια τυχαία συνάντηση στις τουαλέτες ενός μπουζουξίδικου…
Εξομολογήσεις, συγκίνηση, ένταση και πολύ γέλιο!
Μέσα σε μια έκρηξη εξομολογήσεων, συγκίνησης, χιούμορ και αλληλεγγύης, μιλούν για τη ζωή τους, για τούς έρωτές τους και συνειδητοποιούν πόσο έχουν αφήσει τους άντρες να τις παρασύρουν. Ετσι αποφασίζουν να ξαναπάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να βάλουν τους άντρες τους στη θέση τους.
Αλλά η ζωή κρύβει εκπλήξεις.
Πρόκειται για ένα έργο αφιερωμένο στις γυναίκες που έμαθαν να ισορροπούν πάνω σε τακούνια, ακόμα κι όταν αυτά σπάνε, είναι αυτό που έχει κατακτήσει τις καρδιές μας τη φετινή θεατρική σεζόν.
Τα «Σπασμένα τακούνια» δεν είναι απλώς μια κωμωδία. Είναι ένας καθρέφτης της σύγχρονης γυναίκας, γεμάτος γέλιο, αυτοσαρκασμό και αλήθεια. Ενα έργο που διασκεδάζει και συγκινεί. Μια κωμωδία με ανατροπές, εντάσεις και πολλή μουσική σε κείμενο της Τάνιας Χαροκόπου και σε σκηνοθεσία του μετρ της κωμωδίας Βασίλη Θωμόπουλου. Μια πλειάδα αγαπημένων ηθοποιών όπως η Ελένη Βαΐτσου, ο Αγγελος Ανδριόπουλος, η Ζώγια Σεβαστιανού, η Βίκυ Κάβουρα η Βάσω Γουλιελμάκη δίνουν τα ρέστα τους σε μια καθαρόαιμη και καλογραμμένη κωμωδία που αφορά τις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις.
Το «Enjoy» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συνομίλησε με τη Βάσω Γουλιελμάκη για όσα λατρεύουν να μιλούν οι γυναίκες: τη φιλία, τους άνδρες και τις ερωτικές σχέσεις, τη μητρότητα αλλά και την ανεξάντλητη δύναμη της γυναικείας φύσης που νικά τις καθημερινές αντιξοότητες που εμφανίζονται τόσο στην οικογένεια όσο και στη δουλειά αλλά και στην ευρύτερη σύγχρονη ελληνική κοινωνία που δοκιμάζεται εδώ και χρόνια ποικιλοτρόπως.
Ποιος ήταν ο λόγος που είπατε το «ναι» και φορέσατε… «Σπασμένα τακούνια;»
Ο πρώτος λόγος ήταν ο σκηνοθέτης Βασίλης Θωμόπουλος. Ο Βασίλης, με τον οποίο έχω συνεργαστεί και στο παρελθόν, είναι ένας γλυκός άνθρωπος και υπέροχος σκηνοθέτης. Από την πρώτη στιγμή κάθε ηθοποιός νιώθει άνετα μαζί του. Με τον Βασίλη θα διαβάσεις μαζί τον ρόλο, θα τον αναλύσεις. Ξέρει να αγκαλιάζει τον ηθοποιό, να τον προστατεύει χωρίς να τον κρίνει, ενώ του δίνει περιθώρια να δράσει ελεύθερα στη σκηνή. Είναι ένας πολύ καλός δημιουργός και γι’ αυτό υπάρχει χημεία μεταξύ μας, εκτίμηση και αγάπη που δημιουργήθηκε με τα χρόνια. Ο δεύτερος λόγος που είπα το «ναι» ήταν το ίδιο το θεατρικό κείμενο, το οποίο ήταν πολύ καλογραμμένο. Μου άρεσε από τις πρώτες σελίδες που το διάβασα, γιατί λέει πολλές αλήθειες και περνά σημαντικά μηνύματα σε άνδρες και γυναίκες για τις μεταξύ τους σχέσεις. Και όλα αυτά δεν δίνονται με αυστηρό τρόπο, αλλά μέσα από την τσαχπινιά της κωμωδίας. Είναι ένα πολύ ωραίο έργο και, όπου και αν έχουμε πάει και το έχουμε παίξει, γιατί έχουμε κάνει μια πολύ μεγάλη περιοδεία ανά την Ελλάδα, είχαμε μεγάλη αποδοχή και ανταπόκριση. Πήραμε πολλά μπράβο και συγχαρητήρια.
Τι λάθος κάνουμε οι γυναίκες και οι άνδρες με τις ερωτικές σχέσεις;
Στην εποχή μας οι σχέσεις ματαιώνονται πολύ εύκολα και συνήθως και οι δύο πλευρές βγαίνουν πληγωμένες από αυτή τη ματαίωση, εξαιτίας λανθασμένων προσδοκιών. Πολλές φορές δεν φταίει ο άνθρωπος που αγαπήσαμε. Εμείς είμαστε εκείνοι που του φορτώσαμε πολλές από τις προσδοκίες μας. Στην πορεία της ζωής, βέβαια, ανακαλύπτουμε ότι ο άνθρωπος που ερωτευτήκαμε δεν μπορεί να καλύψει όλες τις ανάγκες μας ή όσα εμείς φανταζόμασταν ότι μπορούσε να μας δώσει. Δύσκολα ένας άνθρωπος μπορεί να εκπληρώσει όλες τις επιθυμίες ή τα θέλω μας μέσα σε μια σχέση.
Είναι δύσκολες οι σχέσεις στην εποχή μας;
Σαφέστατα, γιατί ζούμε και σε μια δύσκολη εποχή -οικονομικά, κοινωνικά, τεχνολογικά- με πολλές προκλήσεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος ανεβαίνει έναν μεγάλο ανήφορο. Και όσο πιο δύσκολες είναι οι συνθήκες διαβίωσης, με την ακρίβεια, τη βία, τον πόλεμο, την ανέχεια, τόσο πιο δύσκολες γίνονται και οι σχέσεις των ανθρώπων. Ωστόσο, τα «Σπασμένα τακούνια» μέσα από το χιούμορ εκτονώνουν όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Οι θεατές βιώνουν έναν κλαυσίγελο, μια χαρμολύπη. Δεν μπορείς σε αυτό το έργο να μην ταυτιστείς με τους ήρωες: οι καταστάσεις είναι τόσο οικείες που τις έχεις ζήσει κι εσύ. Αλλοτε κλαις μαζί τους και άλλοτε γελάς. Πάντως, όπως μας λένε και οι θεατές μετά στα καμαρίνια και στο φουαγιέ, στο τέλος της παράστασης νιώθουν μια ανακούφιση, μια ευφορία. Ξέρετε, ζούμε μια συνολική μιζέρια και η μια καλή κωμωδία είναι πολλές φορές λυτρωτική. Μια ωραία κωμωδία σε ξυπνάει να κάνεις μια νέα αρχή.
Φοράτε τακούνια;
Τα αγαπάω τα τακούνια και πιο μικρή φορούσα πιο πολύ. Τα τακούνια τα λατρεύουν όλες οι γυναίκες. Είναι ένα αντικείμενο που χρησιμοποιούν οι περισσότερες και αποτελεί σύμβολο κομψότητας και θηλυκότητας. Ακόμη κι αν σπάσει το ένα τακούνι, θα σε αναγκάσει να υψωθείς για να βρεις ισορροπία με το άλλο. Το τακούνι σε κάνει να περπατάς καμαρωτή. Για να φορέσεις μια γόβα ή ένα πέδιλο με τακούνι, χρειάζεται να είσαι καλά με τον εαυτό σου, χαρούμενη και να μπορείς να το υποστηρίξεις. Ωστόσο, το τακούνι μπορεί εύκολα να σπάσει. Είναι όλα θέμα ισορροπίας. Η γυναίκα, παρά την ευαίσθητη φύση της, ακόμα και με σπασμένα τακούνια, θα προχωρήσει στη ζωή σε όποια ηλικία και αν είναι… Είναι όλα θέμα απόφασης και ψυχολογίας. Θα βρει στο φευγιό της τον χώρο της, το ανάστημά της. Το τακούνι είναι κάτι υλικό, ένα αντικείμενο που φθείρεται. Το θέμα είναι να μη φθαρεί η ψυχή και να έχει πάντα τη δύναμη να αντιμετωπίζει τις όποιες δυσκολίες στη ζωή με γενναιότητα.
Πόσο σημαντική είναι η φιλία στη ζωή;
Ανεκτίμητη. Οταν είσαι νέος, νομίζεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις όλα μόνος σου. Οσο μεγαλώνεις όμως, έχεις μεγαλύτερη ανάγκη από τους φίλους σου, άνδρες και γυναίκες. Και δεν χρειάζεσαι μόνο έναν φίλο, χρειάζεσαι δύο ή τρεις. Γιατί καθένας θα σου πει κάτι διαφορετικό, θα σου δώσει μια άλλη οπτική. Πάντα θα έχουμε ανάγκη τους φίλους μας. Τι στα 20, τι στα 30, στα 40, στα 50, στα 60, στα 70, στα 80, στα 90. Οι κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν, οι άνθρωποι εναλλάσσονται, έρχονται καινούργιοι, διαφορετικοί που καλύπτουν άλλες ανάγκες και μας βοηθούν να προχωρούμε και να εξελισσόμαστε. Στην ουσία, όμως, η ανάγκη που καλύπτει ένας φίλος είναι μία: το αμοιβαίο μοίρασμα. Και αυτό θέλει δουλειά. Αλλά είναι πολύ σημαντική η φιλία. Μπορώ να πω ότι χαίρομαι που στη ζωή μου έχω δημιουργήσει και με την κόρη μου μια σχέση φιλίας. Από μικρή -και πριν φύγει για σπουδές στο εξωτερικό- την είχα μάθει να είναι αυτόνομη και να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού. Υπήρχε καταμερισμός αρμοδιοτήτων, τα μοιραζόμασταν όλα. Ως παιδί χωρισμένων γονιών έπρεπε να είχε ένα πρόγραμμα.
Είστε άνθρωπος του προγράμματος;
Ναι, πάρα πολύ. Και αυτό μου το έμαθαν η γυμναστική, ο πρωταθλητισμός στη ρυθμική από μικρή ηλικία και οι σκληρές προπονήσεις. Ολα είναι θέμα πειθαρχίας. Βλέπω τα νέα ζευγάρια σήμερα και χαίρομαι που δεν υπάρχουν στερεότυπα. Και οι δύο μοιράζονται τις δουλειές του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών. Οι νεότερες γενιές προσπαθούν πολύ μέσα στο σπίτι να υπάρχει ισορροπία στον καταμερισμό των εργασιών. Εργάζονται πολύ και οι δύο: είναι ήρωες της καθημερινότητας.
Τι είναι για τον Ελληνα το τραγούδι, τα μπουζούκια; Οι ηρωίδες γνωρίζονται στα μπουζούκια…
Δεν πήγαινα και δεν πηγαίνω στα μπουζούκια. Ωστόσο, νέα πήγαινα στην ντίσκο και στα κλαμπ. Ετσι, μπορώ να μιλήσω για τη μουσική και τον χορό, που αποτελούν εκτόνωση και ξέσπασμα. Ο άνθρωπος εκφράζεται μέσα από το τραγούδι και την κίνηση και για λίγο ξεχνιέται από όλα.
Η ηρωίδα σας ποια είναι στην παράσταση;
Η ηρωίδα μου είναι η Βάνα. Είναι ένας λαϊκός άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα πολύ ρομαντικός και ευαίσθητος. Εργάζεται σκληρά και διατηρεί μια σχέση που δεν της αρμόζει και δεν τη γεμίζει, γιατί δεν θέλει να είναι μόνη της. Δέχεται προσβολές και απιστία από τον σύντροφό της, επειδή δεν αντέχει τη μοναξιά, παρότι στη δουλειά της λειτουργεί δυναμικά, σχεδόν σαν άνδρας. Δεν έχει και πολλές απαιτήσεις από τη σχέση της, της αρκεί να υπάρχει εκείνος δίπλα της ως παρουσία. Βέβαια είναι μια ελλειμματική παρουσία. Ουσιαστικά είναι απών ο σύντροφός της. Δεν την καλύπτει. Αλλά η Βάνα έχει να παλέψει με τους φόβους της, τα παιδικά της τραύματα και με το τραύμα της μοναξιάς. Δεν έχει ακόμη συναισθηματική ωριμότητα και δρα στις σχέσεις της με γνώμονα τον φόβο της εγκατάλειψης.
Πώς σας φαντάζει σήμερα η Ελλάδα;
Ζούμε δύσκολες εποχές. Τα οικονομικά όλων των ανθρώπων μετά την πανδημία είναι πολύ πιεσμένα. Τα πράγματα στον καλλιτεχνικό χώρο είναι δύσκολα για τους ηθοποιούς. Δόξα τω Θεώ, σε προσωπικό επίπεδο πάντα είχα δουλειά ώστε να μπορώ να επιβιώνω αξιοπρεπώς, να φροντίζω την οικογένειά μου, να στηρίζω την κόρη μου στις σπουδές της και να είμαι σταθερά δίπλα της, τόσο στο πτυχίο της όσο και στο μεταπτυχιακό της. Κακά τα ψέματα, το θέατρο είναι δύσκολο επάγγελμα. Εκ των πραγμάτων ψάχνεις εργασία δύο φορές τον χρόνο, αυτή είναι η φύση της δουλειάς μας. Δεν σου δίνει κάποια ασφάλεια, είναι ένα ανταγωνιστικό επάγγελμα. Αλλά όλοι οι Ελληνες δουλεύουν πολύ και πιέζονται. Ολοι προσπαθούν για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Από μικρή έχω μάθει να αγωνίζομαι. Από τότε που ήμουν αθλήτρια στη Θεσσαλονίκη μέχρι που ήρθα στην Αθήνα και ξεκίνησα την πορεία μου στο θέατρο. Αλλά και μετά που έκανα οικογένεια και παιδί, πάντα εργαζόμουν. Δεν είχα μια εύκολη ζωή με όλα λυμένα. Αλλά χαίρομαι όταν βλέπω την κόρη μου να παίρνει γρήγορα τα πτυχία της και να προοδεύει στις σπουδές της.
Γιατί νιώθετε τυχερή στη ζωή σας;
Γιατί έχω μια πολύ καλή σχέση με την κόρη μου. Η Μαρίλια είναι 22 χρονών, σπουδάζει στο Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια και είναι χρυσό παιδί. Σε αυτό αισθάνομαι πολύ τυχερή. Βγαίνουμε έξω μαζί, γελάμε, περνάμε ωραία. Τώρα που σπουδάζει στο εξωτερικό τη βλέπω το καλοκαίρι και στις γιορτές, αλλά είμαστε συνέχεια στα τηλέφωνα. Ανησυχώ για εκείνη, ανησυχεί για μένα, αλλά της έχω μεγάλη εμπιστοσύνη. Δεν φοβάμαι, γιατί ξέρω πόσο συνεπής και σοβαρή είναι ως χαρακτήρας και ως προσωπικότητα. Μου λείπει βέβαια πολύ. Αλλά με τη δουλειά ξεχνιέμαι και δη με την καλή δουλειά.
Πόσο δύσκολο είναι να γραφτεί μια καλή κωμωδία;
Εξαιρετικά δύσκολο. Και στους Ελληνες λείπει μια καλή κωμωδία στην τηλεόραση. Είναι πολύ δύσκολο να γραφτεί μια καλή κωμωδία. Το δίδυμο Ρέππας – Παπαθανασίου γράφει καλή κωμωδία στο θέατρο και στην τηλεόραση. Παρακολουθούν την εποχή, έχουν χιούμορ, ωραία γραφή, είναι χαρισματικοί και ταλαντούχοι. Ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι μοναδικός στο είδος του. Εχω θαυμάσει όλες τις δουλειές του. Μαέστρος στην ατάκα. Συνδυάζει στα σενάριά του το χιούμορ με την ποιότητα των χαρακτήρων. Οι ήρωες του Καπουτζίδη έχουν γλυκύτητα, αισιοδοξία, μας κάνουν καλό, μας μαθαίνουν νέα πράγματα. Σήμερα στην τηλεόραση γίνονται πολλές δουλειές, αλλά δεν έχω ξεχωρίσει κάτι. Ετσι παίζει πολύ ζάπινγκ. Και πάλι ο Καπουτζίδης ξεχώρισε με την κωμική σειρά «Σέρρες».
Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης είστε ενεργή;
Τόσο όσο, ώστε να διαφημίζω και να προωθώ τη δουλειά μου. Μέχρι εκεί. Δεν έχω τόσο ελεύθερο χρόνο ώστε να κάθομαι να βλέπω τι γίνεται στο TikTok. Στον ελεύθερο χρόνο μου θα γυμναστώ, δεν θα σκοτώσω τον χρόνο μου για να δω τι κάνουν οι ινφλουένσερ στο Instagram. Αν θα μπω στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, θα ψάξω κάτι συγκεκριμένο να βρω, για παράδειγμα μια συνταγή για έναν νέο θρεπτικό χυμό ή κάτι που να με ενδιαφέρει εγκυκλοπαιδικά. Δε θέλω να διαβάζω άχρηστα πράγματα που δεν θα μου προσφέρουν κάτι. Πιστεύω πως, αν ψάξεις κάτι που θες, θα το βρεις και θα σου χρησιμεύσει στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
Γιατί γίνατε ηθοποιός;
Σίγουρα όχι για να γίνω διάσημη. Οταν ήμουν στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, κατέβηκα στην Αθήνα για να βρω περισσότερες δουλειές και να ζήσω καλύτερα. Πίστευα στον εαυτό μου, ότι θα τα καταφέρω, είχα αυτοπεποίθηση και μου άρεσε η δουλειά μου. Ηξερα ότι ήμουν καλή σε αυτό που είχα επιλέξει για να κάνω, αλλά δεν γνώριζα μέχρι πού μπορούσα να φτάσω ούτε πώς θα εξελιχθεί η πορεία μου. Δεν ήμουν φιλόδοξη ή ανταγωνιστικό άτομο, αλλά είχα έναν σκοπό: να ζήσω αξιοπρεπώς μέσα από τη δουλειά μου. Οταν η κόρη μου μού λέει «μαμά, μου λένε πολύ καλά λόγια για σένα, μου λένε και κομπλιμέντα», χαίρομαι, γιατί όλο αυτό βγάζει αγάπη και σεβασμό. Η κόρη μου νιώθει υπερήφανη για μένα. Εγώ νιώθω υπερήφανη όμως για το παιδί μου. Μου έτυχε αυτή η ευλογία, να έχω μια πολύ καλή κόρη στη ζωή μου.
