Η «Ημερη» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, μία από τις πλέον δυνατές και ζοφερές νουβέλες του, μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου Πορεία (Τρικόρφων 3-5 και 3ης Σεπτεμβρίου 69, 2108210991) σήμερα στις 9 μ.μ., στις 9, 10, 16, 17 23, 24, 30, 31 Μαΐου, στις 6 μ.μ., σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Νταλιάνη.
Η παράσταση, εμπνευσμένη από το έργο, τη ζωή και τη φιλοσοφία του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα, επιχειρεί μια σύγχρονη, εσωτερική ανάγνωση στην έννοια της πτώσης, σωματικής, ηθικής και υπαρξιακής. Ο Ντοστογιέφσκι τοποθετεί στο κέντρο της αφήγησης έναν άνδρα, που μονολογεί πάνω από το άψυχο σώμα της γυναίκας του. Ενα παραλήρημα ενοχής, μίσους, αγάπης και αυτοδικαίωσης. Ο Γιάννης Νταλιάνης προχωρεί ένα βήμα παραπέρα, δίνει φωνή και στη γυναίκα, που στο πρωτότυπο παραμένει σιωπηλή. Μια φωνή γεμάτη ζωή που, καθώς επιζητεί την επαφή, φιμώνεται γιατί αποτελεί κίνδυνο και απειλή για τους νόμους μιας πατριαρχικής κοινωνίας. Τελικώς μέσα από την αναμέτρηση δύο κόσμων, του ανδρικού λόγου και της γυναικείας σιωπής, αναδύεται μια σκηνική «ανατομία» της εξουσίας, της αγάπης και της εσωτερικής αποξένωσης.
Το θέατρο Θησείον μετατρέπεται σε ένα παράδοξο ενεχυροδανειστήριο αναμνήσεων και ματαιωμένων ονείρων. Εκεί όπου τα αντικείμενα αποκτούν φωνή και οι άνθρωποι προόρισται να απολέσουν τη δική τους. Η αφήγηση εξελίσσεται ανάμεσα σε σκιές, αντανακλάσεις και μουσικές παρεμβολές, σε έναν χώρο όπου το φως, ο ήχος και η σιωπή λειτουργούν ως δραματουργικά εργαλεία. Η παράσταση διατηρεί τη μεταφυσική ατμόσφαιρα του Ντοστογιέφσκι, ενώ συνομιλεί με το σήμερα, με έναν κόσμο που συνεχίζει να εγκλωβίζει, να απομονώνει, να τιμωρεί.
Ο έρωτας μετατρέπεται σε πράξη εξουσίας, η αγάπη σε εμμονή και η λύτρωση σε αδιέξοδο. Ενας άνδρας, θύμα μιας ανυπόστατης συκοφαντίας, απομακρύνεται από την κοινωνία και ανοίγει ένα ενεχυροδανειστήριο. Εκεί, μέσα στην ψυχρή του μοναξιά, γνωρίζει μια ορφανή κοπέλα, ένα πλάσμα αθώο και ανεξάρτητο, που αγωνίζεται να επιβιώσει. Της προτείνει να παντρευτούν, εκείνη δέχεται, αλλά ο γάμος τους μετατρέπεται σε έναν λαβύρινθο φόβου και αμοιβαίας αδυναμίας.
Η σιωπή της γίνεται καθρέφτης της δικής του ενοχής. Η πτώση είναι αναπόφευκτη. Σκηνικά: Νατάσσα Τσιντικίδη, κοστούμια: Ιώβη Φραγκάτου, φωτισμοί: Χάρης Δάλλας, μουσική: Ορέστης Ντάντος, χορογραφία – κίνηση: Διονύσης Νικολόπουλος. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Γιάννης Νταλιάνης, Ιώβη Φραγκάτου, Δήμητρα Σταύρου, Γιώργος Κορομπίλης, ακούγεται η φωνή του Δημήτρη Πιατά.
