Από τις «Σέρρες» μέχρι το «YFSF» η αγαπημένη ηθοποιός αποδεικνύει πως δεν φοβάται τις προκλήσεις. Μιλά για τις μεταμορφώσεις, τη μητρότητα, την οικογένεια, την Ελλάδα της ακρίβειας και τη ζωή που, όπως λέει, είναι πάλη αλλά και χαρά
- Της Μαρίας Ανδρέου
Η Μαριλού Κατσαφάδου ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών που έχουν καταφέρει να χτίσουν τη δική τους ξεχωριστή πορεία, με συνέπεια, ταλέντο και πολλή δουλειά. Κόρη του σημαντικού ηθοποιού Θοδωρή Κατσαφάδου και της αξέχαστης ηθοποιού Χριστίνας Βαρζοπούλου μεγάλωσε μέσα στο θέατρο, όμως ποτέ δεν επαναπαύτηκε στο όνομά της. Αντιθέτως, σε λίγα χρόνια συμπληρώνει 20 χρόνια δημιουργικής παρουσίας στον χώρο, έχοντας αφήσει το δικό της στίγμα τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο.
Το κοινό την αγάπησε μέσα από επιτυχημένες σειρές όπως οι «Σέρρες», οι «Μαύροι πίνακες», το «Μην ψαρώνεις» και το «Ποιος Παπαδόπουλος;», ενώ φέτος κλέβει τις εντυπώσεις στο Νο 1 σόου της ελληνικής τηλεόρασης, το «YFSF» στον ΑΝΤ1, αποδεικνύοντας πως διαθέτει όχι μόνο υποκριτικό ταλέντο, αλλά και μια εντυπωσιακή ικανότητα στις μεταμορφώσεις.
Με καταγωγή από τη Μάνη, η 39χρονη ηθοποιός είναι παράλληλα μια αφοσιωμένη μητέρα ενός 8χρονου αγοριού, καρπού του γάμου της με τον ηθοποιό Χρήστο Ζαχαριάδη, με τον οποίο διατηρεί άριστες σχέσεις μετά τον φιλικό χωρισμό τους το 2024.
Η ίδια μιλά στο «ENJOY» για τη μεγάλη επιτυχία του «YFSF», τη βαθιά σχέση που είχε με τη μητέρα της, τη στήριξη που συνεχίζει να βρίσκει στον πατέρα της, Θοδωρή Κατσαφάδο, αλλά και για τη δύσκολη περίοδο της απώλειας, όταν βρισκόταν στις Σέρρες για τα γυρίσματα της σειράς του Γιώργου Καπουτζίδη και δεν μπορούσε πια να σηκώσει το τηλέφωνο για να μοιραστεί μαζί της τη χαρά της ημέρας.
Σήμερα η Μαριλού Κατσαφάδου συνεχίζει να προχωρά μπροστά με δύναμη, χιούμορ και αισιοδοξία, παίρνοντας καθημερινά κουράγιο από τον γιο της, από την αγάπη του κόσμου και από τη χαρά της δημιουργίας.
Μαριλού, πώς είπες το μεγάλο ναι για τη συμμετοχή σου στο πιο επιδραστικό σόου της φετινής σεζόν; Μεγάλη η επιτυχία του «YFSF» στον ΑΝΤ1, αναμφίβολα. Και μόνο που συντονίζονται το βράδυ της Κυριακής μαζί σας 2.5000.000 τηλεθεατές, αυτό τα λέει όλα. Γιατί οι αριθμοί λένε τη δική τους αλήθεια…
Μαρία, ζούμε μεγάλη χαρά και ευλογία. Με πήραν τηλέφωνο από τον ΑΝΤ1 αν είμαι διαθέσιμη και ευτυχώς εκείνη την περίοδο μόλις είχα τελειώσει τις θεατρικές μου υποχρεώσεις και είχα αποφασίσει ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θέλω να δουλέψω ξανά στο θέατρο για να κάνω επιτέλους διακοπές με τον 8χρονο γιο μου. Και να μη θέλω εγώ, άλλωστε, τα έχει κανονίσει αυτός με τους συμμαθητές του, άρα ας πω όχι… Αλλωστε το «YSFS» τελειώνει μέσα Ιουλίου. Η παραγωγή και στο παρελθόν μού είχε κάνει πρόταση, αλλά είχα πολύ τρέξιμο στο θέατρο και ήταν πρακτικά αδύνατο. Και καλύτερα που δεν έγινε τότε, γιατί δεν ήμουν έτοιμη. Η ενασχόληση με το «YFSF» είναι πάρα πολύ απαιτητική. Είναι καθημερινή δουλειά με πάνω από 13 ώρες εργασίας και πρέπει να είσαι σε πολύ καλή φόρμα, και σωματικά και ψυχικά, για να πεις ότι μπαίνω στη διαδικασία να υποδυθώ έναν άλλο καλλιτέχνη και να το κάνω σοβαρά, χωρίς να το γελοιοποιώ. Το προσπαθώ υπεύθυνα και βάζω και όλη την ενέργεια και την καρδιά μου σε αυτό. Αλλά τώρα που τα συζητάμε, νιώθω ότι το «YFSF» με κυνηγούσε και το κυνηγούσα κι εγώ, και βρεθήκαμε οι δυο μας την κατάλληλη στιγμή. Το έχω κι εγώ ανάγκη, γιατί με ανεβάζει πολύ ψυχολογικά, τόσο δημιουργικά όσο και στην επαφή μου με τον κόσμο. Τόσο η σειρά «Σέρρες», του Γιώργου Καπουτζίδη, όσο και το σόου «YFSF» έχουν καταφέρει σε εμένα κάτι πολύ ιδιαίτερο: να γνωρίσω μια πτυχή του εαυτού μου την οποία αγνοούσα. Δηλαδή, τώρα ανακαλύπτω ότι μπορώ να τα καταφέρω με το act των μεταμορφώσεων και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά.
Πώς εισπράττεις αυτή την αγάπη, την αγκαλιά και την αποδοχή του κόσμου; Κάθε Τετάρτη που γίνονται τα γυρίσματα κατακλύζουν το Kapa Studio, στο Μαρκόπουλο, 300 άτομα και κάθονται μαζί σας και τα απολαμβάνουν, δίνοντας οχτώ ώρες από τη ζωή τους… Πρέπει, πλέον, να έχουν περάσει πλέον πάνω 1.500 άτομα και πληροφορούμαι ότι είναι σε λίστα αναμονής χιλιάδες…
Είδες πόσο πολλή ανάγκη έχει στις μέρες ο κόσμος τη χαρά, το γέλιο, το τραγούδι, το χορό; Κάθε Κυριακή οι τηλεθεατές περιμένουν πώς και πώς το σόου και στα γυρίσματα της παραγωγής στέκονται με υπομονή στην ουρά να πουν το ονοματεπώνυμό τους και να πάρουν τον αριθμό της θέσης τους για το στούντιο. Ζούμε πολύ δύσκολους καιρούς, στενωπούς οικονομικά και στενάχωρους, μελαγχολικούς. Για πολλούς ανθρώπους το να έρθουν και να παρακολουθήσουν δωρεάν ένα τέτοιο σόου με τόσους πολλούς καλλιτέχνες είναι μια ξένοιαστη, διασκεδαστική έξοδος, που δεν συμβαίνει εύκολα στους καιρούς μας. Γιατί το «YFSF» είναι ένα πανάκριβο σόου, υψηλών προδιαγραφών. Πρόκειται για μια πολύ λαμπερή παραγωγή, σε ένα φανταστικό στούντιο, με αξιόλογους συντελεστές. Τι να πω γι’ αυτό το κοινό; Οτι είναι υποστηρικτικό; Οτι μας δείχνει με χίλιους τρόπους την αγάπη του σε όλους μας; Δεν δέχομαι αυτό που μου λένε ότι ο κάθε παίκτης έχε τη δική του κερκίδα από πιστούς και φανατικούς θαυμαστές. Ολους μας αγαπούν και μας χειροκροτούν με την ίδια ζέση. Και αυτή την αγάπη του κόσμου την εισπράττω τόσο στον δρόμο, όταν περπατάω, όσο και στη λαϊκή ή στο σούπερ μάρκετ που πάω για τα ψώνια μου. Αυτό το συζητώ συχνά με την αγαπημένη μου Σόφη Ζαννίνου, που και εκείνη μου λέει το ίδιο. Το «YFSF» είναι trend, must, είναι η απόλυτη επιτυχία. Μου λέει ένα παιδί στο σούπερ μάρκετ: «Μαριλού, αν μπορούσα θα έβαζα κάθε βράδυ σε όλους σας 12 απλόχερα». Με συναρπάζει και εμένα, λοιπόν, που όλη την εβδομάδα θα ασχοληθώ με το τραγούδι που θα μου δώσουν, με το πώς θα μπω στο πετσί του ρόλου, στην εμφάνιση, στην κίνηση, θα μάθω τους στίχους, θα πλησιάσω τη φωνή, θα μπω στο μυαλό του ερμηνευτή. Για τον χρόνο που έχουμε όλοι μας, είναι ένας άθλος. Kάθε φορά αναλαμβάνω την κάθε μεταμόρφωση με την πρόθεση να κερδίσω και να αναμετρηθώ με τις αντοχές μου. Αλλωστε, η κάθε νίκη έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα και ηθικό έρεισμα.
Ποια μεταμόρφωση σε έχει συγκινήσει βαθιά μέχρι σήμερα; Σε έχουμε δει από Βίκυ Μοσχολιού, έως Ιουλία Καλλιμάνη και Θέμη Αδαμαντίδη…
Αναμφισβήτητα της Βίκυς Μοσχολιού. Και αυτό δεν στο λέω τυχαία. Για μένα η Βίκυ Μοσχολιού ήταν σπουδαία ερμηνεύτρια και τραγουδίστρια, μια από τις πιο ωραίες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου, που έχει πει μοναδικά τραγούδια και μιλούσε μέσα από αυτά με την ψυχή της. Η Βίκυ Μοσχολιού είχε εξαιρετική δισκογραφία και για μένα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, γιατί ήταν η αγαπημένη τραγουδίστρια της μαμάς μου, την οποία έχασα πρόσφατα. Οι μνήμες όταν τραγουδούσα μού κατέκλυσαν το μυαλό. Οταν είχε πεθάνει η Μοσχολιού, η μητέρα μου, θυμάμαι, μου είχε πει ότι δεν «έφυγε» απλώς μια υπέροχη καλλιτέχνις, αλλά ένας βαθιά πιστός άνθρωπος και, πάνω από όλα, ένας πολύ καλός άνθρωπος. Και είχε βουρκώσει. Τη συμπαθούσε πάρα πολύ και τη γνώριζε προσωπικά. Θα τολμούσα να πω ότι της έμοιαζε και λίγο φυσιογνωμικά. Είχαν και οι δυο τους την αισθητική των γυναικών αυτής της εποχής. Εν τω μεταξύ, τη Βίκυ Μοσχολιού την είχα γνωρίσει κι εγώ στη σειρά «Love Sorry», σε ένα επετειακό σόου που είχε πάρει μέροςμ και την είχα δει στα γυρίσματα. Στη σειρά έπαιζε η μαμά μου, η Χριστίνα Βαρζοπούλου.
Υπάρχουν σήμερα τραγουδίστριες σαν τη Μαρινέλλα, τη Δούκισσα, τη Μοσχολιού, την Καίτη Γκρέυ;
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν τέτοιες τραγουδίστριες σήμερα. Με τον θάνατο της Μαρινέλλας ζήσαμε το τέλος μιας εποχής. Οι γυναίκες αυτές έζησαν φτώχεια, πόλεμο, ξενιτιά και οι στίχοι που τραγουδούσαν ήταν ζωντανή μνήμη για εκείνες. Τις εξέφραζε ο πόνος τους. Δεν ερμήνευαν χαλαρά τον χωρισμό, την ανέχεια, την αγάπη, τον ξεριζωμό. Τα ερμήνευαν βαθιά και ουσιαστικά γιατί τα είχαν ζήσει. Ο κάθε λαϊκός τραγουδιστής, από τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Μπιθικώτση μέχρι τον Διονυσίου, την Μπέλλου και τον Τσιτάνη, όπου και αν τραγουδούσαν -από ταβέρνα μέχρι στα Δειλινά και στα Αστέρια ή και σε στάδια-, ήξεραν πώς να επικοινωνούν με τον κόσμο, που για εκείνους ήταν ένα πολύ σημαντικό κοινό και όχι κάτι ευτελές. Οι τραγουδιστές αυτοί εξέφρασαν τον πόλεμο, την Κατοχή, την ασιτία, την αντίσταση, την ξενιτιά, τον πόνο, τα όνειρα, τον εμφύλιο, τη χούντα. Ηταν κράμα της εποχής τους. Δεν μπορούν τραγουδιστές που έχουν ζήσει σήμερα στην αφθονία και στον υπερκαταναλωτισμό να τραγουδήσουν για την πείνα. Ναι, έχουμε βιώσει Μνημόνια και οικονομική κρίση, αλλά δεν έχουμε σταθεί στο συσσίτιο.
Οι ανδρικές μεταμορφώσεις είναι δύσκολες;
Πάρα πολύ. Και στον Θέμη Αδαμαντίδη δυσκολεύτηκα και στο επεισόδιο της Eurovision που έκανα τον τραγουδιστή Baby Lasagna. To να αλλάζεις φύλο φυσικά έχει και ενδιαφέρον. Πιστέψτε με, όμως, την κάθε μεταμφίεση δεν την παίρνω ως μια αστεία περίπτωση, ούτε θέλω σε κάθε εμφάνισή μου να βγάλω την κωμική πλευρά του θέματος. Πρόθεσή μου δεν είναι να παίξω τον κάθε μου ρόλο κωμικά. Αν συμβεί αυτό, θα έχω αποτύχει. Για μένα δεν περνά καν ως ιδέα να γελοιοποιήσω αυτόν που υποδύομαι. Υπάρχει μια καθαρότητα, ένα δρώμενο που πρέπει να βγάλω εις πέρας. Και αυτή η στάση μου ως ηθοποιός αφορά και το δράμα και την κωμωδία και τη σαπουνόπερα. Τον κάθε ρόλο μου τον αντιμετωπίζω με σοβαρότητα, έτσι είμαι και ως άνθρωπος στη ζωή μου. Αφού όταν έκανα το Baby Lazania λέω στον γιο μου: «Τώρα που η μαμά έβγαλε μουστάκι, θα την αγαπάς;» Και μου απάντησε: «Μαμά, μην είσαι σε όλα τόσο σοβαρή, χαλάρωσε…».
Η αλήθεια είναι ότι με το επεισόδιο της Eurovision γελάσαμε πάρα πολύ και αυτός είναι ο στόχος. Είπαμε, δε, τόσες φορές το «Ferto» που το κατάπιαμε… μαζί με Espresso Macchiato. Για μένα το τραγούδι του Ακύλα είναι πολύ ψαγμένο. Μιλάει για τα κενά μας και το πώς τα γεμίζουμε με υλικά αγαθά. Πολύ έξυπνο τραγούδι. Ο τρόπος που το δούλεψε ο Φωκάς Ευαγγελινός μέσα σε τρία λεπτά το act ήταν καταπληκτικός. Τι πρώτος, τι δέκατος, ο Ακύλας και το τραγούδι του ήταν πολύ φιλοσοφημένα και μας έδωσαν και μεγάλη χαρά.
Και με τα μπουζούκια τι σχέση έχεις; Την Ιουλία Καλλιμάνη με ποια οπτική την προσέγγισες;
Εχω να πάω σε μεγάλες πίστες από τα 20 μου, στα φοιτητικά μου χρόνια. Στα μπουζούκια πηγαίναμε και κάναμε πάρτι με το σχολείο για να μαζέψουμε χρήματα και να κάνουμε εκδρομές. Εχω πάει ελάχιστες φορές σε νυχτερινά κέντρα και οπότε πήγαινα, παρατηρούσα πάντα τον κόσμο γύρω μου πώς εκφράζουν την ερωτική καψούρα τους, αν πέφτουν στα πατώματα για τον χωρισμό τους και στο ποτό. Εχει ένα ενδιαφέρον να πνίγεις τον ερωτικό πόνο με τραγούδια. Την Ιουλία Καλλιμάνη την είχα δει μια φορά στο ΤΟΚΥΟ και πριν από λίγες μέρες τής τηλεφώνησα και της είπα: «Βοήθησέ με να σε καταλάβω, πες μου συμβουλές». Η κοπέλα πολύ ευγενικά μου είπε ότι είναι μια γυναίκα που εργάζεται στη νύχτα και ότι μέσα στις υποχρεώσεις της είναι να ξεσηκώσει το κοινό που έχει έρθει για να τη δει και να ξεφαντώσει και διασκεδάσει με την καρδιά του. Ετσι κάνει διάλογο μαζί του, κάτω στα τραπέζια, για να υπάρχει σύνδεση, επικοινωνία. Με έβαλε με μιας στη φιλοσοφία της.
Δύσκολο θα έλεγα…
Ναι. Αλλά μου αρέσει να πηγαίνω μπροστά, να εξελίσσομαι. Είναι και η θεωρία μου αυτή: κοιτάμε μπροστά, συνεχίζουμε, πάμε για άλλα… Είμαι, άλλωστε, παιδί αυτή της εποχής της τεχνολογίας, της ταχύτητας, της υπερπληροφόρησης. Είναι η εποχής μας έτσι που δεν μας δίνει και πολύ χρόνο για να σκεφτούμε. Ολα είναι μπαμ και κάτω και όλο και πιο γρήγορα. Ο χρόνος είναι χρήμα και φτάνεις σε ένα σημείο να μην έχεις χρόνο ούτε για να πενθήσεις. Συνεχώς βιώνεις γεγονότα χωρίς να έχεις τον χρόνο να τα αναλύσεις.
Η τηλεοπτική σειρά «Σέρρες» τι ήταν για σένα;
Για μένα είναι όλες οι άλλες τηλεοπτικές μου δουλειές και οι «Σέρρες». Οι «Σέρρες» είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Τότε είχα χάσει και τη μαμά μου και ήθελα να την πάρω τηλέφωνο να της πως τι έγινε σε κάθε γύρισμα, αλλά δεν μπορούσα πια. Από τις Σέρρες, όμως, πήρα πολλή αγάπη από τον κόσμο. Θυμάμαι ότι με σταματούσαν στον δρόμο και μου έλεγαν «να ξέρεις ότι θα σε ήθελα για φίλη ή για φιλενάδα μου. Είσαι αυθεντικός τύπος, τόσο γλυκιά. Η Χρύσα είναι πρώτη». Οι «Σέρρες» αγαπήθηκαν σε όλες τις σεζόν από τον κόσμο και ήταν μια σειρά από τις λίγες που μπήκαν μέσα στο σπίτι μας και μας άλλαξαν τον τρόπο σκέψης. Μιλούσαν για ήρωες που από επιλογή γύρισαν στον τόπο τους και θέλησαν να τον κάνουν καλύτερο, παρόλο που στην αρχή δεν τους ήθελαν και τόσο. Αυτοί γύρισαν στην πατρίδα τους για να μείνουν, για να τους αποδεχτούν και να περάσουν όμορφα. Η σειρά ήταν πολύ επιδραστική και βοήθησε πολύ στις σχέσεις γονιών και παιδιών. Και για μένα είναι μια σειρά-είδος: «Σέρρες» και τέλος.
Τι είναι για σένα η ζωή;
Η ζωή είναι πάλη, αλλά είναι και χαρά. Γιατί σε αυτόν τον κόσμο πήραμε το δώρο της ζωής και πρέπει να το χαρούμε κιόλας. Και δεν μου αρέσει αυτό που λένε «να είμαστε καλά εμείς, η οικογένειά μας και οι φίλοι μας και να καεί όλο το άλλο σύστημα». Οχι, θέλω όλη η γειτονιά μου, η χώρα μου, ο κόσμος να είναι καλά, ειρηνικά. Να υπάρχουν αγάπη, ηρεμία και ευτυχία. Γιατί αν ο διπλανός σου δεν έχει να φάει, οργίζεται, έχει νεύρα κι εσύ δεν είσαι καλά.
Πώς κόρη και πατέρας μπήκατε στη σειρά του ΑΝΤ1 «Σούπερ – Ηρωες στο σούπερ μάρκετ»;
Μεγάλη μας η χαρά που παίξαμε στη σειρά του Γιάννη Μπέζου, ενός από τους πιο γενναιόδωρους συναδέλφους του θεάτρου μας. Με τους ήρωες που παίζουν στη σειρά του ΑΝΤ1 «Σούπερ Μάρκετ» πολλές φορές ταυτίζομαι. Πρώτον, γιατί μου αρέσει πολύ η βόλτα στο σούπερ μάρκετ και, δεύτερον, γιατί έχω και κολλήματα με το σούπερ μάρκετ. Θα κάτσω αρκετή ώρα. Πρώτα από όλα για να μυρίσω και να ανοίξω όλα τα μαλακτικά και μετά να πάρω το μαλακτικό που είναι βαθιά χωμένο μέσα, καθώς αφού εγώ άνοιξα τα μαλακτικά και οι άλλοι θα έχουν κάνει το ίδιο. Επίσης, μπορώ να γίνω σπαστική με τα γραμμάρια κι εκεί θυμήθηκα τον ρόλο του μπαμπά μου, που έλεγε στην υπάλληλο ακριβώς πόσα γραμμάρια ήθελε και ούτε ένα παραπάνω. Επίσης, μπορώ να μπω στο σούπερ μάρκετ και να μη θυμάμαι γιατί πήγα να πάρω αρχικά. Στο σούπερ μάρκετ πλέον μπαίνεις και καταλαβαίνεις τι σημαίνει ακρίβεια, κάνοντας μια βόλτα από τις ντομάτες, τα κεράσια, τα απορρυπαντικά, τα τυριά, το λάδι. Βλέπεις ότι δεν πάμε καλά στην οικονομία ως χώρα. Δεν ξέρω πώς αντέχουν τα ελληνικά νοικοκυριά με αυτή την ακρίβεια.
Μίλησες για τον Γιάννη Μπέζο. Τι είναι για σένα αυτός ο ηθοποιός;
Οπως σας είπα, ο Γιάννης Μπέζος είναι ένας ηθοποιός – σκηνοθέτης, αλλά πάνω από όλα συνάδελφος. Το ζητούμενό του σε μια σειρά είναι να αναδειχθεί ο συνάδελφός του και όχι ο ίδιος. Αυτός είναι πολύ χορτασμένος από όλα. Δεν το νοιάζει να βγει μπροστά. Θα σπρώξει τον νέο συνάδελφο για να πει αυτός το αστείο, την ατάκα του, να του δώσει χώρο να φανεί. Είναι πολύ γενναιόδωρος, γλυκός, βοηθητικός και άνθρωπος με χιούμορ.
Πόσα χρόνια ηθοποιός;
Από το 2007. Δεν θα μπορούσα να γίνω κάτι άλλο με μαμά τη Χριστίνα Βαρζοπούλου και μπαμπά τον Θοδωρή Κατσαφάδο. Το 2027 θα έχω κλείσει 20 χρόνια δημιουργικής δουλειάς. Από τις «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζίδη, όπου έπαιξα με τον αξέχαστο φίλο μου Πάνο Νάτση, μέχρι τις σειρές «Μην ψαρώνεις», «Ποιος Παπαδόπουλος;», στους «Μαύρους πίνακες» και στο θέατρο από το «Blue Train», στο «Οικογένεια Τσεκμέ», και το «Οποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του», αλλά και το «Sugar» και πόσα ακόμα που ξεχνώ… Μια όμορφη πορεία και συνεχίζουμε…
Πώς βλέπεις την Ελλάδα σήμερα;
Τι να πω; Εχουμε περάσει Μνημόνια, πανδημία, ακρίβεια… τα πάντα όλα, πλην πολέμου. Είμαστε μια ευλογημένη χώρα, με πολλές άτυχες επιλογές. Μια χώρα που έχει πλούτο, ομορφιές, σε καλή γεωγραφική θέση, Ιστορία, πολιτισμό, αλλά με συνεχείς λανθασμένες επιλογές. Ο κόσμος, δυστυχώς, υποφέρει. Πολλά νεύρα και θλίψη. Ο χώρος μου για να επιβιώσει κάνει τρεις και τέσσερις δουλειές μέσα στον χρόνο. Τα παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό, αφού ακόμα και με τα πτυχία που έχουν δεν έχουν πολλές επιλογές για να προκόψουν, να ζήσουν στο δικό τους σπίτι, να κάνουν οικογένεια. Δεν φτάνουν τα λεφτά. Και στις επιχειρήσεις, δεν τα δίνουν όλα, φοβούνται πια. Δεν είναι εύκολο να εμπιστευτείς συνέταιρο. Εχουμε μπει όλοι μέσα στο τριπάκι της καχυποψίας.
Και τα πράγματα είναι καλύτερα έξω;
Και εκεί υπάρχει ακρίβεια, αλλά υπάρχουν υψηλοί μισθοί. Στην Ελλάδα είναι τα πάντα όλα ακριβά και οι μισθοί στα 1.000 ευρώ. Αρα, καλύτερα να μένεις στην Ελβετία και την Αγγλία. Με 4.000 μισθό, δίνεις και 1.500 ευρώ ενοίκιο για 15 τετραγωνικά. Εδώ, με 1.000 ευρώ μισθό, δίνεις 600 ευρώ ενοίκιο για 60 τετραγωνικά και τον μισό μήνα δεν έχει να φας. Για αυτό σας λέω για ατυχείς επιλογές. Μετά χάνουμε και τον εαυτό μας, μέσα σε αυτήν τη γενικευμένη θλίψη που επικρατεί και παίζουμε ρόλους μέσα στην καθημερινότητα.
Συνεχίζεις όμως να χαμογελάς, να παλεύεις. Πού οφείλεις όλη αυτήν τη μαχητικότητα;
Στους γονείς μου. Εκείνοι με έφτιαξαν έτσι. Αυτή είναι η αρχή των πάντων. Είμαι υπερήφανη γι’ αυτούς. Μένω δίπλα στον πατέρα μου και τον χαίρομαι πλέον και σαν λατρεμένο παππού. Κάνει πολύ καλή δουλειά με το εγγόνι του. Τώρα που η μητέρα μου έφυγε από τη ζωή, ο μπαμπάς για μένα είναι από τις βασικές μου προτεραιότητες. Με τον πατέρα μου πάντα είχα πολύ καλή σχέση. Ο πατέρας μου μού μίλησε για αξίες. Στην οικογένειά μας το χρήμα δεν είναι η μεγαλύτερη αξία, αλλά η αγάπη, η σχέση, το πνεύμα, ο σεβασμός. Εχω μεγάλη στήριξη ηθική από τον πατέρα μου και όταν χώρισα, εκείνος ήταν δίπλα μου. Επίσης ο γιος μου μού δίνει μεγάλη χαρά στη ζωή. Τα παιδιά με την ανεμελιά και την αθωότητά τους σου δίνουν χαρά. Το παιδί σίγουρα με άλλαξε. Με έκανε να βγω από το εγώ μου, να μοιράζομαι. Λατρεύω το παιδί μου και αυτή την αφιλτράριστη αθωότητά του.
