Τα μέτρα άγριας λιτότητας που ψήφισε άρον άρον η κυβέρνηση την προηγούμενη εβδομάδα άνοιξαν τον δρόμο για την έκτη δόση των δανείων από την τρόικα, συνολικού ύψους 8 δισ. ευρώ.
Η ημερομηνία καταβολής της δόσης παραμένει ανοιχτή, αλλά οι δανειστές μας γνωρίζουν ότι το Ελληνικό Δημόσιο μένει από ρευστό τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου. Την Παρασκευή, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης (Eurogroup) έδωσαν το πράσινο φως για την καταβολή της έκτης δόσης από πλευράς Ευρωπαϊκής Ενωσης και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Αλλά και η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι θα συστήσει «το πρώτο ήμισυ του Νοεμβρίου» να αποδεσμευτεί η έκτη δόση του δανείου προς την Ελλάδα. Το ΔΝΤ καταβάλλει τα 2,2 δισ. ευρώ από τα 8 δισ. της έκτης δόσης και έχει συνδέσει τη συμμετοχή του με την εξεύρεση λύσης, η οποία θα καθιστά βιώσιμο το ελληνικό χρέος. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν αναμένεται έγκριση για την αποδέσμευση του ποσού πριν από τα τέλη της εβδομάδας και αφού έχουν ολοκληρωθεί οι Σύνοδοι Κορυφής στις Βρυξέλλες.
Ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλος έσπευσε να πανηγυρίσει, καθώς η καταβολή της συγκεκριμένης δόσης είχε μετατραπεί σε σίριαλ και οδήγησε σε σκληρά εισπρακτικά και άλλα μέτρα. Κατά τον κ. Βενιζέλο, η απόφαση του Eurogroup «είναι ένα θετικό βήμα που έρχεται ως συνέχεια της χθεσινής υπερψήφισης από τη Βουλή των Ελλήνων του νομοσχεδίου με το οποίο διασφαλίζονται οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2012 και τίθενται οι βάσεις για τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές».
Η σαραντάχρονη διαδρομή για τον εφιάλτη από το 1974 μέχρι και σήμερα
Το δημόσιο χρέος στο τέλος του 2012, χωρίς «κούρεμα», θα είναι 391 δισ. ευρώ ή 172,7% του ΑΕΠ. Το μέγεθος είναι εφιαλτικό και το θεμελιώδες ερώτημα πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία στοιχειώνει την πολιτική ελίτ της Μεταπολίτευσης και την αστική τάξη της χώρας. Το 1974 το χρέος ήταν 18,9% του ΑΕΠ, μέγεθος διαχειρίσιμο ακόμα. Το 1981 ανήλθε στο 31,2% του ΑΕΠ, το 1990 στο 80,7%, το 1993 στο 111,6%, το 2004 στο 108,5%, το 2009 στο 120,5%, για να βρεθεί στο τέλος του 2001 στο 161,8% και στο 172,7% του χρόνου.
Τα προαναφερόμενα μεγέθη αποδεικνύουν το έγκλημα που συντελέστηκε στη διάρκεια 40 ετών. Στις αρχές του 2010 ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αδυνατούσε να καταλάβει τι συνέβαινε με τα δημόσια οικονομικά. Οι υπουργοί του υπόσχονταν αυξήσεις και επιδόματα στους ψηφοφόρους τους με πρωτοφανή άνεση, καθώς ήταν δεύτερη φύση τους η παραποίηση της αλήθειας. Τον Μάιο εκείνου του χρόνου ένας πελιδνός πρωθυπουργός από το Καστελόριζο ανακοίνωσε την είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο και τη «σύσφιγξη» των σχέσεων με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που είχε ο ίδιος μυστικά ξεκινήσει έναν μήνα μετά τις εκλογές του 2009.
Η υπόθεση και με την αρωγή των χρεοκοπημένων Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας εμφανίστηκε, σαν σφουγγάρι που θα έσβηνε όλες τις αμαρτίες των προηγούμενων ετών. Λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός επέμενε ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να κάνει αναδιάρθρωση του χρέους, στην οποία όμως σέρνεται τώρα με το «κούρεμα» που θα επισημοποιηθεί κατά πάσα πιθανότητα την ερχόμενη Τετάρτη.
Οταν το καλοκαίρι ο πρωθυπουργός έχρηζε αντιπρόεδρο τον συν-αρχηγό του Βαγγέλη Βενιζέλο, το τοπίο είχε μεταβληθεί ριζικά. Η οικονομία έδειχνε να μην ξυπνά από το βαθύ κώμα, η προσωρινή ύφεση γινόταν μόνιμη και οι αρμόδιοι, πλήρως αναξιόπιστοι, ψέλλιζαν βαλκανικού τύπου δικαιολογίες.
Ηταν τότε εν μέσω θέρους που ο συνταγματολόγος υπουργός Οικονομικών έριξε στο τραπέζι τον όρο «επιλεκτική χρεοκοπία». Τη συνόδευσε με ένα παραμύθι και έκλεισε την αφήγησή του με την υπενθύμιση ότι έπειτα από δύο ή τρεις εβδομάδες θα είναι όλα μια χαρά. Τελικά αποδείχθηκε ότι μόνο έτσι δεν ήταν!
Δ.Γ. Παπαδοκωστόπουλος
