Ας υποθέσουμε ότι είσαι πολιτευάμενος και όχι εμπορευάμενος. Εχεις ματώσει δίπλα στον συχωρεμένο τον Αντρέα για τον σοσιαλισμό. Διετέλεσες επιτελάρχης στη στρατιά του ασυγχώρητου Σημίτη και τραυματίστηκες στη μάχη για τον εκσυγχρονισμό. Το χαμόγελό σου αστραποβολά καθαρότητα και η περπατησιά σου είναι πιο λεβέντικη κι από τσολιά στο Σύνταγμα. Κι εκεί που λες να πάρεις τη σύνταξή σου και να γιατρέψεις τις πληγές στο τσακισμένο (πλην καλογυμνασμένο) κορμί σου και να πιεις τις πίνες κολάντες σου σ’ ένα φτωχικό τσαρδί στη Σύρα του Βαμβακάρη, έρχεται φουριόζο το μπορνιόκο, φορτσάτη η κολούμπρα, τουρμπινάτος ο μαύρος ντουβρουτζάς! Βρήκανε, λέει, σε μια κόγχη τραπέζης στην Σουιτσερλάνδη (Ελβετία) κάτι ψιλά. Δικά σου! Επεμψε τα νούμερα, τα ονόματα και τους κώδικες η σουραύλω η Λαγκάρντ στον μπαγλαμά τον Παπακωνσταντίνου. Αυτός κάπου τα ’χασε, κάπου τα ξέχασε, κάπου τα ’δωσε. Τα βάλανε οι μπιστικοί του σ’ ένα σερβάν της γιαγιάς όπου σ’ ένα συρτάρι είχε και οικογενειακές φωτό με τις ξαδελφούλες του. Μια χαθήκανε οι λαγκάρντειες καταδόσεις, μια που βρεθήκανε σπίτι του Βαγγέλη (Βενιζέλου) κι άλλη μια που ήταν πετσοκομμένες.
Αποταμίευση
Αν και το στόρι δεν το έχω συγκρατήσει ιδιαίτερα, ενθυμούμαι ότι η λίστα της σουραύλως (ένεκα ραμφοειδούς μύτης ο χαρακτηρισμός και όχι για τίποτ’ άλλο) ξαναστάλθηκε από Γαλλία με χρέωση του παραλήπτη (Ελλην φορολογούμενος). Λείπανε, λέει, δυο τρία ονόματα (οι ξαδελφούλες του μπαγλαμά). Ομως το όνομα της συζύγου του πολιτευάμενου και όχι εμπορευάμενου ήταν εκεί εξαρχής. Ο πολιτευάμενος το είχε λησμονήσει και στην αρχή είπε ότι δεν έχει καμία σχέση. «Το πολύ πολύ να έχω το τριχίλιαρο (σε δραχμές) από το βραβείο για τη σχολική έκθεση περί αποταμίευσης» σκέφτηκε κι έπεσε ήσυχος για ύπνο.
Ομως, επειδή ο ακάματος νους του εργάζεται και τη νύχτα, κάπως θυμήθηκε ότι πρέπει να έχει μια σχέση με το ποσόν. «Βρε λες να είναι της συζύγου; Για τα παιδιά; Χμμμ, μάλλον» αποφάνθηκε ο δικός μας. Ακολούθως του άστραψε και μια άλλη, πιο προχωρημένη ιδέα: «Κάτι ψιλά έχω κι εγώ εκεί. Τα είχα βάλει για συμβολικούς λόγους, επειδή ο Καποδίστριας έγραψε το Σύνταγμα της Ελβετίας. Ναι! Ολίγα ψιλά είναι δικά μου!» κατέληξε ο αδάμας του ημεδαπού σοσιαλιστικού εγχειρήματος. Καληνύχτα σας…
Παναγιώτης Λιάκος
