Οι αγορές σε θέλουν κούλη. Αυτοί που θέλουν να σε απεμπλέξουν θα σε καταντήσουν κούλη. Ωραίο μαθηματικό πρόβλημα…
Ο Λαρς φον Τρίερ είναι σκηνοθέτης και κατάγεται από τη Δανία. Εχει την ίδια πατρίδα με τον Πολ Τόμσεν, αλλά δεν είναι ίδιες περιπτώσεις. Οι Ελληνες σινεφίλ ουδέποτε συγχέουν τις δύο προσωπικότητες λόγω εθνικότητας, αν και ουκ ολίγοι θα προσεύχονταν να περιλάβει έναν παρόμοιο χαρακτήρα ο Λαρς φον Τρίερ σε κάποια από τις ταινίες του. Για… ευνόητους λόγους. Στις παραγωγές που σκηνοθετεί δεν πας για μια εμπειρία έξω καρδιά. Δεν θα γελάσεις, αλλά ίσως ψυχαγωγηθείς. Εξήγηση για το τελευταίο ρήμα δεν παρέχεται διότι είναι κρίμα να κάνεις μεγάλη χαλάστρα σε νεοσύλλεκτους θεατές. Λάβετε μια μικρή χαλάστρα: χωριά καθαρμάτων ξεπαστρεύονται, ο πλανήτης καταστρέφεται από ουράνιο σώμα, το οποίο υποτίθεται ότι θα περνούσε ξυστά. Οι άνθρωποι, παραδομένοι στις ορμές, στον εγωισμό, στα πάθη και τα λάθη τους, ούτε που βλέπουν τη θεϊκή μήνιν να τους έρχεται. Αργά αλλά σταθερά η αμεριμνησία δίνει τη θέση της στον απόλυτο χαμό. Ενα προς ένα τα γεγονότα «κουμπώνουν» και καταλήγουν εκεί που πρέπει: στη Δικαιοσύνη*. Αυτό ίσως να είναι η πιο ευγενική εμμονή του κ. Τρίερ. Η Δικαιοσύνη. Ο,τι δεν έχουν οι άνθρωποι το ποθούν.
Dogville
Ο Τρίερ ψυχολογικά δεν είναι ενήλικος. Ούτε παιδί. Είναι έφηβος. Αν κάνεις τον κόπο να διαβάσεις τι λέει στις συνεντεύξεις, θα το καταλάβεις. Η ζωτικότητά του είναι εκρηκτική, σαν τις ορμόνες που κυβερνούν τις νεανικές συνειδήσεις και κάνουν παρέλαση στις παρειές με την… ακμή τους. Πρόσφατα έκανε μια δήλωση παιδαριώδη. Ισως και προεφηβική: επειδή έκοψε τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, φοβάται μη τυχόν «χαλάσει» καλλιτεχνικά.
Εφερε μάλιστα, σε συνέντευξη που παραχώρησε, παραδείγματα καλλιτεχνών, το μεγαλείο των οποίων ταύτισε με τα παραισθησιογόνα. Λες και το ελάττωμα είναι το κλειδί της τέχνης και η παραίσθηση ορίζει το κάλλος. Σαν να πεις ότι η Ελλάδα θα χάσει την ομορφιά της, τη γραφικότητά της, τον υπέροχο καιρό της και τα ατού της αν δεν κυβερνούν Εφιάλτες, απατεώνες, λαμόγια και ασίγαστα επιτήδειοι βουλιμικοί της εξουσίας! Ως Ελληνες είμεθα καλλιτέχνες και θα περνούσαμε πολύ καλύτερα δίχως τους προαναφερθέντες «μάγους» της τέχνης της ψηφοθηρίας.
*Αν θέλετε να ξεκινήσετε την επαφή σας με τα έργα του Λαρς φον Τρίερ, να νοικιάσετε το «Dogville».
Παναγιώτης Λιάκος
