Η σκαπάνη αποκάλυψε στον χώρο της Απτέρας εντυπωσιακά γλυπτά των Απόλλωνα και Αρτέμιδας
Από τη
Γιώτα Βαζούρα
Δύο αδέρφια ήρθαν στο φως από την αρχαιολογική σκαπάνη στην Κρήτη! Πρόκειται για δύο μοναδικά και εντυπωσιακά γλυπτά μικρού μεγέθους, που απεικονίζουν τη θεά του κυνηγιού Αρτέμιδα και τον θεό του φωτός και της μουσικής Απόλλωνα. Τα αγαλματίδια (ύψους 54 εκατοστών με τη βάση τους) εντοπίστηκαν στο πλαίσιο συστηματικής ανασκαφικής έρευνας της Εφορείας Αρχαιοτήτων, που διεξάγεται στον αρχαιολογικό χώρο της Απτέρας υπό τη διεύθυνση της επίτιμης αναπληρώτριας προϊσταμένης Βάννας Νινιού – Κινδελή, με χρηματοδότηση της Περιφέρειας Κρήτης.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, η Αρτεμις (η οποία μάλιστα ήταν και η προστάτιδα θεά της Απτέρας) έχει κατασκευαστεί από χαλκό, σε αντίθεση με τον αδελφό της, ο οποίος έχει φιλοτεχνηθεί από μάρμαρο. Οπως έχει γίνει γνωστό, το γλυπτό της θεάς βρέθηκε από τους ανασκαφείς σε εξαιρετικά καλή κατάσταση, με τα άκρα του να σώζονται σε ακέραια μορφή.
Περίτεχνη βάση
Η θεά του κυνηγιού ήταν τοποθετημένη σε περίτεχνη χάλκινη βάση και απεικονίζεται με κοντό ζωσμένο χιτώνα, σε έντονο διασκελισμό, έτοιμη να εκτοξεύσει τα βέλη της προς πάσα κατεύθυνση. Εντύπωση προκαλεί, μάλιστα, το γεγονός ότι κατάφερε να διατηρηθεί το ένθετο λευκό υλικό που είχε χρησιμοποιηθεί από τον γλύπτη της για να αποδοθεί η ίριδα των ματιών της.
Το δεύτερο άγαλμα, εκείνο του αδερφού της Απόλλωνα, είναι πιο λιτό στην εμφάνισή του, ωστόσο και αυτό διασώθηκε σε καλή κατάσταση. Στο στήριγμά του φαίνεται ξεκάθαρα το ερυθρό χρώμα με το οποίο ήταν βαμμένο.
Οπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, τα δύο μοναδικά έργα γλυπτικής πιθανότατα είχαν εισαχθεί από καλλιτεχνικά κέντρα εκτός της Κρήτης. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ήταν τοποθετημένα σε κόγχη τοίχου και κοσμούσαν το οικιακό ιερό μιας πολυτελούς ρωμαϊκής οικίας. Η χρονολόγησή τους μπορεί να προσδιοριστεί στο β’ μισό του 1ου με αρχές του 2ου μ.Χ.
Στον αρχαιολογικό χώρος της Απτέρας, της πιο ισχυρής πόλης της δυτικής Κρήτης κατά τα μινωικά χρόνια (οι κάτοικοι της οποίας ήταν δεινοί τοξότες), σώζονται λαξευτοί θαλαμωτοί τάφοι, ερείπια ναών, ένα θέατρο της ρωμαϊκής περιόδου, οικοδομήματα δεξαμενών αλλά και κτίρια της βυζαντινής περιόδου.
Οπως φανερώνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα, η Απτέρα κατοικήθηκε από τον 8ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 7ο αιώνα μ.Χ., οπότε η πόλη εγκαταλείφθηκε εξαιτίας ισχυρού σεισμού και των επιθέσεων των Σαρακηνών Αράβων.
Οι γραπτές πηγές και τα αποτελέσματα των έως τώρα ανασκαφικών ερευνών δείχνουν ότι η περίοδος της μεγαλύτερης ακμής της ήταν οι πρώιμοι ελληνιστικοί χρόνοι (τέλος 4ου – 3ος αι. π.Χ.), οπότε ισχυροποιήθηκε και οικονομικά και πολιτικά, και άρχισε να κόβει δικό της νόμισμα.
