Το βιβλίο-καταπέλτης του Καρλ Χάιντς Ροτ για τον πρώην πρωθυπουργό (!) που αποδέχθηκε την παραίτηση από μια καθολική απαίτηση των οφειλών! Η ιστορία των επανορθώσεων μέσω διεθνών συμβάσεων και η πληρωμή σε ράβδους χρυσού
Από τον
Νίκο Ελευθερόγλου
Ένα βιβλίο βόμβα κατά του Βερολίνου και της γερμανικής ελίτ για τις Γερμανικές αποζημιώσεις και μάλιστα δια χειρός ενός Γερμανού Ιστορικού, αποτελεί ίσως ένα από τα καλύτερα”όπλα” στη μάχη της διεκδίκησης των οφειλομένων από τους διαδόχους του Γ Ράιχ. Παράλληλα αποκαλύπτει στις σελίδες του και τον περίεργο ρόλο του Κώστα Σημίτη, που ως πρωθυπουργός αποδέχτηκε να παραιτηθεί η Ελλάδα από μια “καθολική απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων και να επικεντρωθεί μόνο στην καταβολή του γερμανικού χρέους!” Ο λόγος για τη μελέτη που πραγματοποίησε ο Κάρλ Χάιντς Ροτ, (διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Αμβούργου και διδάκτορας της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης) και έγινε βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη (σε μετάφραση της Σ. Μαριάτου) και κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες.
Σε 135 σελίδες
Στις 135 σελίδες του αναδεικνύει όχι μόνο τα εγκλήματα που έκαναν οι Ναζί στη χώρα μας δομώντας την ανάλυσή του στις οικονομικές επιπτώσεις αλλά αποδομεί τους ισχυρισμούς του Βερολίνου με συγκεκριμένα στοιχεία και αριθμούς ότι δήθεν δεν οφείλει τίποτε στη χώρα μας. Ο Κάρλ Χάιντς Ροτ συνδέει τη σημερινή κρίση που βιώνει η Ελλάδα ως απότοκο των συνεπειών της οικονομικής καταστροφής που προκάλεσε η κατοχή με τη λεηλασία κάθε πλούτου της ελληνικής οικονομίας. Τέλος προτείνει ως μορφή αποζημίωσης τη μεταφορά μέρους του χρυσού ( σε ράβδους) που έχει συσσωρεύσει στα υπόγειά της η Μπούτεσμπανγκ.
Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο τον συγγραφέα να κάνει την ανάλυσή του ξεκινώντας από την άγνωστη ιστορία με πρωταγωνιστή τον Κώστα Σημίτη.
Γράφει: ” Το κατ απακοπή ποσό των 7,1 δις δολλαρίων (αγοραστικής αξίας 1938) το οποίο περιλάμβανε τις δαπάνες κατοχής συμφωνήθηκε κατά τις διαπραγματεύσεις αποτελεί αδιάβλητο κατά το διεθνές δίκαιο σημείο εκκίνησης για όλες τις περαιτέρω σκέψεις διότι η Συμφωνία του Παρισιού για τις επανορθώσεις ναι μεν ανεστάλη εκ των πραγμάτων από τη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για το γερμανικό χρέος αλλά δεν ακυρώθηκε! (σσ το ποσό αυτό σε αναλογία του 2010 ήταν 106,5 δις δολάρια). Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν η ελληνική κυβέρνηση απαίτησε επανειλημμένως την καταβολή των επανορθώσεων που δικαιούνταν. Πάντως στο ξεκίνημα του νέου αιώνα περιόρισε σημαντικά τις απαιτήσεις της. Το 2001 ο πρωθυπουργός Σημίτης, σύστησε νέα εξεταστική επιτροπή για την αποσαφήνιση του ζητήματος των επανορθώσεων στην οποία συμμετείχε ως σύμβουλος ο Ελληνογερμανός Ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ. Σύμφωνα με τις συστάσεις της επιτροπής, η Ελλάδα όφειλε να παραιτηθεί στο μέλλον από μια καθολική απαίτηση και να επικεντρωθεί στην καταβολή του γερμανικού χρέους το οποίο είχε εκτιμηθεί από τους εμπειρογνώμονες της Ραιχσμπάνγκ σε θέματα κατοχής στην τελική έκθεση της 12ης Απριλίου 1945 σε 476.000.000 Μάρκα με διόρθωση ως προς τον πληθωρισμό”!
Στο βιβλίο όμως ξεσκεπάζεται ένα ακόμη ψέμα που επιχείρησαν να παρουσιάσουν κάποιοι κατά του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την υπόθεση Μάξ Μέρτεν. Γράφει ο Χάιντς Ροτ “Κατά το διάστημα που ακολούθησε της απόφασης του 1953, η ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε επανειλημμένως αγωγή στη Βόννη, κυρίως το 1956. Το επόμενο έτος ενέτεινε τις πιέσεις με τη σύλληψη ενός εγκληματία πολέμου στη διάρκεια ταξιδιού του στην Ελλάδα., του τότε επικεφαλής της Διοικητικής και Οικονομικής Διεύθυνσης , του διοικητή της Βέρμαχτ Θεσσαλονίκης-Αιγαίου Μαξ Μέρτεν. Ο Μέρτεν καταδικάστηκε δυο χρόνια αργότερα από Στρατοδικείο των Αθηνών σε 25 χρόνια καθειρξη, αλλά μερικούς μήνες αργότερα απελάθηκε στη Δυτική Γερμανία. Η Δυτική Γερμανία τίμησε την απόφαση του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή …κατόπιν διαπραγματεύσεων η ελληνική κυβέρνηση έλαβε τον Μάρτιο του 1960 μια εφάπαξ πληρωμή ύψους 115 .000.000 Μάρκων. Σε μια σημείωση στα πρακτικά η ελληνική κυβέρνηση επισήμανε για προληπτικούς λόγους ότι με τη συμφωνία αυτή οι εκκρεμείς απαιτήσεις επανορθώσεων σε καμία περίπτωση δεν έχουν εκπληρωθεί.”
Στη συνέχεια ο συγγραφέας απαντά στο ερώτημα “Ποιός πληρώνει”.
“Πρώτον θέλουμε να αντικρούσουμε το επιχείρημα ότι η Συμφωνία του Παρισιού για τις πολεμικές επανορθώσεις είναι “περσινά ξινά σταφύλια” μόνο και μόνο επειδή έχουν παρέλθει σχεδόν εβδομήντα χρόνια από τη συναψή της, παρόλο που κατά το διεθνές δίκαιο δεν έχει τεθεί εκτός ισχύος. Παραδείγματος χάρη το γερμανικό εξωτερικό χρέος έναντι ιδιωτών πιστωτών που χρονολογείται από το 1924 εξυπηρετούνταν κανονικά μέχρι την οριστική λήξη του τη δεκαετία του 1980 ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του Λονδίνου για το γερμανικό χρεος… Αγγίζει λοιπόν τα όρια του κυνισμού το να απορρίπτει η γερμανική κυβέρνηση τις ελληνικές αξιώσεις για πολεμικές επανορθώσεις αντιτάσσοντας το επιχείρημα ότι η παρέλευση τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος είναι πρωτοφανής στην ιστορία των πολεμικών επανορθώσεων….”.
Η λεηλασία της Ελλάδας από τη Siemens και άλλες επιχειρήσεις του Βερολίνου
Ο Χάιντς Ροτ υποστηρίζει επίσης ότι εκείνοι που οργάνωσαν τις λεηλασίες σε βάρος της ελληνικής οικονομίας ήταν και οι μεγάλες επιχειρήσεις της εποχής, που όμως και σήμερα είναι ακόμη κυρίαρχες στη γερμανική οικονομία (Siemens, ΤHYSSEN , και κατασκευαστικές εταιρείες).
Και ο συγγραφέας καταλήγει αφού προτείνει να ανοίξει τα χρηματοκιβώτια της η Μπούντεσμανγκ, ” η γερμανική ελίτ πρέπει να έρθει αντιμέτωπη με ένα πρόγραμμα το οποίο εδράζεται στην ιστορική και ηθική ευθύνη της και συνδέει τη μέχρι σήμερα εκκρεμή καταβολή εξιλέωσης για τις λεηλασίες και τις καταστροφές που διέπραξε στην Ελλάδα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο με μια αρχική βοήθεια για την ανασυγκρότηση της χώρας η οποία επλήγη από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-09 και την επακόλουθη οικονομική ύφεση. Η Γερμανία εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941 και τα επόμενα 3,5 χρόνια της κατοχής λεηλάτησε τη χώρα ανελέητα…Προτείνουμε τα χρέη αυτά να εξοφληθούν μέσω της μεταβίβασης ενός σημαντικού μέρους των αποθεμάτων χρυσού της Μπούντεσμπαγκ σε ράβδους”.
