Ποιοι είναι οι τρεις βασικοί πυλώνες παράτασης του βίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ.
«Το πολιτικό κόστος του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι, σε σχέση με το κοινό του, από τη δυσαρέσκεια των γονέων των παιδιών των ιδιωτικών σχολείων. Επομένως (η κυβέρνηση) δεν έχει και κανένα λόγο να το πάρει πίσω»!
21/10/2015 Δημήτρης Σεβαστάκης, βουλευτής Σάμου με τον ΣΥΡΙΖΑ, αναλύοντας στο «Κοινωνία Ωρα MEGA» γιατί οι ψηφοφόροι του κόμματός του δεν θα θίγονταν από την αύξηση του ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία – άρα το μέτρο δεν θα έπρεπε να ανακληθεί μια και αφορούσε τους… άλλους.
Οι βασικοί πυλώνες παράτασης του βίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. είναι τρεις: Πρώτος και βασικός είναι η καλλιέργεια φρούδων ελπίδων και η δικαιολόγηση των απανωτών διαψεύσεών τους με την εφεύρεση πανίσχυρων εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, οι οποίοι κατορθώνουν την τελευταία στιγμή και με ανομολόγητα μέσα να κάμψουν την «ατσάλινη» θέληση και βούληση των «επαναστατών» της Αριστεράς να αντισταθούν μέχρι τέλους. Η ευκολία με την οποία προβαίνουν στην κυβίστηση οι εμπροσθοφύλακες του ηχηρού «ΟΧΙ» (που μεταμορφώθηκε σε περίτρανο «ΝΑΙ») για να υπερπηδήσουν με φορά προς τα πίσω τις διακηρυχθείσες από εκείνους «κόκκινες γραμμές» φανερώνει ότι ουδέποτε πίστεψαν σε αυτές, και καταδεικνύει τον καλπάζοντα πολιτικό αμοραλισμό τους.
Δεύτερη πηγή ισχύος της κυβέρνησης της Αριστεράς είναι η καλλιέργεια διχασμού και η απεγνωσμένη προσπάθεια κάθετης διαίρεσης της κοινωνίας. Τα μαρξικά προπαγανδιστικά εργαλεία που διαθέτει ο μηχανισμός διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας ο οποίος εξυπηρετεί τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς είναι πολλά και η περίοδος της οικονομικής κρίσης, όπου οι διαθέσιμοι πόροι επιβίωσης της κοινωνίας έχουν μειωθεί δραματικά, ευνοεί την πρόκληση αισθημάτων φθόνου και μνησικακίας. Οι διακηρύξεις του κ. Κυρίτση για φορολογική επιβάρυνση όσων ψήφισαν «Ναι» στο δημοψήφισμα του 2015 ούτε τυχαίες είναι ούτε μια παρόρμηση της στιγμής. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. για ποικίλους λόγους -ψυχολογικούς και πρακτικούς- ποντάρει στο αίσθημα του κοινωνικού, προσωπικού και πολιτικού ρεβανσισμού. Εξ ορισμού, η προσήλωση σε αριστερές κι αριστερίστικες ιδεοληψίες και η προσδοκία για καλές επιδόσεις στην ταξική πάλη δεν συμβαδίζουν με καταστάσεις ευημερίας και κοινωνικής ειρήνης.
Ασφαλώς, η κλιμάκωση του αρνητισμού είναι μια ασχολία που έχει ανατεθεί σε όλα τα σημαίνοντα κυβερνητικά στελέχη και το εύρος των βολών του φθόνου δεν περιορίζεται στις οικονομικές επιδόσεις αλλά και στις πνευματικές: «Η αριστεία είναι ρετσινιά» σύμφωνα με τον υπουργό Πολιτισμού Μπαλτά, «η καριέρα είναι χολέρα» για τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Καρανίκα και είναι «παρά φύσιν αυτό που συμβαίνει σήμερα, τρεις ώρες Αρχαία και δύο Νέα Ελληνικά στην Α’ Γυμνασίου» για τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη, ο οποίος, μαζί με την Αγκυρα, διαφωνεί ότι συνετελέσθη γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους. Η επίθεση στις «υψηλότερες» τάξεις της οικονομίας συνδυάζεται με την περιφρόνηση προς τις πνευματικές επιδόσεις και την προσπάθεια αποτροπής δημιουργίας ανιόντων στοιχείων στην κοινωνία και στον πολιτισμό. Ολα και όλοι πρέπει να συντονίζονται με τους χαμηλότερους δυνατούς δείκτες για να επικρατούν στις αγέλες των τυφλών αποκτηνωμένων οι μονόφθαλμοι Κύκλωπες του μηδενισμού.
Οι «κολασμένοι»
Οι σχεδιαστές της κυβερνητικής πολιτικής πιστεύουν ακράδαντα στην αποτελεσματικότητα των μαζών των «κολασμένων» και θεωρούν ότι μπορούν να τους προσφέρουν εύκολες και ανέξοδες νίκες ενάντια στους όποιους ικανούς και αριστεύοντες – αρκεί οι δεύτεροι να συνεχίσουν να μην έχουν επαρκή ηγεσία. Κι αυτό αληθεύει. Ενας μηχανισμός που παράγει και αναπαράγει υλική και πνευματική φτώχεια δεν μπορεί να ηττηθεί από μια ακέφαλη ομάδα ικανών ανθρώπων που δεν έχουν εμπνευσμένη ηγεσία.
Στην τρίτη θέση του βάθρου θρονιάζεται ένα φάντασμα. Κάτι που ουδέποτε υπήρξε ταλαιπωρεί επί δεκαετίες μια χώρα με λαμπρή Ιστορία και ανεκτίμητα πολιτισμικά αποθέματα: η «ηθική υπεροχή» της Αριστεράς. Η παράταξη που διακήρυξε το δικαίωμα των σλαβόφωνων της Μακεδονίας να κόψουν κομμάτι από την πατρίδα μας διακηρύσσει ότι πάντοτε καλύπτεται από την τήβεννο της Δικαιοσύνης, και οι πολλοί συναινούν. Αυτό συνέβη επειδή συναίνεσαν και οι περισσότερες ηγεσίες της Δεξιάς. Η επικράτηση του ΚΚΕ και όλων των προδρομικών μορφών του ΣΥΡΙΖΑ στον στίβο της διαμόρφωσης πεποιθήσεων, στην αγορά του πολιτισμού, στο Δημόσιο, σε όλους τους κλάδους της εκπαίδευσης και στα ΜΜΕ ήταν μια ευγενική χορηγία της ενοχικής Δεξιάς.
Υπό μίαν έννοια συνιστά τύχη αγαθή η κυβερνητική θητεία προσώπων που νομοθετούν… αθωωτικά για τους πολιτικούς με εξωχώριες εταιρίες. Η offshore Αριστερά είναι μια ευκαιρία για όλους τους Ελληνες να διαπιστώσουν πόσο πολύ κοστίζουν τα φαντάσματα που χόρτασαν αίμα την περίοδο 1944-1949 και τώρα διψούν για χρήμα και εξουσία. Το μάθημα κοστίζει πολύ αλλά θα χρησιμεύσει σε όλους.
Παναγιώτης Λιάκος
