Κάθε χώρα είναι ετοιμόρροπη αν κυβερνούν οι τιποτένιοι
Μια βόλτα αρκεί. Μια περιήγηση στην καρδιά της αρχαίας Αθήνας, η ψυχή της οποίας ενταφιάστηκε κάτω από τα τσιμέντα της νέας, φτάνει για να σου φανερώσει ποιο είναι το πρόβλημα σ’ αυτόν τον τόπο, από ποια πληγή πυορροεί η δυσώδης, κακοφορμισμένη πολιτική τάξη που κατέχει τόπο, ξοδεύει χρόνο και προσημειώνει συνειδήσεις.
Το οικονομικό, κοινωνικό, ψυχολογικό, εκπαιδευτικό, αλλά και πολιτειακό ζήτημα εξηγούνται σε απόσταση ελάχιστων βημάτων. Αρκεί να υπάρχει θέληση για ουσιαστική επικοινωνία με το τοπίο. Στη φωτογραφία νο 1 βλέπουμε μια άποψη από τον βωμό του Αγοραίου Διός, ο οποίος βρίσκεται στην Αρχαία Αγορά.
Στα δεξιά της φωτογραφίας δεσπόζει μια θαλερή δρυς. Σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας, αλλά και τη νύχτα, αυτό το ιερό δέντρο του Διός (και πριν από εκείνον ήταν της ίδιας της Γαίας) δονείται σύγκορμο από τα πτηνά που βρίσκουν καταφύγιο στα δυνατά κλαδιά του. Τα κελαϊδίσματα, μοναδικές κι ανεπανάληπτες συμφωνίες της φύσης, που εκδηλώνονται πολιορκώντας τις αισθήσεις, πακτώνονται στο σιωπηλό τοπίο και δημιουργούν μια υποβλητική αντίφαση, έναν εκστατικό γρίφο που αδυνατεί να απαντήσει ο επισκέπτης προσκυνητής. Αυτό που υπάρχει και κυριαρχεί στον τόπο είναι, άραγε, σιγή ή φασαρία; Κανείς δεν νοιάζεται, μόνο βαδίζει και αφουγκράζεται. Δυο δρασκελισμοί από το ιερό σε φέρνουν μπροστά στην πινακίδα που βλέπουμε στη φωτογραφία νο 2: «Παύλος Α’, Βασιλεύς των Ελλήνων, εφύτευσε την δρυν ταύτην Ιανουαρίου 1954».
Ενας βασιλιάς προσθέτει στον χώρο κάτι που ταιριάζει ιδανικά. Οι ρίζες κάθε ιεράς φηγού απλώνονται μέχρι την πρώτη αυγή του ελληνικού χρόνου. Ο Δίας και η Διώνη προσέφεραν χρησμούς και σημεία με το θρόισμα αυτών των δέντρων. Ετσι ηχεί το σιγοψιθύρισμα του απολύτου στα ώτα των μυημένων. Απ’ όλα τα δέντρα, ο βασιλεύς Παύλος Α’ επέλεξε, ορθότατα, αυτό. Και ο χρόνος δικαίωσε την επιλογή. Επί 62 έτη, ο βωμός και η δρυς επιβλέπουν τα πεπραγμένα μας και δεν φείδονται χάρης, αρμονίας και ευδαιμονίας για όποιον ευσεβή τα αναζητήσει εκεί. Το σωστό πάντα βγαίνει κερδισμένο από τον διάλογό του με τον χρόνο.
Στη φωτογραφία νο 3 βλέπουμε τα πεπραγμένα των βασιλέων της μικροψυχίας και των αυτοκρατόρων τού τίποτα. Πικρή αντίστιξη στα προηγούμενα είναι αυτή η πινακίδα -«Αμαλίας / Εθνικός Κήπος»-, που βρίσκεται σε μια από τις εξόδους του μετρό στο Σύνταγμα. Οι εκποιητές έθνους και λαού, οι συνήγοροι του Ατατούρκ και αρνητές της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, οι ψεύτες, οι πορτοφολάδες με τα δισεκατομμύρια και οι υποθηκευτές πολλών μελλοντικών γενεών φοβούνται τις λέξεις και, όταν δεν τις αλλοιώνουν, τις σβήνουν. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο. Ετσι έμαθαν.
Μια οδός Αμαλίας υπάρχει μπροστά από τη Βουλή, όπου στεγάζονταν τα παλιά ανάκτορα. Η Αμαλία δεν είχε ιδιότητα, αν πιστέψουμε την αχρειότητα της πρόθεσης του νάνου που παρήγγειλε έτσι την πινακίδα. Η Αμαλία δεν ήταν βασίλισσα. Φοβούνται ότι θα ανταριάσει το σύμπαν αν την οδό την αποκαλέσουν «Βασιλίσσης Αμαλίας». Τρέμουν μήπως διαλυθεί το πολίτευμα και αλλάξει, και ξηλωθούν σαν μισοστεγνωμένα τσιρότα αν ο κήπος αναγραφεί κατά τα ειωθότα της εποχής της ιδρύσεώς του, δηλαδή «Βασιλικός». Δίκιο θα έχουν για να φοβούνται. Με τέτοιους, οποιοδήποτε πολίτευμα μπορεί να καταρρεύσει. Κάθε χώρα είναι ετοιμόρροπη αν κυβερνούν οι τιποτένιοι.
Παναγιώτης Λιάκος
