Πώς ο Ι. Πολυχρονόπουλος, που δραστηριοποιείται στην αγορά των θαλασσών, προσπαθεί με κάθε τρόπο και πιέζει προς όλες τις κατευθύνσεις να «μπει» στο λιμάνι του Πειραιά, παρά την ύπαρξη δύο νόμιμων παραχωρησιούχων
Δουλειά του είναι τα απόβλητα. Και ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με τα πλοία. Και τα θέλει όλα ή όσο περισσότερα καταφέρει να πάρει, αφού η δουλειά πληρώνεται με το βάρος. Θέλει ακόμη και εκείνα τα απόβλητα που η διαχείρισή τους έχει ανατεθεί μέσω διαγωνισμών σε άλλους, όπως αυτά του ΟΛΠ. Αυτά λένε πολλοί για τον Γιάννη Πολυχρονόπουλο, τον βετεράνο επιχειρηματία της αγοράς διαχείρισης απορριμμάτων, που επί χρόνια μεσουράνησε στον Πειραιά και όχι μόνο.
Τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Αλλωστε, «στον έρωτα και στις business όλα επιτρέπονται» λένε κάποιοι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την επιθετική -όπως τη χαρακτηρίζουν- επιχειρηματική στρατηγική του για άνοιγμα των αγορών. Πολλοί, όμως, έχουν κουραστεί από τις συνεχείς προσπάθειές του να μπει σε αγορές που δεν μπόρεσε ή δεν επιχείρησε να κερδίσει μέσα από τις προβλεπόμενες διαγωνιστικές διαδικασίες. Μεταξύ αυτών και η Cosco, που έχει αναλάβει πλέον τη διοίκηση του λιμανιού και οχλείται συνεχώς για το θέμα. Και έτσι μοιάζει να θέλει να αλλάξει τις διαδικασίες, αναφέρουν πηγές που γνωρίζουν όσα συμβαίνουν στο λιμάνι.
Οι ισχυρισμοί
Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν παραγίνει, λένε ολοένα περισσότεροι, αναφερόμενοι στις πιέσεις που ασκεί για να αποκτήσει το δικαίωμα να δουλεύει στο λιμάνι παρά την ύπαρξη δύο νόμιμων παραχωρησιούχων με αυτή την αποστολή και ένα θεσμικό πλαίσιο που δεν του το επιτρέπει. Βέβαια, ο επιχειρηματίας ισχυρίζεται το αντίθετο. Αλλά με τις ενέργειες τις δικές του και τις ενέργειες εκείνων που συμπαρατάσσονται μαζί του έχει -λένε- προκαλέσει σύγχυση στους χρήστες.
«Δεν πρόκειται απλώς για έναν επίμονο επιχειρηματία» λένε όσοι παρακολουθούν με -κατά το δυνατόν ουδέτερη ματιά- τις κινήσεις του. «Πρόκειται για τον τυπικό Ελληνα επιχειρηματία της προηγούμενης γενιάς. Εναν άνθρωπο που, για να κερδίζει δουλειές, έχει μάθει να κινείται άψογα και στα σαλόνια της πολιτικής αλλά και στους διαδρόμους των υπηρεσιών των υπουργείων, όπως και στους ντόκους των λιμανιών» περιγράφουν κάποιοι. Ομως ο κ. Πολυχρονόπουλος δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο: Κατηγορήθηκε στο πρόσφατο παρελθόν για πράξεις ή παραλείψεις εταιριών του. Οπως ένα ναυάγιο, για το οποίο ορισμένοι ισχυρίζονται ότι δεν απομάκρυνε ποτέ πλήρως, ως όφειλε, από τον βυθό του λιμανιού του Πειραιά. Ακόμη τίποτε δεν έχει κριθεί όμως από τη Δικαιοσύνη, αν και η ώρα πλησιάζει, εκτιμούν όσοι παρακολουθούν την υπόθεση.
Σταχυολογώντας αυτά που ακούγονται στο λιμάνι, φήμες ή γεγονότα, καθίσταται σαφές γιατί ο επιχειρηματίας αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Από τον Νοέμβριο του 2014 ο όμιλός του, η Epe ή Environmental Protection Engineering S.A και άλλες οντότητες συμφερόντων του, άρχισαν να εγείρουν, μεταξύ άλλων, και θέματα διαδικασιών του ΟΛΠ σε σχέση με τα απόβλητα που προέρχονται από τις επιχειρήσεις ναυαγιαίρεσης και απορρύπανσης, και αυτών που προέρχονται από τις εργασίες για επισκευές στην περιοχή ευθύνης του ΟΛΠ.
Στο τέλος του 2014 ο Πολυχρονόπουλος πέτυχε, σύμφωνα με πληροφορίες, μια απάντηση προς την εταιρία του από τη Διεύθυνση Μελετών μέσω της Διεύθυνσης Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής του υπουργείου Ναυτιλίας (ΥΝΑ) σχετικά με πετρελαιοειδή μείγματα. Οχι βέβαια με απόφαση ή επίσημη έγκριση του υπουργείου (ή με τροποποίηση της σχετικής ΚΥΑ ούτε με κάποια άλλη συγκεκριμένη θεσμική διαδικασία), αλλά με μια απαντητική επιστολή μόνο προς την εταιρία του, που ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρει ότι τα πετρελαιοειδή μείγματα αναφέρονται μόνο σε υγρά απόβλητα. Σε οποιοδήποτε λεξικό ανατρέξει κανείς, πάντως, είναι προφανές ότι τα μείγματα αφορούν και στερεά. «Αρα προσπαθεί να βγάλει καταρχάς εκτός τον αναγνωρισμένο ανάδοχο που εξυπηρετεί το λιμάνι για τα στερεά απόβλητα» λέγεται στο λιμάνι.
Με την ίδια τακτική στις αρχές του 2015 η εταιρία συμφερόντων του κ. Πολυχρονόπουλου αποσπά άλλη απάντηση με επιστολή της αρμόδιας Διεύθυνσης του ΥΝΑ προς την εταιρία του -με θέση εντελώς διαφορετική από αυτήν του ΥΝΑ και του σχεδίου του ΟΛΠ- ότι τα απόβλητα επισκευής πλοίων δεν ανήκουν στις ευκολίες υποδοχής του λιμανιού. Ετσι, και πάλι μια επιστολή άνευ τυπικής ισχύος κατά τους συμμετέχοντες στην αγορά, που όμως βόλευε τον επιχειρηματία που κινείται κόντρα στον αναγνωρισμένο έπειτα από ανοιχτό διαγωνισμό ανάδοχο του λιμανιού, μπήκε στον χαρτοφύλακά του.
Επίσης με την ίδια προσέγγιση, τον Μάρτιο του 2015 η εταιρία του κ. Πολυχρονόπουλου με επιστολή της προς τον υπουργό και τον αναπληρωτή υπουργό ζητάει τον διαχωρισμό των αποβλήτων που προέρχονται από την επισκευή πλοίων στη ΝΕΖ από αυτά που προέρχονται από τη λειτουργία των πλοίων, θεωρώντας ότι η επισκευή πρέπει να εξυπηρετείται από όποιον ενδιαφερόμενο και όχι από τον ανάδοχο, όπως ορίζουν το ελληνικό και το κοινοτικό πλαίσιο.
Ο διαγωνισμός
Δηλαδή, με ένα «πινγκ πονγκ» επιστολών με κάποιους υπαλλήλους του υπουργείου Ναυτιλίας ο Πολυχρονόπουλος εμφανίζεται να πιέζει προς κάθε κατεύθυνση και υπηρεσία, προσπαθώντας να μπει στο λιμάνι.
Κάτι που θα μπορούσε, βέβαια, να επιδιώξει μέσω του διαγωνισμού που προκηρύχτηκε τον Οκτώβριο του 2014 από τον ΟΛΠ. Αλλά ο διαγωνισμός αυτός επιτάσσει μια μεγάλη επένδυση που πιθανόν να μην ήθελε να κάνει ο επιχειρηματίας. «Ισως γι’ αυτό να κινήθηκε επιθετικά με ενστάσεις (που απορρίφθηκαν), ώστε να τον ακυρώσει» εξηγούν οι επαΐοντες. Ή, ίσως, γιατί δεν θέλει όλα τα απορρίμματα, αλλά μόνο εκείνα τα απόβλητα που έχουν μεγάλα περιθώρια κέρδους…
Ο Πολυχρονόπουλος φτάνει το 2015 μέχρι του σημείου καταγγελιών, ακόμη και προς την Ε.Ε., ως προς την πρακτική που εφαρμόζεται από την Ελλάδα και τον ΟΛΠ, επί της οποίας το υπουργείο Ναυτιλίας έχει τοποθετηθεί υποστηρικτικά.
Η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής και το κουφάρι του «Αγίου Νεκταρίου»
Ολα όσα αναφέρονται παραπάνω ίσως να μην είχαν σημασία, εάν το ΥΝΑ δεν καθυστερούσε από τον Οκτώβριο του 2014 την έγκριση του σχεδίου διαχείρισης στερεών αποβλήτων του ΟΛΠ, που τελικά προχώρησε πέρυσι. Στο μεταξύ, όμως, οι διαδικασίες για τη μεταβίβαση του λιμανιού στην Cosco ολοκληρώθηκαν και τώρα ο επιχειρηματίας επιχειρεί να προσεταιριστεί διάφορους φορείς του Πειραιά, ζητώντας να «ανοίξει η αγορά», για να μπορεί να παίρνει και αυτός απορρίμματα. Αλλά όσοι ξέρουν καλύτερα την αγορά αυτή επισημαίνουν ότι η ύπαρξη καθημερινού σκληρού τιμολογιακού «ανταγωνισμού» σε έναν περιβαλλοντικά τόσο ευαίσθητο κλάδο ενέχει σοβαρούς κινδύνους.
Τα απόβλητα, και ειδικά τα επικίνδυνα, δεν αποτελούν μία από εκείνες τις δραστηριότητες όπου το να υπάρχουν πολλοί ανταγωνιστές σημαίνει και φθηνότερες και καλύτερες υπηρεσίες. Διότι φθηνότερα (σημειώνεται ότι ο Πειραιάς φέρεται ότι είναι ήδη από τα τιμολογιακά ανταγωνιστικά ευρωπαϊκά λιμάνια στις ευκολίες υποδοχής αποβλήτων) σημαίνει και υποδεέστερες υπηρεσίες. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία…
«Τίτλους τέλους» στις επιδιώξεις του Πολυχρονόπουλου αναμένεται να βάλει η ανεξάρτητη Ρυθμιστική Αρχή Λιμένων, που προκρίνει το σχέδιο διαχείρισης αποβλήτων του ΟΛΠ ως σύννομο. Βέβαια, όλη η αγορά περιμένει την επόμενη κίνηση του Γιάννη Πολ
υχρονόπουλου και την εξέλιξη της υπόθεσης του ναυαγίου του «Αγίου Νεκταρίου»: Ενα κουφάρι πλοίου, που φέρεται ότι έχει ανασύρει εταιρία συμφερόντων του, αλλά ευρέως λέγεται ότι έχει αφήσει μεγάλο μέρος του κάτω από τον προβλήτα Ι του ΟΛΠ.
Ο οποίος προβλήτας, όπως εικάζεται, εξαιτίας αυτού υπέστη καθίζηση και τώρα οι Κινέζοι θα πρέπει να δαπανήσουν δεκάδες εκατομμύρια για να τον επισκευάσουν. Και πιθανόν να τα ζητήσουν από τους υπευθύνους…
