Ανοίγουν σήμερα οι κάλπες, με τη ΔΑΠ να φαντάζει κυρίαρχη, την ΠΑΣΠ στο περιθώριο και την αποχή να κατισχύει
Θαμπωμένο παλιό ασημικό θυμίζει το άλλοτε κραταιό και ιδιαίτερα δραστήριο φοιτητικό κίνημα. Σήμερα ανοίγουν οι κάλπες των φοιτητικών εκλογών, χωρίς όμως τις «τυμπανοκρουσίες» του παρελθόντος ή τις παραδοσιακές θερμόαιμες κόντρες μεταξύ των εκπροσώπων των φοιτητικών παρατάξεων.
Προ μνημονίων τα πολιτικά κόμματα, και ιδιαίτερα η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, απέδιδαν μεγάλη βαρύτητα στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών, χρηματοδοτώντας αφειδώς τις παρατάξεις στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Σήμερα, με την κρίση και στα οικονομικά των κομμάτων να είναι εμφανής αλλά και με την αλλαγή στην ψυχολογία των φοιτητών, η παλιά αίγλη των εκλογών δείχνει να έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Οπως τα τελευταία 31 χρόνια, έτσι και φέτος οι παρατάξεις δεν αναμένεται να «ομονοήσουν» στην έκδοση κοινών αποτελεσμάτων. Η πτώση του ενδιαφέροντος από τους φοιτητές για τις εκλογές (που έχουν στραμμένο το ενδιαφέρον τους στο «survivor») αποτυπώνεται, εξάλλου, στα διαρκώς μειούμενα ποσοστά συμμετοχής. Το 2016 διαπιστώθηκε μια μεγάλη μείωση στη συμμετοχή, καθώς στις κάλπες προσήλθαν μόλις 75.000 φοιτητές, από τους περίπου 100.000 του 2015.
Σε ό,τι αφορά την «ισορροπία δυνάμεων», παραδοσιακά η φοιτητική παράταξη της Ν.Δ., η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, είναι αυτή που κάθε χρόνο έρχεται πρώτη και σε αυτή τη διαπίστωση συνηγορούν όλες οι παρατάξεις, παρόλο που εκδίδουν ξεχωριστά αποτελέσματα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, ίσως και καθοριστική, για την εσωτερική κατανομή ισχύος στη «γαλάζια» φοιτητική παράταξη ενδεχομένως να αποβεί η φετινή εκλογική μάχη, καθώς η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ βιώνει ακόμη μία εσωτερική διάσπαση.
Η καταβαράθρωση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ είχε επίπτωση και στη δύναμη της ΠΑΣΠ, που τα τελευταία χρόνια έχει πέσει στην τρίτη θέση, ενώ ενισχυμένη παρουσιάζεται η ΠΚΣ, η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ, που δεν είναι απίθανο να εδραιωθεί στη δεύτερη θέση. Αντίθετα με τον ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε κυβέρνηση, η φοιτητική παράταξή του εξακολουθεί να καταγράφει μονοψήφιο ποσοστό, καθώς την εκλογική «δεξαμενή» του αντλούν τα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως η ΕΑΑΚ.
