Πήρε από τη βασίλισσα Ελισάβετ εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας, με την ανοχή των Ενωτικών (των 10 εδρών)
Από τον
Γιώργο Τραπεζιώτη
Πολιτικό χαστούκι στη Μέι» ή μήπως «στροφή των Βρετανών προς την Ευρώπη», έπειτα από την πρώτη ψηλάφηση των επιπτώσεων του Brexit; Οποια απάντηση και να προτιμά να δώσει κανείς σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών, ένα είναι βέβαιο: το γεγονός ότι η Τερέζα Μέι δεν μπορεί πια να θεωρεί εαυτόν ως τη νέα «σιδηρά κυρία» της Βρετανίας!
Κερδίζοντας μεν τη μάχη της κάλπης, αλλά μη καταφέρνοντας να πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία που θα της έλυνε τα χέρια -και στις διαπραγματεύσεις για το Brexit-, η Μέι χθες, συνοδευόμενη από τον σύζυγό της, διάβηκε την πόρτα του Μπάκιγχαμ προκειμένου να συναντηθεί με τη βασίλισσα Ελισάβετ και να της ζητήσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης· μίας κυβέρνησης μειοψηφίας, που θα υποχρεωθεί να λειτουργεί υπό την ανοχή των Ενωτικών της Βόρειας Ιρλανδίας (DUP), μίας κυβέρνησης που «θα υποχρεωθεί να κάνει τα πρώτα της βήματα στηριζόμενη στα εύθραυστα πήλινα πόδια της», όπως σχολίαζαν χθες αναλυτές.
319 έδρες
Την ώρα λοιπόν που οι Συντηρητικοί μετρούσαν μόλις και μετά βίας 319 έδρες και απέφευγαν οποιαδήποτε αναφορά ή σχόλιο σε αυτό που περιέγραφαν ως «Hung Parliament» («Μετέωρο Κοινοβούλιο») οι δημοσιογράφοι, η Τερέζα Μέι αμέσως μετά τη συνάντησή της με τη βασίλισσα δήλωνε έξω από την πρωθυπουργική κατοικία: «Η κυβέρνηση στην οποία θα ηγηθώ θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει τη χώρα ασφαλή και να κάνουμε μια χώρα όπου καμιά κοινότητα δεν θα είναι απόκληρη».
Τόνιζε μάλιστα πως «αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι βεβαιότητα. Είχαμε τις περισσότερε ψήφους και τις περισσότερες έδρες. Μόνο με το DUP μπορεί (η κυβέρνηση) να παρέχει αυτή τη βεβαιότητα». Το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας θα καταλάβει 10 έδρες στο νέο Κοινοβούλιο, κάτι που σημαίνει ότι, αν τις αθροίσει κάποιος με εκείνες των Τόρις (319), τότε εξασφαλίζεται η πλειοψηφία που οριακά απαιτείται (326 έδρες από τις συνολικά 650).
Ωστόσο η «συγκατοίκηση» δεν θα είναι εύκολη. Στελέχη του DUP διαμήνυαν πως δεν προτίθενται να συμμετάσχουν σε κανενός είδους κυβέρνηση συνασπισμού, αφήνοντας όμως ανοιχτό ένα μικρό παράθυρο συνεννόησης. Κατά πληροφορίες του «Guardian», αυτό το «μικρό παράθυρο συνεννόησης» προέκυψε έπειτα από εκτεταμένες συνομιλίες που έγιναν με εκπροσώπους των Τόρις στη διάρκεια της νύχτας μετά το κλείσιμο της κάλπης. Πηγή του μικρού κόμματος δήλωνε: «Θέλουμε να γίνει κυβέρνηση. Εχουμε συνεργαστεί καλά με τη Μέι. Η εναλλακτική είναι ανυπόφορη. (…) Οσο ο Κόρμπιν ηγείται των Εργατικών, θα εξασφαλίσουμε να υπάρχει πρωθυπουργός των Τόρις». Τι απομένει να απαντηθεί; Τα ανταλλάγματα που θα ζητήσουν από τη Μέι οι Βορειοϊρλανδοί…
Σύμφωνα πάντως με την Ντάουνινγκ στριτ, τα βασικά στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης -Χάμοντ, Τζόνσον, Ραντ, Φάλον και Ντέιβις- θα παραμείνουν και στο νέο σχήμα.
Γκ. Λίνεκερ: Αυτογκόλ της χρονιάς η αποτυχία της πρωθυπουργού
«Αυτογκόλ της χρονιάς» χαρακτήριζε χθες η παλιά δόξα του βρετανικού ποδοσφαίρου Γκάρι Λίνεκερ την αποτυχία της Τερέζα Μέι να κερδίσει την αυτοδυναμία στις βουλευτικές εκλογές.
Μια μάχη που η ίδια προκάλεσε πριν από περίπου έναν μήνα, προκειμένου να ενισχύσει τη θέση της, σε μία περίοδο μάλιστα κατά την οποία οι Τόρις κατέγραφαν δημοσκοπικό double score έναντι των Εργατικών του Τζέρεμι Κόρμπιν. Τελικά, όμως, για ακόμη μία φορά αποδείχθηκε πως η κάλπη και για την ακρίβεια οι ψηφοφόροι είναι εκείνοι που καθορίζουν τη μοίρα των πολιτικών! Η -για αρκετούς- πρωθυπουργός «υπό προθεσμία» Μέι κινδυνεύει να γίνει η δεύτερη μετά τον Ντέιβιντ Κάμερον που ενδέχεται να «θανατωθεί» πολιτικά ελέω Brexit.
Στο εξής πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα πως η φήμη της δέχτηκε ισχυρότατο πλήγμα, την ώρα που οι πολιτικές μετοχές του «πολύ σκληρού για να πεθάνει» Κόρμπιν χτυπούν limit up. Επίσης, η Μέι το επόμενο διάστημα θα πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα πως ενώπιον των Ευρωπαίων θα είναι μία αδύναμη πολιτικός, που οι κινήσεις θα εξαρτώνται άμεσα από τις επιδιώξεις των πολιτικών αντιπάλων της και στο εσωκομματικό μέτωπο.
Από τις εκλογές της Πέμπτης αξίζει να κρατήσει κανείς και τη συντριπτική ήττα του ευρωσκεπτικιστικού UKIP, που δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε μία έδρα στο νέο Κοινοβούλιο.
