Βασανίζεσαι, μειώνοντας και υποτιμώντας συνέχεια τον εαυτό σου, χωρίς να του προσφέρεις βιώματα αγάπης
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Υπάρχουν κάποια παιδιά που, όταν πάνε να πούνε μάθημα, είτε εξετάζονται στο σχολείο είτε στο σπίτι, αντιδρούν ανάλογα με ποιον έχουν απέναντί τους. Αν, για παράδειγμα,εξετάζεις το παιδί σου και του ζητήσεις να πει το μάθημα στο σπίτι ή κάνετε μια επανάληψη και το κοιτάξεις με βλέμμα αυστηρό, δεν μπορεί να πει τίποτε! Αν το κοιτάξεις με αγάπη, λέει το μάθημά του μια χαρά. Με την αγάπη που εισπράττει, δουλεύει το μυαλό, θυμάται, ηρεμεί, δεν μπλοκάρει, δεν το πιάνει αυτό το μπλοκάρισμα του πανικού. Βλέπεις το παιδί σου να κοιτάει φοβισμένο και του λες: «Τι κοιτάς;» Κι όσο το μαλώνεις τόσο πιο πολύ νεκρώνει το μυαλό του και παγώνει. Δεν έχει τι να σου πει. Η αγάπη κάνει την ψυχή να ανθεί. Την κάνει να ακτινοβολεί. Κι εγώ γι’ αυτό μιλάω. Απ’ τη δική σου την αγάπη παίρνω κουράγιο και μιλώ. Και ήθελα και κάτι άλλο να σου πω… Να, τώρα πάλι θα μπερδευτώ. Και θ’ αρχίσω να σκέφτομαι ότι μ’ αγαπάς, προκειμένου να το θυμηθώ. Α, ωραία, το θυμήθηκα. Είδες; Πάλι έπιασε. Ακούω μέσα μου: «Δεν χρειάζεται να φοβάσαι. Ο απέναντί σου -εσύ!- σ’ αγαπά, σ’ αγαπά». Δεν το ‘χουμε καταλάβει ότι μας αγαπάει ο Θεός. Ούτε για την αγάπη των ανθρώπων είμαστε σίγουροι, ώστε να νιώθουμε εμπιστοσύνη.
Κάποιοι από εμάς νιώθουμε πολύ συχνά ότι δεν μας αγαπούν, διότι -δήθεν- δεν είμαστε άξιοι για την αγάπη. Μας έχει περάσει μια λανθασμένη εντύπωση αναξιότητας και έχουμε τσακίσει τον εαυτό μας μερικές φορές. Δεν έχουμε τονώσει καθόλου την αίσθηση της αξίας μας. Ομως δεν είμαστε ανάξιοι! Δεν μπορείς να νιώθεις ανάξιος εφόσον είσαι δημιουργία του Θεού. Ο Θεός δεν δημιούργησε ανάξια πλάσματα. Ο Θεός δεν δημιούργησε σκουπίδια.
Είμαστε δημιουργήματα του Θεού. Αρα, δεν είμαστε για πέταμα. Το ανάξιο και το βρόμικο μέσα μας είναι τα πάθη μας. Μα η κατασκευή μας, η φύση μας, είναι θείας προέλευσης. Είμαστε θεόπλαστο πλάσμα. Η ψυχή μας είναι θεόπλαστη. Το κορμί μας είναι θεόπλαστο. Γι’ αυτό και δεν είναι για πέταμα ούτε για υποτίμηση ή περιφρόνηση. Προσπάθησε να το καταλάβεις αυτό. Διότι, αλλιώς, βασανίζεσαι, μειώνοντας και υποτιμώντας συνέχεια τον εαυτό σου, χωρίς να του προσφέρεις καθόλου βιώματα αγάπης.
Αγάπα τον εαυτό σου. Αγάπα τον όμορφα. Με υγιή και σωστό τρόπο. Οπως αγαπάει εσένα ο Θεός. Τι κάνει ο Θεός προκειμένου να σε βοηθήσει, να σε χαροποιήσει και να σε κάνει να ζεις με ευτυχία; Σε αγαπά! Το ξέρεις κι εσύ: η αγάπη βγαίνει από παντού. Εκφράζεται μέσα απ’ όλα. Και από το βλέμμα. Και από μια κουβέντα που θα πεις ή δεν θα πεις. Αγάπη βγαίνει και απ’ την τρέλα που πουλάς και τα στραβά μάτια που θα κάνεις. Κι αυτό αγάπη είναι.
Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος», των εκδόσεων Αθως
