Η Θάλεια Νταλούκα μιλά για την παράσταση και τις εξομολογήσεις γυναικών που βίωσαν τον καρκίνο • Άρθρο «δημοκρατίας» Β. ΕλλάδοςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Λένε πως η ζωή θα συνεχιστεί… λέω κι εγώ να συνεχίσω». Είναι αυτό που δεν παραδεχόμαστε, που δεν συνειδητοποιούμε, που δεν κάνουμε πράξη, γιατί απασχολούμε το «είναι» μας με ασήμαντες λεπτομέρειες. Είναι ίσως τα πιο μεστά λόγια που μπορείς να ακούσεις στις μέρες μας… και θα μας τα συλλαβίσει, ώστε να βιώσουμε τη σημασία τους, από το σανίδι του Βασιλικού Θεάτρου η Θάλεια Νταλούκα. Εκείνη και ακόμη οκτώ γυναίκες, που έχουν εμπλακεί με τον καρκίνο, θα μας μεταφέρουν την εμπειρία τους μέσα από την παράσταση «Παρ’ όλα αυτά», που σκηνοθετεί η Γεωργία Μαυραγάνη και που καταφθάνει την Πέμπτη 10 Μαΐου στις 21.00.
Εννέα μαρτυρίες γυναικών για τον καρκίνο, λοιπόν, μας θυμίζουν πόσο σπουδαίο είναι να ζεις, να παλεύεις και να ξεπερνάς αυτά που βγαίνουν στον δρόμο σου. Θα ανέβουν στη σκηνή και θα μοιραστούν την εμπειρία τους. Αλλωστε στόχος της παράστασης είναι να μιλήσει ανοιχτά για την ασθένεια και τον πόνο της, αλλά και να δώσει την ευκαιρία στις συμμετέχουσες και στο κοινό μέσω της τέχνης να μετατρέψουν τη δύσκολη αυτή εμπειρία σε δημιουργία και ομορφιά.
«Δώρο Θεού μέσα από το κακό»
«Ηταν μια φοβερή εμπειρία για μένα, ένα δώρο Θεού… μέσα σε όλο αυτό το κακό που έζησα και στα προβλήματά μου. Ηταν κάτι που με κράτησε. Αν και στην αρχή ήμουν αρνητική και δεν ήθελα να εκτεθώ, τελικά μου έκανε καλό… και στην υγεία μου και στην ψυχολογία μου. Το δουλέψαμε ενάμιση χρόνο και η συνεργασία με τη Γεωργία ήταν εξαιρετική, μια και είναι ταλαντούχα και ευρηματική. Δεν ήξερα ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα, αλλά αφέθηκα και νομίζω ότι σε όλες μας αξίζει κατά κάποιον τρόπο. Στην παράσταση γνώρισα γυναίκες που νόσησαν όπως κι εγώ από τον καρκίνο του μαστού, αλλά και του εντέρου. Γίναμε φίλες και τώρα που κάνουμε παρέα βρίσκω συχνά κοινά σημεία. Ενα από αυτά είναι ότι αισθανόμαστε πως είμαστε παντοδύναμες, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε όλα.
Οι σκέψεις μας, η οργή, η στενοχώρια, όλα είναι ίδια. Τα έχουμε περάσει, τα έχουμε εγκλωβίσει μέσα μας και αυτά μας οδήγησαν εδώ» αναφέρει η Θάλεια Νταλούκα, που είναι συντηρήτρια έργων τέχνης και εκπαιδευτικός στο ίδιο αντικείμενο. Το θέατρο τη φόβισε πολύ, αλλά ήταν σίγουρα για εκείνη μια εμπειρία ζωής.
«Η διαδρομή και το ταξίδι ήταν μαγικά. Νόσησα την περίοδο που ο γιος μου έδινε πανελλήνιες και δεν λύγισα ούτε στιγμή. Δεν ήθελα να τον επηρεάσω. Είχα βέβαια μεγάλη συμπαράσταση από τον σύζυγό μου. Τώρα με καμαρώνουν και αισθάνονται και οι δύο περήφανοι για μένα που όλα πήγαν καλά και είμαστε καλά» επισημαίνει η ίδια. Το κείμενό της στην παράσταση συνδέεται άμεσα με τη δουλειά της. «Γίνεται ουσιαστικά ένας παραλληλισμός της ασθένειας και της πορείας του ανθρώπου με τη συντήρηση του χαρτιού… πώς γίνεται, πώς φθείρεται και πώς αποκαθίσταται. Ολο το έργο έχει στοιχεία από τις συνεντεύξεις μας» εξηγεί η ίδια και υπάρχουν πολλά που τη συγκινούν στα κείμενα των υπόλοιπων γυναικών του έργου.
Μια συνεκτική ιστορία ανθρωπιάς
Σαν οδοιπόροι στη δύσκολη διαδρομή τους μέσα από την ασθένεια, οι γυναίκες, πλέκοντας και δημιουργώντας μια συνεκτική ιστορία ανθρωπιάς, συναισθηματισμού, χαράς και λύπης, οδηγούν στην πρωταρχική επίδραση του θεάτρου. Αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τη λυτρωτική μέθεξη του κοινού με τα δρώμενα επί σκηνής. Μια παράσταση όχι μόνο για όσες και όσους έχουν παρόμοιες ιστορίες, αλλά και για όλους τους ανθρώπους, κάθε ηλικίας και ιδιοσυγκρασίας. Μαζί με τη Θάλεια Νταλούκα θα απολαύσουμε στη σκηνή τις Καλλιόπη Γανιάρη, Ελένη Γιαννακούρου, Τζένη Δούπη, Γιώτα Παπαδάκη, Μάρα Παυλοπούλου, Μαίρη Τσουκαλά, Στέλλα Χατζημιχαήλ και Φωτεινή Χάψα. Μέσα από αυτή την επαφή να αντιληφθούμε επιτέλους ότι δεν είμαστε για πάντα και ότι η χαρά πρέπει να μας επισκέπτεται καθημερινά και τα όνειρά μας οφείλουν να μπαίνουν σίγουρα σε πρώτο πλάνο.
